VIII SA/Wa 1005/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt VIII SA/Wa 393/20 oddala skargę.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 października 2020 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawie o sygn. VIII SA/Wa 393/20 oddalił skargę A. W.na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 5 lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Pismem z 23 listopada 2021 r. A. W. (dalej: skarżący) wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w powyższej sprawie. Skarżący powołał się na podstawę wznowienia z art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi, wnosząc o zmianę wyroku 28 października 2020 r. poprzez uchylenie decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych oraz zobowiązanie organu do przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego, wskazał, że odpis sentencji ww. wyroku otrzymał w dniu 4 listopada 2020 r. Opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia skarżący uiścił 13 listopada 2020 r. jednak mimo to zarządzeniem z 19 listopada 2020 r. otrzymał wezwanie doniszczenia tej opłaty. Ponieważ skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie, to sporządzenia i doręczenia mu uzasadnienia wyroku oczekiwał dopiero po rozpatrzeniu zażalenia. Skarżący wyjaśnił ponadto, że o wysyłce uzasadnienia wyroku oraz o jego prawomocności dowiedział się z pisma Wydziału Informacji Sądowej z 23 sierpnia 2021 r., a z treścią uzasadnienia orzeczenia zapoznał się 30 sierpnia 2021 r. przeglądając akta sprawy w siedzibie Sądu. Skarżący podniósł, iż przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, w wyniku nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego nie dotarła do niego. Nie otrzymał żadnej informacji o jej dwukrotnym awizowaniu. Skarżący złożył reklamacje tej przesyłki ale nie otrzymał odpowiedzi w sposób określony przez rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 474), dlatego też w jego ocenie reklamacja została uznana. Ponadto skarżący wskazał, że jego sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym co uniemożliwiło mu przedstawienie swojego stanowiska i zapoznanie się z podstawami rozstrzygnięcia w ramach ustnego uzasadnienia. Jak wynika a akt sprawy, Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 18 września 2020 r., sprawa została skierowana na rozprawę, a następnie Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VIII z 19 października 2020 r. skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). W piśmie procesowym z 4 lipca 2022 r., w którym skarżący w całości potrzymał złożoną skargę, dodatkowo wyjaśnił, że na kopercie przesyłki zwróconej do Sądu przyklejone jest zwrotne potwierdzenie odbioru opatrzone adnotacją, iż zawiadomienie pozostawiono w drzwiach adresata - co jest fizycznie niemożliwe albowiem wejście na posesje jest zamykane na kłódkę a drzwi wejściowe do budynku są oddalone ok 30 m. od bramy, w której umieszczona jest skrzynka na listy. Z powyższą adnotacją stoi w sprzeczności treść pisma otrzymanego przez skarżącego od operatora pocztowego a stanowiącego odpowiedź na reklamacje złożoną przez niego. Sprzeczność w opisie tak istotnej okoliczności jak miejsce złożenia zawiadomienia w ocenie skarżącego ukazuje, że przy doręczaniu przesyłki sądowej doszło. W piśmie tym operator pocztowy wskazał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że awizo nie zostało złożone do oddawczej skrzynki pocztowej a on wskutek naruszeń przepisów przez operatora pocztowego został pozbawiony możliwości działania. Na rozprawie 14 lipca 2022 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika oświadczył, iż jako główny zarzut wznowienia postępowania wskazał błąd sądu polegający na nieprawidłowym uznaniu za doręczoną przesyłkę zawierającą odpis wyroku wraz z uzasadnieniem, w sytuacji gdy zdaniem skarżącego doręczenie było nieprawidłowe. Według skarżącego nie było awiza pierwszego jak również i drugiego. Nieprawidłowości poczty w ocenie skarżącego uniemożliwiły mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że złożona skarga o wznowienie postępowania, wniesiona została w terminie oraz opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Skarżący wskazał jako przesłankę wznowienia art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 p.p.s.a., powołując się przy tym, że nie otrzymał odpisu uzasadnienia wyroku z 28 października 2020 r. a z treścią uzasadnienia zapoznał się 30 sierpnia 2020 r. przeglądając akta w siedzibie Sądu. Ponadto skarżący wskazał, że jego sprawa została rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym co uniemożliwiło mu przedstawienie swojego stanowiska i zapoznanie się z podstawami rozstrzygnięcia w ramach ustnego uzasadnienia. Przyjmując, iż skarżący zapoznał się z treścią uzasadnienia wyroku w dniu 30 sierpnia 2020 r. (co potwierdza adnotacja czytelni akt ), to niewątpliwie mając na uwadze jego zarzut iż wskutek naruszenia przepisów prawa był pozbawiony możliwości działania, skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego w terminie 3 miesięcy, zachowując termin przewidziany art. 277 p.p.s.a. Problematyka wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem została unormowana w dziale VII w przepisach art. 270-285 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawy wznowienia postępowania sądowego zostały uregulowane w przepisach art. 271-273 p.p.s.a. W myśl art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie zaś do treści art. 273 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (§ 1). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). W myśl art. 282 p.p.s.a sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (§ 1). Po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd oddala skargę o wznowienie postępowania albo ją uwzględnia, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem, który wznowił postępowanie lub uchyla zaskarżone orzeczenie i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2). W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, skarżący uczynił formalnie zadość wymogom z art. 279 p.p.s.a., stąd brak było podstaw do odrzucenia skargi. Należy również podkreślić, że wznowienie postępowania sądowego jest instytucją wyjątkową, służy bowiem obaleniu prawomocnych orzeczeń w wyjątkowych, ściśle określonych wypadkach. Wniesienie skargi o wznowienie postępowania powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu zbadanie jego dopuszczalności, a następnie - w razie pozytywnego zakończenia pierwszego etapu - zbadanie jego zasadności. Do ogólnych warunków dopuszczalności wznowienia postępowania zalicza się: istnienie orzeczenia sądu, od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania; prawomocność tego orzeczenia oraz to, że orzeczenie takie musi kończyć postępowanie w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt I OZ 299/05 - Lex nr 1289205). W postępowaniu wznowieniowym uruchamianym na skutek skargi przeciwnikiem skarżącego jest de facto sąd administracyjny, gdyż przeciwko jego orzeczeniu skierowana jest skarga (wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1293/09). W niniejszej sprawie skarżący oparł swoją skargę o wznowienie postępowania sądowego na przesłance z 271 pkt 2 p.p.s.a.. Wprawdzie wskazał również art. 273 § 2 p.p.s.a., jednak zdaniem Sądu, analiza uzasadnienia skargi, pisma procesowego z 4 lipca 2022 r. oraz oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie ewidentnie wskazują, iż podstawę złożonej skargi stanowi pozbawienie skarżącego możliwości obrony swoich praw, gdyż nie została mu doręczona przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem i tym samym nie miał możliwości wniesienia skargi kasacyjnej od tego orzeczenia. W związku z powyższym wymaga rozważenia, czy w takich okolicznościach zaistniała faktycznie przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. tj. czy skarżący był pozbawiony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Z treści art. 271 pkt 2 p.p.s.a. (powołanego na wstępie uzasadnienia) wynika, że wskazana w nim przyczyna nieważności postępowania skutkuje uchyleniem prawomocnego orzeczenia bez względu na to, czy miała ona wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W takiej sytuacji zawsze konieczne jest wykazanie, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem możliwości swoich praw. O pozbawieniu możności obrony swoich praw można mówić natomiast, gdy strona na skutek wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej nie mogła brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części , jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły zostać usunięte przed wydaniem orzeczenia (patrz wyrok NSA z 24 września 2015 r. I OSK 640/14 dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl i przywołanie w jego uzasadnieniu wyroki SN z dnia 10 maja 2000 r sygn. III CKN 416/98, wyrok SN z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. IV CSK 84/10). W innych przypadkach ewentualnie zachodzić może tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania sądowego. Przy czym, jeżeli w sprawie w ogóle nie doszło do uchybień procesowych, które pozbawiłyby osobę zainteresowaną możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to zainteresowana strona nie może domagać się skutecznie wznowienia postępowania sądowego, gdyż w takiej sytuacji nie może być w ogóle mowy o pozbawieniu strony możności działania (obrony swoich praw) w omawianym znaczeniu. Wyjaśnić zatem należy, że w rozpoznawanej sprawie, zarządzeniem przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 18 września 2020 r.,, sprawę o sygnaturze akt VIII SA/Wa 393/20 skierowano na rozprawę, wyznaczając jej termin na 28 października 2020 r., godz. 9. 30. Skarżący otrzymał zawiadomienie o rozprawie w dniu 24 września 2020 r.(k- 60 akt sądowych). Następnie zarządzeniem przewodniczącego Wydziału VIII z dnia 19 października 2020 r., sprawę zdjęto z wokandy posiedzenia jawnego (k-63 akt sądowych), na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne w dniu 28 października 2020 r. O treści powyższego zarządzenia skarżący zgodnie z zarządzeniem został poinformowany. Stosowne zawiadomienie otrzymał on w dniu 23 października 2020 r. (d: k-70 akt sądowych). W tej sytuacji skarżący wiedział, że sprawa będzie rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Niewątpliwie do dnia posiedzenia niejawnego nie złożył on żadnych wyjaśnień do sprawy. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że w dniu 28 października 2020 r. w sprawie VIII SA/Wa 393/20 na posiedzeniu niejawnym, Sąd oddalił skargę A.W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 5 lutego 2020 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Sentencję wyroku, skarżący otrzymał w dniu 9 listopada 2020 r. (d: k-100 akt sądowych). Skarżący złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie mu uzasadnienia wyroku (k- 102, 103 akt sądowych). Jak wskazał w skardze o wznowienie postępowania, odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem spodziewał się dopiero po rozpatrzeniu jego zażalenia na zarządzenie przewodniczącego wydziału w zakresie opłaty kancelaryjnej od sporządzenia uzasadnienia. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 grudnia 2020 r. zostało wydane zarządzenie o doręczeniu skarżącemu A. W. odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem (k-112 akt sądowych). Przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym przewidzianym w art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. (k- 125 akt sądowych). Tryb doręczeń pism w postępowaniu sądowoadministracyjnym uregulowany został w art. 65-81 p.p.s.a. Co do zasady, jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście (art. 67 § 1 p.p.s.a.) w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie (art. 69 p.p.s.a.). Jest to tzw. doręczenie właściwe. Przepisy powołanej ustawy – w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi "do rąk własnych" - ustanawiają jednakże możliwość doręczenia pisma adresatowi w sposób zastępczy (tzw. doręczenie zastępcze), bądź to za pośrednictwem wskazanych osób pod rygorem spełnienia przez nie określonych warunków (art. 72. § 1 p.p.s.a.), bądź poprzez złożenie pisma na określony okres w placówce pocztowej z przyjęciem skutku jego doręczenia z upływem tego okresu. Stanowi o tym art. 73 § 1 p.p.s.a., w którym wskazano, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W art. 73 p.p.s.a. ustawodawca przyjął tzw. fikcję prawną doręczenia, co oznacza, że w przypadku wypełnienie wszystkich zawartych w tym przepisie wymogów - pomimo niepodjęcia pisma przez adresata – doręczenie przyjmuje się za skuteczne z upływem ostatniego (czternastego) dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. Innymi słowy, przepis ten ustanawia doręczenie zastępcze stwarzające domniemanie doręczenia pisma z upływem ww. terminu. Domniemanie to jest wzruszalne i może zostać obalone, jednakże ciężar udowodnienia tego spoczywa na adresacie doręczonego w tym trybie pisma. W ocenie Sądu analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że w sprawie zachowane zostały wymagane terminy awizowania oraz pozostawania przesyłek do odbioru w placówce pocztowej. Uwidocznione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki adnotacje wraz z adnotacjami poczynionymi na kopercie zawierającej przesyłkę uzasadniają przyjęcie, że zostały spełnione wyżej wymienione przesłanki doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73 p.p.s.a. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru odnotowano, że przesyłki nie doręczono adresatowi, dorosłemu domownikowi, dozorcy domu, osobie uprawnionej do odbioru ani sąsiadowi i pozostawiono ją w placówce pocztowej w G., o czym w dniu 10 grudnia 2020 r. pozostawiono zawiadomienie w drzwiach adresata. Z adnotacji na kopercie wynika natomiast, że powtórne zawiadomienie pozostawiono w dniu 18 grudnia 2020 r. Informacje te znajdują w całości potwierdzenie, jak już wyżej wskazano, w adnotacjach uczynionych na kopercie zawierającej przesyłkę. Na kopercie odnotowano datę pierwszego zawiadomienia w formie stempla pocztowego z adnotacją "awizo" i podpis doręczyciela. W ten sam sposób odnotowano datę drugiego zawiadomienia o złożeniu przesyłki w urzędzie pocztowym oraz o nie podjęciu jej w terminie i zwrocie do nadawcy. Zwrot przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 29 grudnia 2020 r. a więc po upływie terminu 14 dni od dnia dokonania pierwszego zawiadomienia. Ten sposób udokumentowania spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 73 p.p.s.a. jest wystarczający pod względem formalnym do przyjęcia fikcji doręczenia, o której mowa w tym przepisie rodzącej takie same skutki jak doręczenie dokonane w trybie w zwykłym trybie. Dodać też trzeba, że dokument urzędowy ,jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. W konsekwencji to adresat pisma musi wykazać, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Podejmując próbę obalenia tego domniemania, należy mieć jednak na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (zob. wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1701/19 dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo niepoparte rzetelnymi dowodami oświadczenie o braku awiza, nie może prowadzić do obalenia skutków doręczenia przesyłki w trybie zastępczym. Zdaniem składu orzekającego twierdzenia skarżącego, jakoby nigdy nie otrzymał on awiza informującego o możliwości odbioru ww. przesyłki, a także okoliczności faktyczne powoływane w tym zakresie (co najmniej trzykrotne stawiennictwo w placówce pocztowej i obiór innej korespondencji, zwrotne potwierdzenia odbioru k. 30, 70 oraz 158 akt sądowych)) należy uznać za niewystarczające dla obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru innej przesyłki sadowej (k. 70 akt sądowych) wynika, iż doręczyciel wcześniej już pozostawiał awizo w drzwiach skarżącego i przesyłka ta po jednokrotnym awizowaniu była przez skarżącego podjęta w urzędzie pocztowym. Fakt tez zatem przeczy twierdzeniem skarżącego, iż sytuacja pozostawienia awiza w drzwiach adresata nie jest w jego przypadku możliwa. Sąd w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 393/20 zgodnie zatem z art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. przyjął, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został prawidło doręczony skarżącemu. Nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd przepisów postępowania. Oceniając skargę o wznowienie pod względem merytorycznym stwierdzić należy, że jest ona niezasadna. Wskazana w przedmiotowej sprawie podstawa wznowienia nie może wywołać zamierzonych przez skarżącego skutków, ponieważ nie zaistniała w okolicznościach faktycznych sprawy. Działania Sądu i przyjęty sposób doręczenia były zgodne z obowiązującymi przepisami i nie mogły narazić skarżącego na brak możliwości działania. Ponadto zauważenia wymaga, że skarżący prawidłowo został poinformowany przez Sąd o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym i nie wykazał, aby zaistniały jakieś okoliczności uniemożliwiające mu przedstawienie stanowiska w sprawie na piśmie. Konkludując, oddalenie skargi o wznowienie postępowania następuje, ponieważ powołana przez skarżącego przyczyna wznowienia okazała się nieistniejąca. Orzeczenie takie jest wynikiem negatywnej oceny zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia postępowania. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że w tym postępowaniu nie mogą odnieść pozytywnych skutków uwagi skarżącego w zakresie nieprawidłowości w działaniu operatora pocztowego. Sąd nie ma możliwości zbadania, że skarżący nie otrzymał awiza. W tym zakresie Sąd opiera się adnotacjach na zwrotnej przesyłce, które ocenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.