VII SAB/Wa 27/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi D. U. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju skargę oddala

Pismem z dnia 4 lipca 2011 r. D. U. i N. U. zwróciły się do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]lipca 2009 r., znak: [...]. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...]września 2012 r. utrzymał postanowienie z dnia [...]lutego 2012 r. w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2765/12 oddalił skargę D. U. na ww. rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek wniesienia przez D. U. skargi kasacyjnej, wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2600/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i obydwa postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akta po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy przez NSA zostały zwrócone do organu w dniu 9 kwietnia 2014 r. (data wpływu do organu). W dniu 16 maja 2014r Minister Infrastruktury i Rozwoju zawiadomił o wszczęciu na wniosek D. U. i N. U. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wzywając jednocześnie pismem z dnia 16 maja 2014r do wykazania interesu prawnego. W odpowiedzi na wezwanie D. U. i N. U. pismem z dnia 29 maja 2014r ( nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 30 maja 2014r wykazały swój interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 5 lipca 2014r ( nadanym 7 lipca 2014r - data stempla urzędu pocztowego), które wpłynęło do organu w dniu 10 lipca 2014r wezwały Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa poprzez bezzwłoczne załatwienie sprawy. W dniu [...]lipca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał decyzję o znaku [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...]z dnia [...]lipca 2009 r. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Decyzję tę skarżąca odebrała w dniu 9 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. (data stempla urzędu pocztowego) D. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w opisanym powyżej postępowaniu. W uzasadnieniu wskazała, że nie zgadza się z tym, iż w sprawie nie dopuszczono się bezczynności oraz że precyzyjną argumentację przedstawi na rozprawie. Podczas rozprawy profesjonalny pełnomocnik skarżącej poparł skargę, zaś skarżąca nie stawiła się. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca nie kierowała do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ wydał decyzję kończącą postępowanie, zaś skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu razem ze skargą na decyzję utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. Z treści odpowiedzi wynika, że organ uznał, iż skarga dotyczy rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 8 ww. ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w sprawach, w których sądy administracyjne właściwe są do rozpoznawania skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Z powyższej regulacji wynika, że skarga na bezczynność dotyczy niepodejmowania przez organy administracji publicznej aktów lub czynności w sprawach indywidualnych, a więc takich, które odnoszą się do konkretnego podmiotu i regulujących jego sytuację prawną. Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, Minister Infrastruktury i Rozwoju pozostaje w bezczynności. Należy wskazać, że skarga dotyczy całokształtu postępowania przed Ministrem Infrastruktury i Rozwoju po otrzymaniu przezeń akt sprawy z Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaś skarżąca wykorzystała środek przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), kierując w dniu 7 lipca 2014 r. pisemne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Nie uszło uwagi Sądu, że w sprawie została wydana decyzja przed wniesieniem skargi na bezczynność. Tymczasem stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ wydał decyzję przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, to brak jest podstaw do uznania, że organ ten pozostaje w bezczynności. Celem skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie pozostawania przez organ w stanie bezczynności, lecz spowodowanie ustania tego stanu poprzez doprowadzenie do załatwienia przez organ określonej sprawy administracyjnej. Zatem w sytuacji, gdy organ załatwił sprawę przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarga ta winna podlegać oddaleniu jako nieuzasadniona. Pogląd ten jest akceptowany zarówno w doktrynie (por. (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2011, s. 537), jak i w judykaturze (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt I OSK 1329/14; z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 238/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt III SAB/Po 11/14). Z tych względów skarga na bezczynność nie mogła być uwzględniona i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd skargę oddalił. [pic]