VII SAB/Wa 160/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. i T.T. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wyjawienia dokumentów geodezyjnych postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 28 lipca 2022 r. B.B. i T.T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty W. w sprawie dotyczącej "wyjawienia dokumentów z 2016 r. dotyczących działek (...) położonych we wsi O., Gmina S., powiat W.". Jak wynika ze skargi, pismo o nadesłanie żądanych informacji zostało skierowane do Starosty w dniu 18 września 2021 r. W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie – oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi Starosta wskazywał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie złożyli ponaglenia wymaganego przepisem art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.). W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 6 października 2022 r. skarżący zostali wezwani do nadesłania numeru PESEL oraz o wskazanie, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, zostało złożone ponaglenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.)– a w przypadku złożenia ponaglenia – nadesłanie jego odpisu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe pismem z 19 października 2022 r. skarżący wskazali numery PESEL. Natomiast pismem z 28 października 2022 r. przedstawili ponownie argumentację skargi akcentując brak odpowiedzi Starosty na skargę z 3 listopada 2021 r. wywiedzioną na podstawie art. 227 k.p.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć jako nieprzysługiwanie skarżącemu żadnego środka zaskarżenia, takiego jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziane w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność będzie uznana za dopuszczalną, w świetle art. 53 § 2b p.p.s.a., jeżeli zostało uprzednio wniesione przez skarżącego ponaglenie. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest zatem niedopuszczalna i jako taka powinna podlegać odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a. ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. W rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wyjawienia dokumentów geodezyjnych nie wyczerpali ww. trybu – tj. nie złożyli ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Z odpowiedzi na wezwanie Sądu wynika, że skarżący oczekiwali na reakcję Starosty w odpowiedzi na skargę wywiedzioną w trybie art. 227 k.p.a., która władna była uruchomić jedynie postępowanie skargowe jako odrębny rodzaj postępowania unormowany przepisami działu VIII k.p.a. Pismo to jednak nie mogło być uznane jednocześnie za ponaglenie w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. W takiej sytuacji wniesienie niniejszej skargi uznać należało za niedopuszczalne. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.