VII SAB/Wa 139/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi Z. F., B. F. i K.F. na bezczynność Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przedmiocie naruszenia praw pasażerów I. zobowiązuje Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, II. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz Z. F., B. F. i K. F. sumę pieniężną w wysokości po 500 zł (pięćset złotych), IV. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz Z. F., B. F. i K. F. solidarnie kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, V. w pozostałym zakresie skargę oddala.

1. Z. F., B. F. oraz K. F. (dalej: "skarżący"), powołując się na treść art. 50 § 1 oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo z dnia [...] lutego 2020 r., oznaczone jako "skarga na bezczynność postępowania administracyjnego prowadzonego przez Komisję Ochrony Praw Pasażerów Urzędu Lotnictwa Cywilnego" (dalej: "skarga"). Skarżący wskazali faktyczne podstawy swojej skargi. W związku ze zdarzeniami przedstawionymi w skardze, skarżący sformułowali żądania zobowiązania Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC") do "wszczęcia postępowania administracyjnego [w zakresie] przedmiotowej skargi", wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., przyznania, na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a., od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] grudnia 2018 r. skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, skierowali do linii lotniczej [...] z siedzibą w D., I. (dalej: "przewoźnik") wezwanie do zapłaty odszkodowania w kwocie stanowiącej równowartość 1.200 Euro wraz z odsetkami ustawowymi, czyli w kwocie 400 Euro dla każdego ze skarżących pasażerów. Żądanie zostało wniesione w związku z faktem, że w dniu [...] listopada 2018 r. lot nr [...] na trasie [...]-[...] obsługiwany przez przewoźnika i planowany na godz. 10:35, została odwołany. 3. Nie czekając na odpowiedź przewoźnika, każde skarżących pismem datowanym na dzień [...] grudnia 2019 r. (data wpływu do organu: wskazana na trzech kopiach pisma znajdujących się w aktach: [...] lutego 2019 r., a na innych kopiach: [...] marca 2019 r.) skierowanym do Urzędu Lotnictwa Cywilnego – Komisja Ochrony Praw Pasażerów wniosło skargi na naruszenie prawa przez przewoźnika w związku z ww. lotem na trasie [...]-[...]. Skarżący powołali się przy tym na art. 205a ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (dalej: Prawo lotnicze) w związku z art. 16 ust. 2 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. Urz. UE Serii L nr 46 z 17 lutego 2004 r.; dalej: rozporządzenie nr 261/2004). Według twierdzeń skarżących przedmiotowy lot został odwołany, a przewoźnik nie udzielił skarżącym informacji o prawach pasażera, jak i nie udzielił określonej przepisami prawa pomocy, nie skierował skarżących do celu z wykorzystaniem innego środka transportu. Skarżący nadto mieli nie otrzymać od przewoźnika zwrotu kosztów ani odszkodowania, a informację o odwołaniu lotu mieli uzyskać w porcie lotniczym przed planowanym wylotem. W ww. skardze skarżący stwierdzili, że ich reklamacja skarżących skierowana do przewoźnika pozostała bez odpowiedzi pomimo upływu 30-dniowego terminu. 4. W dniu [...] września 2019 r. (data wpływu do organu: [...] września 2019 r.) pełnomocnik skarżących, działając w ich imieniu oraz powołując się na art. 37a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "k.p.a.") złożył do Komisji Ochrony Praw Pasażerów Urzędu Lotnictwa Cywilnego ponaglenie. W uzasadnieniu ponaglenia wskazano, że zgodnie z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a. w przypadku braku odpowiedzi organu w ciągu 7 dni od odebrania przezeń przedmiotowego pisma skarżący mają prawo wystąpić do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na przewlekłe prowadzenie postępowania. 5. Z uwagi na brak reakcji wskazane ponaglenie, skarżący wystąpili w dniu [...] lutego 2020 r. z wyżej opisaną skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W dniu [...] marca 2020 r., dzień po zarejestrowaniu przedmiotowej skargi jako otrzymanej, Prezes ULC skierował do stron pismo zawiadamiające o wszczęciu postępowania administracyjnego wzywając jednocześnie przewoźnika do złożenia wyjaśnień. Z kolei w dniu [...] marca 2020 r. służby administracyjne przewoźnika ([...][...]) w drodze e-maila skierowanego do pracownika organu wyjaśniły, że wskazany lot nr [...] na trasie [...]-[...] został odwołany z powodu złych warunków pogodowych w K. (mgła). W e-mailu zostały zawarte wydruki z rejestratorów pogodowych mające potwierdzać wyjaśnienia przewoźnika oraz zdjęcie mapy lotniczej wskazujące na zasięg mgieł w okolicach K.. Jednocześnie przewoźnik oświadczył, że ponieważ warunki pogodowe pozostawały poza jego kontrolą, nie ma on obowiązku płacenia odszkodowań za odwołany lot. Silną mgłę na lotnisku w K. w dniu [...] listopada 2018 r. w godzinach porannych uniemożliwiającą lądowanie samolotu, czyli tzw. brak tzw. minimów widzialności pionowej, potwierdził też Inspektorat lotnictwa Cywilnego Urzędu Lotnictwa Cywilnego w piśmie z [...] marca 2020 r. Następnie, pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r. Prezes ULC zawiadomił strony prowadzonego przezeń postępowania o zebraniu materiału dowodowego w sprawie. Z akt sprawy nie wynika wszak, aby organ wydał rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. 6. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Prezes ULC w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Prezes ULC wskazał, że w jego ocenie nie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania, jak i do naruszenia wyrażonej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości postępowania, a dłuższy czas rozpoznawania wniosku skarżących spowodowany był potrzebą rzetelnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy z jednoczesnym uwzględnieniem konieczności zapewnienia stronom postępowania o spornych interesach czynnego udziału w tymże postępowaniu. Jednocześnie Prezes ULC wskazał, że w związku z treścią uchwały Sądu Najwyższego z 17 marca 2017 r., sygn. III CZP 111/16, w roku 2018 do Urzędu Lotnictwa Cywilnego wpłynęło 17.000 skarg, co stanowiło ponad dwukrotny wzrost w porównaniu do roku 2017. W roku 2019, do 31 marca, wpłynęło z kolei ok. 7.200 takich skarg. Prezes ULC podkreślił również występujące problemy kadrowe w zajmującej się m.in. skargami pasażerów, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 wyodrębnionej komórce organizacyjnej Urzędu Lotnictwa Cywilnego – Komisji Ochrony Praw Pasażera. Prezes ULC wskazał, iż występujące braki w obsadzie ww. komórki organizacyjnej oraz duża w niej rotacja uniemożliwia dochowanie wynikających z k.p.a. terminów rozpoznania wniosków. Powołując się na wskazane okoliczności oraz treść art. 149 § 2 p.p.s.a. Prezes ULC wskazał, iż w jego ocenie wymierzenie mu grzywny, o której mowa w tym przepisie byłoby niecelowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 7. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach skarg na brak działań administracji publicznej w sytuacjach, gdy obowiązujące przepisy prawa nakładały na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. W myśl przywołanego unormowania zaskarżalna opieszałość organu administracyjnego może przybrać dwie formy – bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. W obu przypadkach, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi jest, stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., uprzednie skierowanie do organu ponaglenia. Z kolei rolą sądu jest więc ocena, czy w ramach danego postępowania administracyjnego doszło do opieszałości organu i ewentualnie, którą formę opieszałość ta przyjęła (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt VII SAB/Wa 99/20, LEX nr 3055350 oraz przywołane tam orzecznictwo). 8. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie definiują pojęć bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia postępowania. Wskazaniem jak należy je rozumieć, stała się jednak po 1 czerwca 2017 r. treść art. 37 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 k.p.a. W myśl art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. do bezczynności organu administracyjnego dochodzi, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zaś, stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. postępowanie prowadzone jest przewlekle, jeżeli jest ono jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Dodatkowo, zgodnie z art. 205b ust. 1 Prawa lotniczego w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 roku Prezes ULC w razie złożenia skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1 tejże ustawy stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej brak naruszenia prawa przez przewoźnika lotniczego albo naruszenie prawa przez przewoźnika lotniczego, określając przy tym zakres nieprawidłowości oraz nakładając karę, o której mowa w art. 209b ust. 1, zaś w razie stwierdzenia naruszenia przepisu art. 7, art. 8 ust. 1 lit. a lub art. 10 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004 określa również obowiązek i termin jego usunięcia. Skoro zatem rozpatrzenie przez Prezesa ULC skargi, o której mowa w art. 205a ust. 1 Prawa lotniczego ma przybrać formę decyzji administracyjnej, to w myśl art. 1 § 1 k.p.a. przebieg postępowania, w ramach którego decyzja taka winna być wydana normują przepisy właśnie kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również art. 35-37 k.p.a. W związku z brzmieniem przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w szczególności § 3 powołanego przepisu, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Bezczynność organu zachodzi zatem, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86). Należy też brać pod uwagę zasadę, że skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść skutecznie w stosunku do organu, który mimo że jest zobowiązany do wydania aktu, interpretacji lub dokonania czynności bądź stwierdzenia uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, nie czyni tego w terminie ustawowo przewidzianym (art. 149 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Istota skargi na bezczynność polega bowiem na tym, że sąd uwzględniając skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, bądź dokonania czynności zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem. Dla uwzględnienia skargi na bezczynność konieczne jest zatem uprzednie ustalenie, że istnieje konkretny przepis prawa, który zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności. Celem wprowadzenia przez ustawodawcę do systemu polskiego prawa instytucji skargi na bezczynność lub na przewlekłość postępowania jest ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego jednostce przez przepis prawa. Skarga na bezczynność jest traktowana zatem jako środek przymuszający organ do podjęcia działania będącego jego obowiązkiem. Podstawowym kryterium oceny zasadności skargi na bezczynność organu jest przy tym ustalenie, czy nakazanie organowi administracji wydania aktu administracyjnego będzie uzasadnione i celowe w okolicznościach konkretnej sprawy. 9. Odnosząc powyższe do ustalonego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż Prezes ULC dopuścił się w sprawie bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ ten nie tylko nie wydał w przewidzianym przez prawo terminie decyzji, ale przez ponad 12 miesięcy nie wykonał w sprawie żadnej czynności. Skarga na naruszenie praw pasażerów przez przewoźnika lotniczego wpłynęła bowiem do organu w dniu [...] marca 2019 r. i mimo skierowania do organu ponaglenia ([...] września 2019 r.) pierwsze czynności organ podjął już po złożeniu przez skarżących skargi do Sądu ([...] lutego 2020 r.). Czynności podejmowane w marcu i kwietniu 2020 r. nie doprowadziły jednak do zakończenia postępowania decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty. Mamy zatem do czynienia z oczywistą bezczynnością organu. Uzasadniając rozstrzygnięcie Sądu należy przy tym wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty w kontekście okoliczności sprawy, w której do naruszenia prawa doszło. Bezczynność o charakterze rażącym ma więc miejsce w sytuacji, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1015/20, LEX nr 3054514). Podkreśla się, że dla oceny, czy w sprawie wystąpiła kwalifikowana forma bezczynności nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów, musi być ono znaczne, bądź też przejawiać się w braku jakiejkolwiek reakcji organu na wniosek strony. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Po 68/20, LEX nr 3032679). Niewątpliwie zaś naruszenie terminów określonych w k.p.a. dla załatwienia sprawy wynikające siłą rzeczy z braku podjęcia przez ponad 12 miesięcy jakichkolwiek działań w następstwie otrzymania pisma inicjującego postępowanie, ma charakter rażący i oczywisty. Podkreślić przy tym należy, w kontekście treści odpowiedzi organu na skargę, że wewnętrzne problemy organizacyjne mające miejsce w ramach urzędu, przy pomocy którego swoje zadania wykonuje organ administracji publicznej nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla tak drastycznego naruszania prawa strony postępowania administracyjnego do załatwienia jej sprawy bez zbędnej zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w ostatnich latach do Komisji Ochrony Praw Pasażerów wpłynęło bardzo wiele spraw w przedmiocie naruszenia praw pasażerów: w roku 2018 – 17.000, a w roku 2019 – około 9.000 spraw. Sprawy te rozpatrywane są przez kilkunastu referentów, ale brak etatów oraz duża rotacja pracowników powoduje, że postępowania administracyjne przeciągają się tak znacznie, jak w niniejszej sprawie. Nie kwestionując faktów podanych przez organ, Sąd nie jest w stanie jednak zaakceptować oceny sugerowanej przez organ. Wewnętrzne przyczyny, nawet jeśli mają charakter obiektywny, nie mogą usprawiedliwić ponad rocznego okresu rozpatrywania sprawy. Dlatego też przykłady orzeczeń sądów administracyjnych powoływane przez organ w odpowiedzi na skargę nie są - zdaniem Sądu - przekonujące. 10. Mając na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, Sąd zdecydował się skorzystać z fakultatywnej kompetencji przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. do wymierzenia organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Znając sytuację organu Sąd zastosował jednak minimalny wymiar grzywny przewidzianej w przepisach prawa. Ponadto, Sąd działając zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał od Prezesa ULC na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną w kwocie 500 zł, uznając ją za adekwatną jako swoiste zadośćuczynienie za ignorowanie ich uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy. Sąd miał na uwadze długość okresu, w którym organ nie dokonał czynności (nie rozpoznał wniosku), a także przedmiot wniosku skarżących. Ponadto wartość ta spełnia kryterium określone w ww. przepisie, wedle którego suma pieniężna nie może przekraczać wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę był świadom niejednolitości orzecznictwa sądów w zakresie równoczesnego stosowania grzywny oraz sumy pieniężnej przyznawanej stronie postępowania. Należało także dostrzegać, że zarówno z perspektywy skarżących kierujących skargi do Prezesa ULC na naruszenie prawa przez przewoźników lotniczych, ale także europejskiej i krajowej judykatury samo wymierzenie określonemu organowi grzywny zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. okazuje się nieskutecznym środkiem przymusu. Wbrew bowiem wyraźnemu obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa organ nie podejmuje w sposób skuteczny wszystkich działań, w tym jako element administracji rządowej, które doprowadziłyby do satysfakcjonującej obywateli praktyki stosowania prawa. Godzi to nie tylko w interes prawny skarżących, ale także narusza powagę administracji publicznej i jest oczywiście sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą utrzymywania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 700/19, LEX nr 2979552). Oczywiście, sądy administracyjne wskazują, że przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej powinno mieć charakter wyjątkowy i powinno być stosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu, na przykład gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nie załatwi (porównaj: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2019 r., sygn. akt 146/19, LEX nr 2733497; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 2198/19, LEX nr 2976933). Z tego względu Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę, działając w ramach swobodnego uznania, uznał zastosowanie wskazanego środka prawnego za uzasadnione. Szukanie przez organ administracji centralnej usprawiedliwienia w skutkach wyroku Sądu Najwyższego i znaczącym w perspektywie trzech lat wpływie skarg do organu, Sąd uznaje bowiem za nie zasługujące na zaakceptowanie. Rozstrzygając tę szczegółową kwestię, Sąd miał na uwadze kluczową okoliczność sprawy, a mianowicie fakt że lot z K do S został odwołany. Nie doszło zatem do opóźnienia lotu, lecz uniemożliwienia podróży w ogóle. Standardowy formularz skargi pasażera na naruszenie jego praw nie pozostawia miejsca na opis jakie plany pasażera zostały unicestwione w wyniku odwołania lotu, jakie koszty on poniósł w związku z tym z tytułu np. zerwania rezerwacji w hotelu, wymuszonej rezygnacji z udziału w wydarzeniach mających miejsce w miejscu docelowym itp. Sąd nie ma jednak podstaw do przyjęcia założenia, że takich kosztów pasażerowie nie ponieśli. Stąd też rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV sentencji wyroku. 11. Dla porządku Sąd wyjaśnia, że nie stanowiło też przeszkody dla rozpoznania sprawy błędne określenie przez skarżących jako organu Komisji Ochrony Praw Pasażerów Urzędu Lotnictwa Cywilnego zamiast Prezesa ULC. To Prezes ULC był organem administracyjnym powołanym w art. 205a ust. 1 Prawa lotniczego do rozpatrywania skarg, o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004, o ile zostały one wniesione najpóźniej w dniu 31 marca 2019 r. Podmiot ten wykonuje zaś swoje zadania przy pomocy Urzędu Lotnictwa Cywilnego, który jest jedynie państwową jednostką budżetową (art. 22 ust. 1 Prawa lotniczego). Zgodnie zaś z treścią art. 205a ust. 2 Prawa lotniczego odczytywanego łącznie z ust. 1 tego artykułu w brzmieniu relewantnym dla niniejszej sprawy, Komisja Ochrony Praw Pasażerów stanowi komórkę organizacyjną Urzędu Lotnictwa Cywilnego, przy pomocy której Prezes ULC rozpatruje m.in. skargi , o których mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia nr 261/2004. 12. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności sprawy i ocenę zarzutu bezczynności organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1, 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punktach I-V sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego i 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).