VII SA/Wa 934/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi L. G. i E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek adw. R. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. przyznano L. G. i E. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie pełnomocnikiem skarżących wyznaczony został przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] adw. R. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r. oddalił skargę L. G. i E. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2017 r. Pismem z dnia 12 lutego 2018 r. adw. R. S. złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z art. 29 Prawa o adwokaturze koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. W orzecznictwie podkreśla się, że skoro przewidziany w tym przepisie obowiązek Skarbu Państwa ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu dotyczy pomocy "udzielonej", to powstaje jedynie w przypadku podjęcia przez adwokata czynności związanych bezpośrednio z udzieleniem pomocy stronie, dla której został on wyznaczony. Udzielenie pomocy prawnej przez pełnomocnika powinno zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 września 2012 r. II FZ 727/12 Lex nr 1221331, z dnia 18 października 2007 r. II FZ 515/07 Lex nr 1011762, z dnia 28 maja 2013 r. II FZ 303/13 Lex nr 1318936, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008 r. II SA/Bk 835/07 Lex nr 479299, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2010 r. I FSK 1648/08 Lex nr 593654). W orzecznictwie akcentuje się również, iż ze względu na opłacanie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu ze środków publicznych sąd / referendarz sądowy ma zarazem uprawnienie, jak i obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Okręgowa Rada Adwokacka w [...] pismem z dnia 26 września 2017 r. poinformowała adw. R. S., że został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla L. G. i E. G.. W dniu 20 listopada 2017 r. adw. A. S. działająca z upoważnienia adw. R. S. zapoznała się z aktami sprawy. W ocenie referendarza sądowego brak jest podstaw do przyznania adw. R. S. wynagrodzenia z tytułu udzielenia pomocy prawnej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. Adw. R. S. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie nie podjął żadnych czynności zmierzających w kierunku poprawy sytuacji skarżących, w szczególności nie złożył w ich imieniu żadnego pisma procesowego, wyrażającego stanowisko w sprawie, rozwijającego zarzuty skargi i jej uzasadnienie. Za udzielenie pomocy prawnej nie może być zaś uznane samo zapoznanie się z aktami sprawy, a do takich czynności ograniczyły się działania pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji. Brak jest zatem możliwości uznania, że doszło do faktycznego udzielenia pomocy prawnej, która mogłaby stanowić podstawę do przyznania wynagrodzenia w oparciu o art. 250 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.