VII SA/Wa 874/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić skarżącym przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego do skargi.

Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. Sąd odrzucił skargę K. K. i F. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...] z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego do skargi. Pismem z dnia 29 lipca 2014 r. skarżący zwrócili się z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 § 2 ustawy w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za taką nie dającą się przezwyciężyć przeszkodę nie można uznać okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi K. K. i F. K. wskazali, że w dniu 24 maja 2014 r. dokonali przelewu kwoty 100 zł na rachunek bankowy Sądu jako wpisu sądowego od skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...]. Podnieśli, że w otrzymanych wezwaniach Sądu z dnia 9 maja 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/14 i VII SA/Wa 874/14 wskazano, że dotyczą one postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak [...], wobec czego skarżący uznali, że dotyczą jednej skargi i uiścili jeden wpis. Zauważyć wobec tego należy, że z doręczonych skarżącym zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisów sądowych w sprawach VII SA/Wa 874/14 i VII SA/Wa 875/14 jednoznacznie wynikało, że zarządzenie w sprawie VII SA/Wa 874/14 dotyczy skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. znak [...], natomiast zarządzenie w sprawie VII SA/Wa 875/14 – dotyczy skargi na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o tym samym znaku, lecz z dnia [...] marca 2014 r. Nie było zatem podstaw do przyjęcia, że dwa wezwania do uiszczenia wpisu, oznaczone innymi sygnaturami i odrębnie doręczone, dotyczą jednej skargi. Przy dochowaniu należytej staranności (uważnym zapoznaniu się z doręczonymi zarządzeniami, ewentualnie telefonicznym zwróceniu się do Sądu o wyjaśnienie wątpliwości skarżących) K. K. i F. K. mogli zatem uiścić wpis sądowy w terminie. Brak takich działań ze strony skarżących jest wyrazem braku szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, wobec czego okoliczności wskazane we wniosku nie mogą być potraktowane jako przeszkoda, której skarżący nie byli w stanie przezwyciężyć. Biorąc pod uwagę powyższe należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 cytowanej ustawy.