VII SA/Wa 828/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2023 r. sprawy ze sprzeciwu M O od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 marca 2023 r., nr 301/23 w przedmiocie uproszczonej legalizacji budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M O kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem sprzeciwu M O ("skarżący") jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("MWINB") nr 301/23 z 14 marca 2023 r. wydana w sprawie dotyczącej uproszczonej legalizacji budynku mieszkalnego w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z 15 grudnia 2021 r. skarżący zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] ("PINB") o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w stosunku do budynku mieszkalnego parterowego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...], obręb [...], gmina [...]. W powyższym wniosku skarżący wskazał, że budowa zakończyła się w 1998. W trakcie wszczętego przez organ postępowania (o czym zawiadomiono strony pismem z 22 grudnia 2021 r.) skarżący uzupełnił wniosek o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą obiektu budowlanego oraz ekspertyzę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Pismem z 16 maja 2022 r. PINB poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Z tego prawa skorzystał P O, który w piśmie z 18 maja 2022 r. podniósł, że w przedłożonej dokumentacji i złożonych oświadczeniach są niejasności, gdyż budynek będący przedmiotem postępowania istnieje od 2019-2020 r.; wcześniej był inny budynek o innych rozmiarach, który powstał w latach 2002-2004. Wobec powyższego PINB pismem z 24 maja 2022 r. wezwał skarżącego do przedłożenia dokumentów wykazujących, że od zakończenia budowy przedmiotowego budynku minęło co najmniej 20 lat. W wykonaniu tego wezwania skarżący przedłożył organowi szereg dokumentów, co zostało odnotowane w notatce służbowej z 2 czerwca 2022 r. I dalej, PINB decyzją nr [...] z [...] czerwca 2022 r., na podstawie art. 49i ust. 1 pkt 1 i art. 49i ust. 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – dalej: "pr.bud.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. – dalej: "k.p.a."), orzekł o legalizacji budynku mieszkalnego (kat. I), zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] w miejscowości [...], obręb [...] [...], gmina [...], stanowiącej własność skarżącego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że skarżący przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, z których wynika, że upłynęło więcej niż 20 lat od zakończenia budowy budynku objętego wnioskiem o uproszczone postępowanie legalizacyjne. Przedstawiona ekspertyza techniczna wykazała zaś, że obiekt budowlany nie stwarza zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi oraz pozwala na bezpieczne użytkowanie budynku - zgodne z dotychczasowym sposobem użytkowania. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez P O odwołania, MWINB decyzją nr 930/22 z 23 sierpnia 2022 r. uchylił decyzję PINB z [...] czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że data budowy budynku objętego postępowaniem budzi uzasadnione wątpliwości; za konieczne uznał uzupełnienie w tym kierunku postępowania dowodowego. Z tej też przyczyny zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Powyższa decyzja została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 2004/22. W wyroku tym Sąd przyjął, że uzupełnienie materiału dowodowego, ocena inwentaryzacji powykonawczej i ekspertyzy technicznej celem jednoznacznego ustalenia czy budynek objęty postępowaniem legalizacyjnym uproszczonym w obecnym kształcie powstał przed czy też po 2002 r. przez organ wyższego stopnia nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż nie może być ona rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody powinny zostać przeprowadzone w postępowaniu przed organem I instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji bez możliwości uzupełnienia materiału dowodowego. Sąd uznał nadto, że wskazane w uzasadnieniu badanej decyzji braki i wątpliwości można usunąć korzystając z trybu uregulowanego w art. 136 k.p.a. Z tych też powodów zarzucił badanej decyzji naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 301/23 z 14 marca 2023 r., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję PINB z [...] czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji MIWNB wskazał, że ustalona przez organ pierwszej instancji data budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego budzi uzasadnione wątpliwości. Kształt tego obiektu uwidoczniony na znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji powykonawczej z 12 marca 2022 r. różni się od tego na szkicu zwymiarowania granic z 6 czerwca 2013 r., czy na mapie sytuacyjnej z projektem podziału do celów sądowych działek ewid. [...] oraz [...] z [...] września 2009 r. Ponadto MWINB zwróci uwagę, że P O w pismach składanych do organu pierwszej instancji twierdzi, że przedmiotowy budynek powstał później niż przed 20 laty wskazując, że obiekt w obecnym kształcie powstał w latach 2019-2020. Dodał, że w ekspertyzie technicznej wykazane są różnice części A i B budynku w zakresie ścian konstrukcyjnych, stropu i pokrycia dachu. Organ drugiej instancji stwierdził zatem, że jeżeli przedmiotowy budynek mieszkalny w obecnym kształcie powstał później niż w 2002 r., to nie może w odniesieniu do niego mieć zastosowanie uproszczony tryb postępowania legalizacyjnego przewidziany w art. 49f ust. 1 pr.bud. Dalej MWINB podał, że rozpatrując ponownie sprawę dokonał analizy mapy znajdującej się na rządowej stronie internetowej www.geoportal.gov.pl, w wyniku której ustalił, że przedmiotowy budynek powstał, w obecnym kształcie po 2002 r. Na tych mapach z 2017 r. czy 2018 r. obejmujących działkę ewid. nr [...] budynek mieszkalny tam zlokalizowany ma bowiem inny kształt niż obecnie. Na tej też podstawie MWINB przyjął, że od daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego nie upłynęło 20 lat, co wyłącza zastosowanie w sprawie art. 49f ust. 1 pr.bud. MWINB stwierdził jednocześnie, że dowód z oświadczeń osób fizycznych, na podstawie których ustalono datę budowy przedmiotowego budynku na 1998 r. ma mniejszą moc dowodową niż dowód w postaci dokumentu. Dokument bowiem nie podlega subiektywnym ograniczeniom, takim jak pamięć ludzka oraz interes faktyczny w takim a nie innym przedstawianiu faktów. Uznał w konsekwencji, że organ pierwszej instancji zastosował nieadekwatny do stanu faktycznego tryb postępowania legalizacyjnego, gdyż zastosowanie powinien znaleźć art. 48 ust. 1 pr.bud. Wyjaśnił, że nie może wdrożyć tej procedury, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania przewidzianą w art. 15 k.p.a., pozbawiając strony możliwości instancyjnej kontroli rozstrzygnięcia administracyjnego. Nie godząc się z powyższą decyzją MWINB z 14 marca 2023 r. sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M O, wnosząc o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr 301/23 z 14 marca 2023 r., wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której skarżący z zachowaniem ustawowego terminu wniósł sprzeciw, uregulowany w art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Decyzja ta zapadła po ponownym rozpatrzeniu odwołania P O (wskutek uchylenia poprzedniej decyzji organu II instancji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 października 2022 r. o sygn. akt VII SA/Wa 2004/22) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z [...] czerwca 2022 r. orzekającej o legalizacji budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] w miejscowości [...], obręb [...] [...], gmina [...] (na zasadzie art. 49i ust. 1 pkt 1 i art. 49i ust. 2 pr.bud.). Postępowanie w sprawie wszczęte zostało z urzędu w związku z wystąpieniem skarżącego – v. pismo PINB z 22 grudnia 2021 r. i stanowi uproszczone postępowanie legalizacyjne ww. budynku mieszkalnego. Stosując wskazany przepis art. 138 § 2 k.p.a. MWINB wskazał, że data wybudowania przedmiotowego budynku mieszkalnego budzi uzasadnione wątpliwości, ale jednocześnie w oparciu o zgromadzone dowody przyjął, że budowa zakończyła się po 2002 r. To zaś oznacza, że w sprawie nie może mieć zastosowania tryb uproszczonej legalizacji, z uwagi na brak upływu 20 lat od zakończenia budowy, a zatem organ pierwszej instancji powinien zastosować tryb "zwykłej" legalizacji określony w art. 48 ust. 1 pr.bud. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że nie mógł wydać merytorycznej decyzji, gdyż doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określonej w art. 15 k.p.a. Dokonując oceny tej decyzji Sąd uznał, że jest ona wadliwa; w uzasadnieniu tego orzeczenia nie wykazano bowiem konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Przed rozwinięciem tej oceny Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie natomiast z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Stosownie do art. 151a § 2 tej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny w postępowaniu na skutek sprzeciwu ma ograniczony zakres kognicji. Jest uprawniony jedynie do oceny sprawy w zakresie zastosowania przez organ administracji art. 138 § 2 k.p.a. Przy czym, jak wskazuje się w orzecznictwie, art. 64e p.p.s.a. oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie może obejmować oceny tej decyzji w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (v. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18). Poza tym Sąd zauważa, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest zatem dopuszczalne wówczas, gdy zostaną spełnione następujące przesłanki: po pierwsze, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania; po drugie, gdy organ ten uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, jakkolwiek jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest jednak przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zwrot normatywny "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" ma charakter oceny; wymaga każdorazowo interpretacji na tle okoliczności faktycznych sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie to jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co z kolei uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasatoryjne rozstrzygnięcie może tym samym zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.; konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1427/16). Na powyższe tut. Sąd wskazał w prawomocnym wyroku z 27 października 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2004/22, wydanym w niniejszej sprawie (na wcześniejszym jej etapie) - uchylając kontrolowaną wówczas decyzję MWINB z 23 sierpnia 2022 r., zapadłą także w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. Co więcej w wyroku tym tut. Sąd przesądził o możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym, w zakresie koniecznym dla prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Zauważył, że kluczową kwestią w sprawie jest ustalenie daty budowy budynku objętego postępowaniem, skoro uproszczone postępowanie legalizacyjne dotyczy tylko tych obiektów, od zakończenia budowy których upłynęło co najmniej 20 lat (v. art. 49f ust. 1 pr.bud.). Zdecydowanie przyjął jednak, że wątpliwości organu II instancji w tej kwestii mogą być uzupełnione w II instancji, i nie stanowi to o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Poza tym Sąd dodał, że ewentualna odmienna ocena merytoryczna złożonego wniosku, nie może stanowić podstawy zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na mocy tego przepisu, MWINB obowiązany był więc - orzekając ponownie w sprawie, z odwołania P. O. - zastosować się do ww. wskazań Sądu co do dalszego postępowania, a to - zdaniem Sądu - w sprawie nie nastąpiło, prowadząc dalej do nieuzasadnionego zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie MWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał wskazany wyrok, ale nie sposób przyjąć, aby postąpił zgodnie ze stanowiskiem Sądu tam wyrażonym. Zobligowany nim został do "samodzielnego" uzupełnienia postępowania dowodowego (w trybie art. 136 k.p.a.), na potrzebę przeprowadzenia którego wskazał we wcześniejszej swojej decyzji; ale jedyną czynnością dowodową, którą dokonał na tym etapie - po wskazanym wyroku Sądu, było wydrukowanie kilku zdjęć z archiwalnych ortofotomap zamieszczonych w Geoportalu. Na tej też podstawie organ II instancji kategorycznie uznał, że budynek mieszkalny objęty wnioskiem złożonym w niniejszej sprawie powstał w obecnym kształcie po 2002 r. (co dalej doprowadziło ten organ do wydania decyzji kasatoryjnej). Sąd nie kwestionuje, że mapy z Geoportalu mogą stanowić dowód w sprawie, albowiem zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tego też względu także dane z Geoportalu mogą być źródłem informacji przydatnych w postępowaniu administracyjnym. Niemniej jednak nie powinny stanowić one kluczowego dowodu dla rozstrzygnięcia sprawy, inaczej prowadzi to do naruszenia m. in. art. 80 k.p.a. Jak wynika natomiast z zaskarżonej decyzji ostateczne rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku zostało oparte o wydruki ze wskazanego Geoportalu. Były one decydujące dla MWINB wobec wątpliwości, które powstały przy ocenie pozostałego materiału dowodowego, czyli: zeznań świadków, inwentaryzacji powykonawczej z 12 marca 2022 r. sporządzonej przez uprawnionego geodetę, szkicu zwymiarowania granic do celów sądowych z 6 czerwca 2013 r. oraz mapy sytuacyjnej z projektem podziału do celów sądowych działek ewid. nr [...] i [...] z [...] września 2009 r. Mogły być pomocne, ale winny być skonfrontowane z pozostałymi dowodami, tym bardziej jeśli zważy się, że nie charakteryzują się wysoką dokładnością, szczególnie te - sprzed kilkunastu lat. Z tego względu trudno dostrzec co konkretnie znajduje się na mapie z 2017 r., zaś porównanie załączonej ortofotomapy z sierpnia 2000 r. z pozostałymi dokumentami dalej utrzymuje stan wątpliwości co do daty realizacji przedmiotowego budynku. Sąd dostrzega jednocześnie, że budynek objęty postępowaniem stanowi jedną z części zabudowy zgrupowanej w jednej bryle, a składającej się z trzech oddzielnie użytkowanych "segmentów", tj. (jak wynika z opinii dotyczącej podziału i wyceny działki nr [...] biegłego sądowego z 11 czerwca 2013 r. (pozostającej w aktach PINB)), część dobudowaną od strony działki [...] do starego budynku mieszkalnego od strony południowo-zachodniej, użytkowanego przez skarżącego. Sąd wskazuje też, że MWINB stosując się do oceny zawartej w wyroku z 27 października 2022 r., w ramach kompetencji przewidzianych w art. 136 k.p.a. powinien rozważyć uzupełnienie materiału dowodowego poprzez wezwanie do uzupełnienia inwentaryzacji powykonawczej z 12 marca 2022 r. w celu jednoznacznego określenia daty powstania budynku (objętego postępowaniem) w kształcie obecnym, ewentualnie przeprowadzić inne dowody według własnego uznania, które pozwoliłby jednoznacznie określić tę datę – ważną dla kontunuowania i ostatecznego zakończenia uruchomionego uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Powyższe kwestie dowodowe nie stanowiły powodu zastosowania przez MWINB art. 138 § 2 k.p.a., i w takim tylko zakresie organ ten nie naruszył cyt. powyżej wyroku (nie skierował bowiem sprawy do ponownego rozpatrzenia z tej tylko przyczyny dowodowej do organu I instancji). Dokonując oceny w sprawie na podstawie dotychczas zgromadzonych i nie uzupełnionych dowodów, wyrok ten już jednak zbagatelizował. Poza tym przyjął, że błędnie organ I instancji orzekł w oparciu o przepisy regulujące uproszczone postępowanie legalizacyjne, kwestionując tym samym ocenę tego organu w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak stwierdził zaś tut. Sąd w wydanym w sprawie wyroku - o konieczności zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. nie może stanowić ewentualna odmienna (niż zaprezentowana przez organ pierwszej instancji) ocena merytoryczna. Tymczasem powodem (ponownego) zastosowania przez ten organ art. 138 § 2 k.p.a. była właśnie odmienna ocena zgromadzonych dowodów, i dalej - ocena prawna złożonego wniosku (możliwości zastosowania trybu legalizacji). MWINB uznał bowiem, że uchylenie decyzji PINB z [...] czerwca 2022 r. wynika z potrzeby przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie zwykłym, a więc regulowanym przepisami art. 48 pr.bud. W ten sposób MWINB orzekł sprzecznie z ww. poglądem Sądu, nie zważając jednocześnie także na to, że sprawa niniejsza została wszczęta z urzędu - w związku z wystąpieniem skarżącego - wyłącznie w zakresie legalizacji objętego postępowaniem budynku w tzw. trybie uproszczonym przewidzianym w art. 49f i nast. pr.bud., w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r. Podsumowując, kierując się wyrokiem tut. Sądu zapadłym w sprawie, Sąd orzekając w sprawie raz jeszcze, kontrolując tym razem decyzję MWINB z 14 marca 2023 r. uznał, że organ ten nie stosując się do wytycznych wynikających z ww. wyroku, w sposób błędny zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Powołując się na postępowanie dowodowe, którego w istocie nie uzupełnił (w zakresie pozwalającym na jednoznaczne ustalenia), wskazał na konieczność prowadzenia postępowania legalizacyjnego w innym trybie. Uzasadnił więc wydanie decyzji kasatoryjnej odmienną oceną sprawy, co pozostaje w kolizji z przesłankami wydania decyzji kasatoryjnej, jak i poglądem wyrażonym w ww. wyroku tut. Sądu. W tych warunkach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.