VII SA/Wa 795/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Andrzej Siwek, Asesor WSA Anna Milicka- Stojek (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi L.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce (dalej jako "organ" lub "Kolegium") decyzją z 9 lutego 2022 r. nr SKO/4110/50/2021, po rozpatrzeniu odwołania Ł.P. (dalej jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. (dalej jako "Wójt") z 30 lipca 2021 r. nr PGP.6731.1-52.2016 nakazującą skarżącemu zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na dz. nr [...], obręb P. Gmina M., pow. ostrowski, usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem, a także składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów, czyli doprowadzenie do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: M.D. w dniu 9 września 2015 r. wystąpiła do Wójta o udzielenie informacji, czy na dz. nr [...], graniczącej z jej działką, mogą stacjonować cysterny z gazem o masie całkowitej ok. 50 ton. Jednocześnie poinformowała, że w pobliżu ww. działki znajduje się zabudowa mieszkaniowa, zaś teren miejscowości P. znajduje się w obszarze Natura 2000. Urząd Gminy w M. (dalej jako "Urząd Gminy") podjął czynności mające na celu sprawdzenie prawidłowość użytkowania ww. działki, będącej współwłasnością M. B., A. K. oraz M. P. (skarżący na tym etapie postępowania był użytkownikiem nieruchomości). W toku tych czynności ustalono, że na części nieruchomości stacjonują pojazdy ciężarowe, tj. cysterny na paliwo o masie rzeczywistej ok. 20 ton. Część działki jest utwardzona i ogrodzona siatką, wyposażona w bramę wjazdową, która nie posiada żadnego zamknięcia ani zabezpieczenia. Na działce postawiony jest słup oświetleniowy, który oświetla cały teren oraz znajdują się tam zbiorniki na gaz. Z uwagi na to, że do 15 maja 2016 r. nie uzyskano odpowiedzi na pytania dotyczące wpływu na środowisko stacjonujących na działce cystern z gazem (należących do skarżącego, który prowadzi działalność pod firmą "Transport drogowy oraz sprzedaż hurtowa paliw i produktów pochodnych": W. ul. D. [...] lok. [...]) w dniu 24 maja 2016 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie użytkowania nieruchomości niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego M.D. i I.O. wystosowały do Urzędu Gminy pismo dotyczące stacjonowania na działce cystern, pomiędzy którymi przetaczany jest gaz, zgłoszeń na Policję o zaistniałych sytuacjach oraz o zabezpieczeniu materiałów dowodowych w postaci zdjęć utrwalonych na płycie CD, przekazanej do Policji. W związku z uwagami wniesionymi przez M.D., wystąpiono również do Komendanta Komisariatu Policji w M. oraz do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. o ustosunkowanie się do uwag. W odpowiedzi Komendant Komisariatu Policji w M. przekazał informacje, o przebiegu dwóch interwencji Policji, w trakcie których nie stwierdzono, by był przetaczany gaz w miejscu stacjonowania cystern. W trakcie jednej interwencji na miejscu zastano skarżącego i jego kierowcę oraz świadków A. i A. O., a także M.D. A. O. posiadał przy sobie aparat fotograficzny, na którym, jak twierdził zarejestrował przetaczanie gazu z cystern. Zobowiązał się do zabezpieczenia tego materiału jako dowód w sprawie, który następnego dnia dostarczono do Komisariatu Policji. Komisariat obecnie prowadzi postępowanie sprawdzające w ww. sprawie. Z kolei Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej poinformował, że w dniu 24 września 2015 r. przeprowadzono czynności kontrolno-rozpoznawcze w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w trakcie których stwierdzono, że na terenie ww. działki znajduje się jedna cysterna, jednak nie miało miejsca przepompowywanie między samochodami gazu. Poinformowano również, że Komenda jest w posiadaniu oświadczenia skarżącego, że na działce nie dokonuje się przeładunku gazu płynnego między cysternami. W dniu 22 czerwca 2016 r. M.D. dostarczyła do Urzędu Gminy płytę CD świadczącą o przepompowywaniu gazu. W dniu 11 lipca 2016 r. przeprowadzono rozprawę administracyjną, na którą wezwano strony postępowania, tj. współwłaścicieli dz. nr [...], a także Ł.P. oraz M.D., I. O. Z kolei w dniu 20 lipca 2016 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo I. O., adresowane do Komendanta Posterunku Policji w M., informujące o stacjonowaniu na dz. nr [...] trzech cystern, które przebywały tam od 8 lipca 2016 r. do 11 lipca 2016 r. tj. do dnia, w którym odbyła się ww. rozprawa administracyjna. W piśmie tym wskazano również, że po rozprawie administracyjnej na działce pojawił się skarżący i rozpoczął przepompowywanie gazu pomiędzy cysternami, mimo że zaprzeczał jakoby podejmował takie czynności, zaś na działce ma jedynie miejsce postój pojazdów. Przetaczanie gazu odbywało się w obecności współwłaścicielki działki – M. B. (obecnej na rozprawie administracyjnej), M. D., I. O. i A. O. I.O. poinformowała, że została powiadomiona Policja, ale nikt się nie pojawił na czas, mimo że przetaczanie gazu trwało 2 godziny. W dniu 2 sierpnia 2016 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo z Komisariatu Policji informujące, że postępowanie sprawdzające w sprawie dokonywania nielegalnego przetaczania gazu w miejscu stacjonowania cystern nie zostało zakończone i w dalszym ciągu prowadzone są czynności. Ponadto po sprawdzeniu w policyjnych systemach ustalono, że po 9 czerwca 2016 r. M.D. dziewięciokrotnie zgłaszała interwencję pod adresem P. [...]. W świetle powyższego sprawa wymagała rozpatrzenia w zakresie przestrzegania przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, co należy do właściwości rzeczowej i miejscowej organu gminy. Wójt decyzją z 10 sierpnia 2016 r. nr GPI.6731.1-8.2016, nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym, w szczególności rozebranie i usunięcie wszelkich obiektów budowlanych. Jak ustalił bowiem organ przedmiotowa działka objęta jest ustaleniami uchwały nr 218/XXXV/2006 Rady Gminy M. z 31 marca 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. (dalej jako "m.p.z.p."), który przewiduje dla niej przeznaczenie w części 37 MN/U - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usług nieuciążliwych wraz z niezbędnym zagospodarowaniem, w części R - przeznaczenie dla produkcji rolnej. Prowadzona zatem działalność polegająca na stacjonowaniu cystern i przetaczania gazu, jak też składowania pojemników na gaz, nie jest zgodna z zapisami m.p.z.p. Kolegium decyzją z 26 września 2016 r. nr SKO.GP/4000/940/2016 uchyliło decyzję Wójta i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania. Wskazało, że przy wydawaniu decyzji dopuszczono się szeregu chybień, tj. nie dołączono do akt wypisu z m.p.z.p., jak i nie ustalono, jakie prawo do nieruchomości ma skarżący, do którego nakaz został skierowany. W ramach ponownego postępowania, skarżący w dniu 16 listopada 2016 r. przedłożył kserokopię aktu notarialnego z [...] lipca 2016 r. rep. A nr [...] oraz odpisu z księgi wieczystej nieruchomości, z którego wynika, że jest współwłaścicielem ww. działki. W dniu 21 listopada 2016 r. pracownicy Urzędu Gminy przeprowadzili na działce kontrolę, podczas której stwierdzili stacjonowanie samochodów ciężarowych, jednak nie wykryli przetaczania gazu pomiędzy cysternami. W dniu 3 stycznia 2017 r. do Urzędu Gminy wpłynęło pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w O., w którego treści wskazano na fakt stacjonowania cystern na działce, jak i okoliczność przetaczania gazu pomiędzy samochodami cysternami. Przy tym osoba dokonująca przetaczania gazu nie przedstawiła stosownych uprawnień do przetaczania gazu płynnego. M.D. dostarczyła z kolei do organu pisma skierowane do Starosty O. i Prokuratury Rejonowej w O. oraz oświadczenie o liczbie interwencji Policji, jakie zainicjowała w związku z działaniami skarżącego. Wójt decyzją z 15 lutego 2017 r. nr PGP.6731.1-14.2016 ponownie nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym, w szczególności poprzez rozebranie i usunięcie wszelkich budowli, a także zlikwidowanie stałego miejsca postoju samochodów ciężarowych - cystern. Kolegium decyzją z 20 kwietnia 2017 r. nr SKO.GP/4000/376/2017 uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia zwracając uwagę na konieczność dokładnego określenia, na jakiej części działki skarżący prowadzi kwestionowaną działalność, co może mieć znaczenie przy ewentualnych nakładanych na niego obowiązkach. Wójt w dniu 17 maja 2017 r. wystąpił do skarżącego o udostępnienie działki pracownikom Urzędu Gminy oraz geodecie w celu wyznaczenia obszarów określonych w m.p.z.p., jednak na pismo nie udzielono odpowiedzi. Wobec tego w dniu 24 sierpnia 2017 r. zawiadomiono strony postępowania o terminie oględzin, które przeprowadzono w dniu 20 września 2017 r. wraz z geodetą, a podczas których stwierdzono, że część terenu jest ogrodzona i zamknięta, jednak przez ogrodzenie można było zobaczyć, że na placu są dwa pojazdy: samochód - cysterna i inny ciężarowy oraz trzy zbiorniki na gaz. Geodeta na działce wyznaczył jednocześnie obszary określone w m.p.z.p. Na podstawie tych pomiarów stwierdzono, że powierzchnia działki oznaczona w m.p.z.p. symbolem 37 MN/U wynosi 0,4488 ha, natomiast powierzchnia ogrodzona ok. 0,0800 ha. Od ogrodzenia terenu do końca obszaru MN/U geodeta wyliczył odległość 6 m. Pomiary powyższe wskazują, że skarżący działalność prowadzi wyłącznie na terenie przeznaczonym w m.p.z.p. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usług nieuciążliwych wraz z niezbędnym zagospodarowaniem. Wójt decyzją z 6 grudnia 2017 r. nr PGP.6731.1-30.2016 nakazał skarżącemu przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym, w szczególności rozebranie i usunięcie wszelkich budowli, a także zlikwidowanie stałego miejsca postoju samochodów ciężarowych – cystern. Wójt uznał działania skarżącego za sprzeczne z m.p.z.p., m.in. przez utwardzenie terenu, parkowanie na nim pojazdów ciężarowych, postawienie słupa oświetleniowego, które mają miejsce od ponad roku i są podejmowane w sposób regularny. Na powyższe wskazują czynności przeprowadzone bezpośrednio w terenie, notatki służbowe i dokumentacja zdjęciowa. Wójt zwrócił również uwagę na pisma kierowane przez M.D. i A. O. w zakresie, w jakim wskazują na ciągłą praktykę, która ma na celu stacjonowanie pojazdów ciężarowych na działce oraz niekiedy na przetaczanie gazu pomiędzy cysternami za zgodą i wiedzą skarżącego. Z kolei wcześniejsze użytkowanie nieruchomości wskazuje, że doszło do istotnej zmiany tego sposobu, albowiem dotychczas, choć nie prowadzono tam żadnych prac rolniczych, nie podejmowano też działań w związku ze zmianą sposobu użytkowania. Wójt stwierdził, że w przypadku naruszeń m.p.z.p. lub dokonania określonej zmiany zagospodarowania bez decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, gminie przysługują uprawnienia wynikające z art. 59 ust. 3 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas Dz.U. z 2018 r. poz. 1945), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.". Zdaniem Wójta, zmiana sposobu użytkowania dokonana przez skarżącego jest zmianą stałą, bowiem nie zamierza on likwidować ww. działalności, jak również zmieniać miejsca postoju cystern, czy zrezygnować praktyk jakie mają miejsce w zakresie przetaczania gazu pomiędzy cysternami. Okoliczność tę, poza faktem przetaczania gazu, artykułował wielokrotnie podczas swojego czynnego udziału w postępowaniu. Kolegium decyzją z 23 lutego 2018 r. nr SKO.GP/4000/38/2018 uchyliło ww. decyzję i orzekło o odmowie nakazania skarżącemu przywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania terenu jako nieruchomości o charakterze rolniczym, w szczególności rozebranie i usunięcie wszelkich budowli a także zlikwidowanie stałego miejsca postoju samochodów ciężarowych – cystern. Zdaniem Kolegium, Wójt nie wyjaśnił, czy teren użytkowany przez skarżącego w całości jest oznaczony jako 37MN/U. Jakiekolwiek działania na danym terenie winny być natomiast oceniane w oparciu o zgodność z m.p.z.p. Przy czym szereg kwestii, tj. ewentualne przetaczanie gazu między cysternami, stwarzaniem zagrożenia pożarowego, nie leży w kręgu zainteresowania ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a winno być ewentualnie rozstrzygane w innych postępowaniach (np. mandatowych). Zarówno utwardzenie terenu, budowa słupa oświetleniowego, czy też jego ogrodzenie w opinii Kolegium mieści się w sposobie zagospodarowania terenu przeznaczonym w m.p.z.p. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i zabudowę usług nieuciążliwych. W przypadku zaś, gdyby takie działanie wymagało ewentualnego pozwolenia na budowę/zgłoszenia do właściwego organu, to organem takim byłby organ nadzoru budowlanego, nie Wójt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1218/18 uchylił decyzję Kolegium z 23 lutego 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta z 6 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w świetle niekwestionowanych ustaleń faktycznych poczynionych przez Wójta i mających oparcie w zebranym materiale, dz. nr [...] w części, na której skarżący prowadzi działalność gospodarczą, w m.p.z.p. stanowi teren [...], pozostała część tej działki przeznaczona jest natomiast pod produkcję rolną (symbol R). Zgodnie z § 57 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych m.in. symbolem 37 MN/U ustala się przeznaczenie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędnym zagospodarowaniem oraz zabudowa usług nieuciążliwych wraz z niezbędnym zagospodarowaniem z zakazami wymienionymi w tym przepisie. W § 6 pkt 10 lit. a m.p.z.p. zdefiniował usługi nieuciążliwie jako usługi o charakterze bytowym, których uciążliwość nie wykracza poza granice działki i nie będące przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymienionymi w obowiązujących przepisach prawa oraz nie zaliczane w myśl obowiązujących przepisów do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. W § 6 pkt 10 lit. b zdefiniowano z kolei usługi uciążliwe jako nie spełniające ww. wymogów lub mogące pogorszyć stan środowiska lub będące przedsięwzięciami, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest lub może być wymagany, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. W świetle tych postanowień usługi, których uciążliwość wykracza poza granice działki, są usługami uciążliwymi. Prawodawca lokalny nie ograniczył przy tym katalogu uciążliwości wykraczających poza granice działki, których zaistnienie wyklucza prowadzenie usług na terenie [...]. Zdaniem Sądu, do tego rodzaju uciążliwości należy zaliczyć niewątpliwie m.in. hałas, zapylenie, drgania, emisję spalin, odory. Chodzi tu zatem w istocie o usługi, których nie da się pogodzić ze spokojnym korzystaniem z nieruchomości sąsiednich, przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne. Sąd stwierdził, że prowadzenie na dz. nr [...] działalności gospodarczej polegającej na przetrzymywaniu tam co najmniej cystern z gazem, przepompowywanie gazu z dużych cystern do cystern mniejszych celem rozwiezienia gazu tymi mniejszymi cysternami dla klientów końcowych, składowanie tam zbiorników z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych powoduje w sposób oczywisty uciążliwości przekraczające granice działki uczestnika. Sam ruch samochodów ciężarowych mogących pomieścić 47 000 l gazu (podobnie jak tych przeznczonych do transportu 20 000 i 12 000 l gazu) powoduje hałas, zapylenie i drgania przekraczające granice działki skarżącego. To samo dotyczy emisji spalin. Taka działalność może również prowadzić do zniszczenia dróg przylegających do tej działki, a mających obsługiwać tereny przeznaczone w m.p.z.p. przede wszystkim na budownictwo jednorodzinne. Takiej działalności gospodarczej, polegającej w istocie na wykorzystaniu działki jako bazy postojowej i przeładunkowej dla dużych cystern z gazem, nie sposób pogodzić z przeznaczaniem tej działki w m.p.z.p. pod zabudowę jednorodzinną i usługi nieuciążliwe. Reasumując, konkluzja Wójta o dokonaniu przez skarżącego zmiany sposobu zagospodarowania dz. nr [...] z naruszeniem postanowień m.p.z.p. była trafna. Sąd wskazał jednocześnie, że w realiach niniejszej sprawy, w oparciu o odpowiednio stosowany art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., najbardziej adekwatnym rozstrzygnięciem byłoby nakazanie skarżącemu zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na ww. działce usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem oraz przepompowywania gazu między cysternami, a także składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych. W ramach odpowiedniego stosowania tego przepisu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu sprzecznej z m.p.z.p., bezprzedmiotowe jest oczywiście wyznaczanie stronie terminu do wystąpienia o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sąd zobowiązał także organ do wyjaśnienia kwestii produkowania na działce płyt betonowych oraz do rozważenia, czy regularne stacjonowanie tam dużych cystern z gazem oraz przepompowywanie gazu między tymi cysternami nie może być zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustalenia w tej materii mają istotne znaczenie dla sprawy, albowiem ewentualne zakwalifikowanie usług wykonywanych przez uczestnika do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowiłoby dodatkową i niezależna podstawę do uznania, że usługi te nie mieszczą się w kategorii dopuszczonych przez m.p.z.p. usług nieuciążliwych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt decyzją z 14 sierpnia 2019 r. nr PGP.6731.1-40.2016 nakazał skarżącemu zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na dz. nr [...] usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem oraz przepompowywania gazu między cysternami, a także składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów, czyli doprowadzenie do stanu zgodnego z planem miejscowym. Kolegium decyzją z 21 listopada 2019 r. nr SKO.4110/41/2019 uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania Wójtowi. W uzasadnieniu stanowiska wskazało, że Wójt zignorował zalecenia Sądu w kwestii, czy działalność skarżącego nie może być zakwalifikowana jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie do produkcji płyt betonowych Wójt wskazał natomiast jedynie w uzasadnieniu decyzji, że skarżący nie ma w CEIDG zapisu dotyczącego prowadzenia działalności w zakresie produkcji płyt betonowych i nie powinien jej wykonywać. Taka usługa jest usługą o uciążliwości wykraczającej poza granice działki. Uchybienia te, z uwagi na obowiązek zapewnienia dwuinstancyjności postępowania, nie mogą być konwalidowane w toku postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2007/19 oddalił sprzeciw od powyższej decyzji, podzielając stanowisko Kolegium, że Wójt nie wypełnił wszystkich wytycznych zawartych w poprzednim wyroku tego Sądu. Wójt decyzją z 30 lipca 2021 r., działając na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., nakazał skarżącemu zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na dz. nr [...] usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem, a także składowania zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów, czyli doprowadzenie do stanu zgodnego z planem miejscowym. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo opisał tok postępowania oraz przytoczył treść regulacji prawnych stanowiących podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia. Wskazał, że teren ww. działki objęty jest m.p.z.p., zgodnie z zapisami którego przeznaczeniem podstawowym ww. działki oznaczonej symbolem 37 MN/U jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędnym zagospodarowaniem, zabudowa usług nieuciążliwych wraz z niezbędnym zagospodarowaniem z zakazem: wprowadzania usług handlu o powierzchni sprzedażnej większej niż 300 m2, wprowadzania usług wymagających dostaw częściej niż raz na 2 dni samochodami cięższymi niż 3,5 t. Z kolei przeznaczeniem uzupełniającym (na obszarach położonych poza obrębem M.) zabudowa niezbędna dla prowadzenia produkcji rolnej wraz z niezbędnym zagospodarowaniem, obiekty obsługi technicznej. Przy czym wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem MN/U zakazuje się: tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, za wyjątkiem produkcji rolnej, ogrodniczej lub sadowniczej bez zabudowy; wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli i budynków, a także innej zabudowy i zagospodarowania nie związanego z przeznaczeniem terenów. Zdaniem Wójta, prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej polegającej na postoju na działce co najmniej cystern z gazem, składowanie tam zbiorników z przeznaczeniem do montażu dla klientów, powoduje w sposób oczywisty uciążliwości przekraczające granice działki. Sam ruch samochodów ciężarowych mogących pomieścić ok. 47 000 l gazu, powoduje hałas, zapylenie i drgania przekraczające granice działki. To samo dotyczy emisji spalin. Takiej działalności gospodarczej, polegającej w istocie na wykorzystaniu działki jako bazy postojowej i przeładunkowej dla dużych cystern z gazem, nie sposób pogodzić z przeznaczeniem tej działki w m.p.z.p. pod zabudowę jednorodzinną i usługi nieuciążliwe, na co słusznie zwrócił Sąd w wyroku z 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1218/18. Wójt zauważył, że przedmiotowa nieruchomość leży w obszarze Natura 2000, zaś jej sposób użytkowania jest niezgodny z m.p.z.p. Kolegium decyzją z 9 lutego 2022 r. utrzymało tę decyzję w mocy i wskazało, że skoro Sąd w niniejszej sprawie orzekł już, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego na dz. nr [...] należy do usług uciążliwych i w istocie prowadzi do zmiany sposobu zagospodarowania tej działki z naruszeniem postanowień m.p.z.p., to zarówno Kolegium, jak i Wójt są bezwzględnie związani taką oceną prawną. Powyższe stanowisko Sądu nie było kwestionowane przez skarżącego - od wyroku z 21 listopada 2018 r. nie wniesiono skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd wskazał także, że w oparciu o art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., właściwe jest nakazanie skarżącemu zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na działce usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem oraz przepompowywania gazu między cysternami, a także składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych, co też Wójt uczynił w kontrolowanej decyzji. Odnośnie natomiast do kwestii produkowania przez skarżącego na działce płyt betonowych Wójt wskazał, że obecnie produkcji takiej nie stwierdzono. Nie ulega również wątpliwości, że w świetle § 3 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839), działalność prowadzona na spornej nieruchomości, obejmująca swym zakresem sprzedaż hurtową paliw i produktów pochodnych, co do zasady, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a sądząc po zebranej w sprawie dokumentacji fotograficznej, niewykluczone, że działalność ta eskalowała do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 2 pkt 22 ww. rozporządzenia. Kolegium zauważyło też, że przedmiotowa nieruchomość leży w obszarze Natura 2000. Zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, działalność gospodarcza prowadzona na działce należy do usług uciążliwych, które nie mieszczą się w kategorii dopuszczonych przez m.p.z.p. usług nieuciążliwych. Zdaniem Kolegium, w sprawie nie istniała potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w postaci opinii (aż) czterech biegłych w celu zbadania istnienia (bądź jego braku) zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania działalności na działki sąsiednie poprzez dokonanie pomiarów hałasu, drgań i zapylenia. Organy były bowiem w tej kwestii związane prawomocnym wyrokiem, a więc nie istniała potrzeba uzupełniania w tym zakresie akt sprawy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję, skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie: 1. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", polegające na pominięciu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przekazującego niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania oraz zaniechanie wyjaśnienia i ustalenia, czy rzeczywiście kwestia produkcji płyt betonowych zachodzi - gmina nie przeprowadziła żadnego dowodu na tę okoliczność (sam fakt obecności płyt na placu nie świadczy natomiast o ich produkcji), zaś w uzasadnieniu lakonicznie odniosła się do produkcji płyt cytując uzasadnienie wyroku bez poczynienia ww. ustaleń - nadto gmina nie zastosowała się do wskazania Sądu, w zakresie ustalenia, czy stacjonowanie cystern może oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy Sąd wskazał, że ustalenia w tej materii mają istotne znaczenie dla sprawy; 2. art. 170 p.p.s.a., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, poprzez uznanie, że Kolegium jest związane treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na którego ustalenia się powołuje, kiedy przepis ten ma zastosowanie do sentencji - przedmiotem prawomocności materialnej jest ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły; 3. art. 7 i art. 8 oraz 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez załatwienie sprawy w sposób nierzetelny oraz naruszenie zasad postępowania przy wydawaniu decyzji uznaniowej, w szczególności brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego, popartego przeprowadzonymi dowodami w szczególności brak dokonania przez Wójta oceny oddziaływania prowadzonej przez skarżącego działalności na działki sąsiednie, polegającej na dokonaniu pomiaru hałasu drgań oraz zapylenia, nadto zaniechanie sprawdzenia (mimo oświadczenia skarżącego), czy na przedmiotowej działce dokonuje się przeładunek gazu oraz ustalenia za pomocą rzetelnych oględzin, czy sam fakt parkowania pojazdów oraz przetrzymywania zbiorników powoduje uciążliwości przekraczające granice działki, nadto ustalenie, że zachodzi przeładunek gazu, kiedy z materiału dowodowego to nie wynika, co w konsekwencji czyni zaskarżoną decyzję nierzetelną oraz pozbawioną uzasadnienia, nadto nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, 4. art. 75 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a., polegające na: - niedopuszczeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącego pismami z 24 lipca 2019 r. w postaci opinii biegłych dotyczących ewentualnego zagrożenia dla sąsiednich działek, wniosku o sprawdzenie, czy na działce dokonuje się przeładunek gazu oraz rzeczywiste sprawdzenie, czy sam fakt parkowania pojazdów oraz przetrzymywania zbiorników powoduje uciążliwości przekraczające granice działki, - oddaleniu wniosku i kolejny raz nieprzeprowadzenie dowodu w zakresie dokonania rzetelnej oceny oddziaływania prowadzonej przez skarżącego działalności na działki sąsiednie, w szczególności polegającej na dokonaniu pomiaru hałasu drgań oraz zapylenia, - nieuwzględnieniu ww. wniosków dowodowych zgodnie z art. 78 § 1 i § 2 K.p.a., w przypadku gdy ograniczenia, o których pisze Wójt w sprawie nie zachodziły, a organ w uzasadnieniu nie wskazał, dlaczego według niego dowody te nie mają znaczeniu w sprawie i zostały zgłoszone na okoliczność już wyjaśnioną (jakimi dowodami w pełni sprawa została wyjaśniona, jakie dowody to potwierdzają), nadto nie uzasadnił dlaczego według organu mogą one służyć przewleczeniu sprawy, 5. rażące naruszenie art. 59 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego celem zastosowania decyzji uznaniowej w przedmiocie nakazania zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na działce usług wskazanych w decyzji, nadto brak uzasadnienia decyzji oraz wyboru zastosowanej możliwości jako jeden z dwóch wariantów; 6. art. 11 K.p.a., poprzez naruszanie zasady przekonywana i brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierowało się Kolegium przy załatwieniu sprawy; 7. art 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione (niewskazanie jakichkolwiek podstaw ustalenia, że wydanie zezwolenia spowodowałoby bezpośrednie zagrożenie dla ruchu drogowego oraz że dopuszczenie pojazdu do ruchu spowoduje degradację jezdni), złamanie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej; w sposób dowolny, bez obowiązkowego obiektywizmu; 8. art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozpoznanie wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu; 9. art 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Wójta; 10. art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), powoływanej dalej jako "Konstytucja RP", poprzez wydanie decyzji prowadzącej do ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi przywołano argumentację na poparcie ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została po dwukrotnym już uchyleniu przez Sądy decyzji wydanych w sprawie. Jak bowiem wynika z akt, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1218/18 uchylił decyzję Kolegium z 23 lutego 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta z 6 grudnia 2017 r., zaś wyrokiem z 20 kwietnia 2020 r. akt IV SA/Wa 3007/19 oddalił sprzeciw od kasacyjnej decyzji Kolegium z 21 listopada 2019 r. W wyrokach tych przesądzono natomiast, że: 1) usługi uciążliwe wykraczające poza granice działki, a których zaistnienie wyklucza prowadzenie usług na terenie [...] to niewątpliwie m.in. hałas, zapylenie, drgania, emisja spalin, odory. Chodzi tu w istocie o usługi, których nie da się pogodzić ze spokojnym korzystaniem z nieruchomości sąsiednich, przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne. Taka konkluzja co do wykładni m.p.z.p. wynika również z założenia, że plan miejscowy może co prawda dla tej samej jednostki terenowej przewidywać różne przeznaczenie, ale tylko wówczas, gdy przeznaczenia te nie są wzajemnie sprzeczne ani się nie wykluczają, realizowane osobno lub łącznie. Równocześnie na gruncie art. 59 ust. 2 i 3 u.p.z.p. chodzi o zachowanie porządku urbanistycznego, a nie ochronę przed immisjami udzielną przez sąd powszechny (art. 144 K.c.) lub ochronę przed hałasem lub zanieczyszczeniem powietrza przewidzianą w prawie ochrony środowiska. Innymi słowy, nie jest tu istotne, czy rzeczone uciążliwości wyczerpują znamiona bezprawia cywilnego lub deliktów administracyjnych przewidzianych w innych przepisach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że prowadzenie przez skarżącego na dz. nr [...] działalności gospodarczej polegającej na przetrzymywaniu tam co najmniej cystern z gazem, przepompowywanie gazu z dużych cystern do cystern mniejszych celem rozwiezienia gazu tymi mniejszymi cysternami dla klientów końcowych, składowanie tam zbiorników z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych powoduje w sposób oczywisty uciążliwości przekraczające granice działki uczestnika. Sam ruch samochodów ciężarowych mogących pomieścić 47 000 l gazu (podobnie jak tych przeznczonych do transportu 20 000 i 12 000 l gazu) powoduje hałas, zapylenie i drgania przekraczające granice działki. To samo dotyczy emisji spalin. Taka działalność może również prowadzić do zniszczenia dróg przylegających do tej działki, a mających obsługiwać tereny przeznaczone w m.p.z.p. przede wszystkim na budownictwo jednorodzinne. Takiej działalności gospodarczej skarżącego, polegającej w istocie na wykorzystaniu działki jako bazy postojowej i przeładunkowej dla dużych cystern z gazem, nie sposób pogodzić z przeznaczaniem tej działki w m.p.z.p. pod zabudowę jednorodzinną i usługi nieuciążliwe. Reasumując, konkluzja Wójta o dokonaniu przez skarżącego zmiany sposobu zagospodarowania dz. nr [...] z naruszeniem postanowień m.p.z.p. była trafna; 2) w realiach niniejszej sprawy, w oparciu o odpowiednio stosowany art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., najbardziej adekwatnym rozstrzygnięciem byłoby nakazanie uczestnikowi zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na dz. nr [...] usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem oraz przepompowywania gazu między cysternami, a także składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych. W ramach odpowiedniego stosowania tego przepisu do zmiany sposobu zagospodarowania terenu sprzecznej z m.p.z.p., bezprzedmiotowe jest natomiast wyznaczanie stronie terminu do wystąpienia o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sądy zobowiązały jednocześnie organ do ustalenia kwestii produkowania przez skarżącego na dz. nr [...] płyt betonowych i ustalenia, czy taka działalność jest dozwolona na terenie [...]. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt rozważyć miał również, czy regularne stacjonowanie na działce dużych cystern z gazem oraz przepompowywanie gazu między tymi cysternami nie może być zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd zauważył bowiem, że ustalenia w tej materii mają istotne znaczenie dla sprawy, albowiem ewentualne zakwalifikowanie usług wykonywanych przez uczestnika do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowiłoby dodatkową i niezależną podstawę do uznania, że usługi te nie mieszczą się w kategorii dopuszczonych przez m.p.z.p. usług nieuciążliwych. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie sądu i organu w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 czerwca 2009 r. sygn. akt I OSK 426/08, LEX nr 561267). Kontrola przez Sąd rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10, LEX nr 1081870). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględniając zarazem wykładnię prawa zawartą w ww. prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także dokumentację sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z ustalonego stanu fatycznego bezsprzecznie wynika, że działalność skarżącego polegająca na parkowaniu i przetrzymywaniu cystern z gazem, a także składowania zbiorników na gaz na dz. nr [...] odbywa się niezgodnie z zapisami m.p.z.p. Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, na działce oznaczonej w ww. planie jako teren [...] o przeznaczeniu: 1) podstawowe: 1. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędnym zagospodarowaniem, 2. zabudowa usług nieuciążliwych wraz z niezbędnym zagospodarowaniem z zakazem: a) wprowadzania usług handlu o powierzchni sprzedażnej większej niż 300 m², b) wprowadzania usług wymagających dostaw częściej niż raz na 2 dni i samochodami cięższymi niż 3.5 tony, 2) uzupełniające: 1. na obszarach położonych poza obrębem M. - zabudowa niezbędna dla prowadzenia produkcji rolnej wraz z niezbędnym zagospodarowaniem, 2. obiekty obsługi technicznej. Prowadzenie na przedmiotowej działce działalności gospodarczej polegającej na przetrzymywaniu cystern z gazem, składowanie zbiorników z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych powoduje w sposób oczywisty uciążliwości przekraczające granice działki uczestnika (jest to działalność uciążliwa) – na co zwróciły już uwagę Sądy w poprzednich prawomocnych wyrokach, a które to nie zostały przez skarżącego zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego i wiążą organy i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W tym zakresie Wójt rozpatrzył ponownie sprawę i stosując się do wytycznych Sądu zawartych w wyroku z 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1218/18 co do treści rozstrzygnięcia, nakazał skarżącemu, na podstawie art. 59 ust. 3 u.p.z.p., zaniechania (wstrzymania) prowadzenia na dz. nr [...] usług polegających na przetrzymywaniu tam cystern z gazem oraz składowania tam zbiorników na gaz z przeznaczeniem do montażu dla klientów końcowych, tj. doprowadzenie do stanu zgodnego z m.p.z.p. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 153 p.p.s.a., tym bardziej w kwestii nieustalenia przez organ, czy na działce odbywa się produkcja płyt betonowych. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji wydanych w niniejszej sprawie, Wójt dokonał stosownych ustaleń w tym zakresie i wskazał, że obecnie produkcji takiej nie stwierdzono, co w konsekwencji spowodowało, że działalność ta nie została ujęta w sentencji decyzji pierwszej instancji. Za niezasadne należy uznać w tej sytuacji również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Wójta przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. (przez nierzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy) oraz art. 75 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. (polegające na niedopuszczeniu dowodów wnioskowanych przez skarżącego w postaci opinii biegłych dotyczących ewentualnego zagrożenia dla sąsiednich działek, wniosku o sprawdzenie, czy na działce dokonuje się przeładunek gazu oraz rzeczywiste sprawdzenie, czy sam takt parkowania pojazdów oraz przetrzymywania zbiorników powoduje uciążliwości przekraczające granice działki, w tym dokonanie pomiaru hałasu drgań oraz zapylenia). Po pierwsze, kwestia ustalenia, czy wykonywane przez skarżącego usługi są usługami uciążliwymi została już przesądzona ww. prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po drugie, dwie z trzech przedłożonych przez skarżącego do akt opinii są kserokopiami. Po trzecie zaś, kwestia przeładunku gazu nie była już przedmiotem orzeczenia organu, bowiem jak wskazano w decyzji Wójta, zwrócił się on do Komendanta Komisariatu Policji w M. oraz do Komenda Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w O. z prośbą o udzielenie informacji odnośnie do zgłoszonych interwencji w okresie od listopada 2019 r. do października 2020 r. w sprawie nielegalnego przetaczania gazu. W odpowiedzi ww. organy wskazały, że interwencji takich nie było. W konsekwencji kwestia przetaczania gazu nie została ujęta w decyzji Wójta utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją. Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przepisu tego wynika, że ani strona, ani organ administracji publicznej, nie mogą kwestionować wykładni prawa wyrażonej w prawomocnym wyroku. Wynikająca z art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być ono ponownie badane. Prawomocne orzeczenia korzystają z domniemania prawidłowości i mogą zostać wzruszone jedynie w przypadkach nadzwyczajnych, określonych ustawą. Jak wskazuje się w orzecznictwie, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 9 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 1614/15, z 2 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 2474/15; https://cbois.nsa.gov.pl). Ponadto moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 1480/14; https://cbois.nsa.gov.pl). Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2428/15; https://cbois.nsa.gov.pl). Sąd dostrzegł natomiast, że mając na uwadze wytyczne Sądu odnośnie do odziaływania działalności skarżącego na środowisko, Wójt zawiadomił jedynie Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o toczącym się postępowaniu. Organ ten poinformował następnie Wójta, że przeprowadził kontrolę na przedmiotowej działce i wydał zarządzenie pokontrolne zobowiązujące skarżącego do prowadzenia działalności w sposób zapewniający przestrzeganie ochrony środowiska. Jak wskazał jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1218/18, ewentualne zakwalifikowanie usług wykonywanych przez skarżącego do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stanowiłoby dodatkową i niezależną podstawę do uznania, że usługi te nie mieszczą się w kategorii dopuszczonych przez m.p.z.p. usług nieuciążliwych. Mając jednak na uwadze kwestię, że w sprawie ustalono bezspornie, że usługi prowadzone przez skarżącego są usługami uciążliwymi, a zatem niezgodnymi z m.p.z.p., uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W związku z tym uznać należy, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi. Organy orzekające wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy rozstrzyganiu tej sprawy oraz uzasadniły swoje orzeczenie (art. 107 § 1 i § 3 K.p.a.). Nie naruszyły również przepisów prawa materialnego, bowiem zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z 21 listopada 2018 r., prawidłowo zastosowano w okolicznościach niniejszej sprawy art. 59 ust. 3 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.