VII SA/Wa 729/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2015 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikację kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B oddala skargę

I. Stan sprawy 1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W. M. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania W. M. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kat. B - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - dalej "kpa". 2. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podało, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Komendant [...] Policji wystąpił do Prezydenta [...] o skierowanie W. M. na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień, w związku z uzyskaniem łącznie 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] listopada 2013 r. do [...] sierpnia 2014 r., a Prezydent [...] zawiadomieniem z dnia [...] września 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie, i decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. skierował W. M. na egzamin kontrolny. W odwołaniu od tej decyzji W. M. wskazał, że nie doszło do przekroczenia limitu 24 punktów w związku z uchyleniem się od mandatu z dnia [...] sierpnia 2014 r., organ winien badać kwestie prawomocności mandatu, w dniu [...] listopada 2014 r. tj., przed wydaniem decyzji odbył szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, wobec czego nastąpiło obniżenie ewidencjonowanych punktów o 6, co czyni skierowanie na egzamin bezpodstawnym, i wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. 3. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że z wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, że W. M. w okresie krótszym niż jeden rok, tj. od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2014 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które ostatecznie przypisano mu łącznie 25 punktów karnych, tj. (1) dnia [...] listopada 2013 r. - przekroczenie prędkości pow. 50 km/h -10 pkt, (2) dnia [...] grudnia 2013 r. - przekroczenie prędkości pow. 50 km/h - 10 pkt, (3) dnia [...] sierpnia 2014 r. - naruszenie zakazu używania podczas jazdy z telefonu — 5 pkt. Organ przywołał treść § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 130 ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600), i stwierdził, że w świetle opisanego stanu prawnego oraz faktu przekroczenia dopuszczalnego limitu 24 punktów nie ulega wątpliwości, że zaistniała przesłanka do skierowania odwołującego się na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje do prowadzenia pojazdów, w drodze decyzji starosty. Kolegium podziela też stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, iż w świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego. Właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego, w przypadku złożenia wniosku przez komendanta (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r. I OSK 1178/10, LEX nr 990157). "Konstrukcja normatywna zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, iż wydana na podstawie tego przepisu decyzja, to decyzja o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, a więc starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych (tak: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1030/13, Lex nr 1411080). Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii odbycia szkolenia redukującego 6 punktów karnych, organ stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy okoliczność ta pozostaje całkowicie bez wpływu na rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynika bowiem, że odwołującemu się w okresie niespełna 9 miesięcy zostało przypisanych 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ostatnie naruszenie miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2014 r., za co przypisano odwołującemu się 5 punktów. Z kolei jak wynika z oświadczenia odwołującego się (brak zaświadczenia przy odwołaniu pomimo wykazania jako załącznik), kurs w Wojewódzkim Ośrodka Ruchu Drogowego w [...], odwołujący się odbył w dniu [...] listopada 2014 r. a więc już po przekroczeniu przez niego limitu 24 punktów karnych, a w związku z tym nie mogło to spowodować zmniejszenia liczby punktów na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Organ stwierdził również, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, czy to z przyczyny odbycia szkolenia - punkty redukujące, czy też wpisane omyłkowo, bowiem organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r. I OSK 855/12 (Lex nr 1363638), Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że "Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego". Podobne stanowisko zawarł w wyroku z dnia 20 maja 2014 r. I OSK 2664/12 wskazując, iż "w postępowaniu, które prowadzi starosta na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym jest on w istocie związany liczbą punktów wpisaną do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a możliwością prowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego jest żądanie od komendanta wojewódzkiego Policji przedstawienia ewidencji dotyczącej kierowcy, którego wniosek tego komendanta skierowany do starosty dotyczy. Natomiast starosta postępowania co do prawidłowości przypisania punktów karnych prowadzić nie może, bowiem te kwestie nie są rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. W tym postępowaniu starosta bada tylko czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty, a co wynika z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Sama natomiast prawidłowość prowadzenia tej ewidencji pod kątem wyliczenia liczby punktów może być badana, ale w innym postępowaniu, takim, którego ta kwestia dotyczy. Wpisywanie punktów do ewidencji, jako czynność materialno-techniczna, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, na takim stanowisku stoi orzecznictwo sądów administracyjnych. Tylko zatem wykazanie w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b stosownym orzeczeniem, że liczba punktów jest nieprawidłowo wyliczona, może stanowić podstawę do tego, aby starosta nie skierował kierowcy na kontrolne sprawdzenie, na wniosek komendanta. Nie zostanie bowiem spełniona przesłanka, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. W innym przypadku, gdy nie ma żadnego przeciwdowodu - stosownego orzeczenia - wskazana przez komendanta wojewódzkiego, a wynikająca z ewidencji prowadzonej przez Policję, liczba punktów jest wiążąca i obligująca starostę do wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji" (Lex 1478759). Nie mniej jednak, wobec zgłoszonego zarzutu, Kolegium pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. wystąpiło do Sądu Rejonowego o nadesłanie odpisu postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r. sygn. akt [...], a z nadesłanego odpisu prawomocnego postanowienia wynika, że Sąd odmówił uchylenia mandatu karnego z dnia [...] sierpnia 2014 r., o którym mowa w odwołaniu. W tej sytuacji brak było postaw, zdaniem organu, do uwzględnienia odwołania. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowisko organu 5. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. M., i wniósł o uchylenie skarżonych decyzji w całości jako wydanych z naruszeniem prawa, i o oddalenie wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości, ewentualnie o uchylenie skarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 r. poz.488) poprzez zaniechanie weryfikacji przesłanki zastosowania ww. przepisu w stosunku do skarżącego, tj. okoliczności przekroczenia liczby 24 punktów karnych, b) § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. 2012 r. poz.488) w zakresie oczywistego zaniechania dokonania redukcji punktów karnych wobec odbytego szkolenia na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji uprawniających do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B; 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż doszło do przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów karnych, oraz iż szkolenie które odbył w dniu [...] listopada 2014 r. nie spowodowało redukcji przyznanych punktów karnych o 6 – - wniósł o dokonanie przez Sąd kontroli legalności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, tj. zgodności tego przepisu z ustawą i Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej; 3) naruszenie przez organy orzekające przepisów: a) art. 80 kpa poprzez zaniechanie oceny wniosku Komendanta [...] Policji pod względem jego zgodności ze stanem faktycznym, tj. prawidłowości naliczenia punktów karnych, b) art. 7 kpa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy i dopuszczenie do oparcia decyzji o stan faktyczny nieaktualny w chwili orzekania, c) art. 6 kpa poprzez nieuwzględnienie odbytego szkolenia i odjęcia 6 punktów karnych, d) art. 77 § 1 kpa poprzez nie zebranie materiału niezbędnego do wyjaśnienia sprawy tj. nie zweryfikowanie poprawności naliczenia punktów karnych. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przez prawo należy rozumieć prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa, wyeliminowanie przez sąd z porządku prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a-c), a także wówczas, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (pkt 2) lub też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach. W razie jednak nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, na mocy art. 151 ppsa. 8. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014 r. przedmiocie skierowania W. M. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kat. B. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa. 9. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 1 i ust. 1a ustawy Prawo o ruchu drogowym, policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W ewidencji policja wpisuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, którym nie przypisano wartości punktowej (ust. 1a). Stosownie natomiast do art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 600), starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na: (1) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji; (2) badanie lekarskie, jeżeli: (a) kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, (b) istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia; (3) badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli: (a) kierowała pojazdem w stanic nietrzeźwości, w stanic po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, (b) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, (c) w okresie próbnym popełniła dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, (d) kierowała pojazdem, który uczestniczył w wypadku drogowym, w następstwie którego inna osoba poniosła śmierć lub doznała obrażeń, o których mowa w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 Kodeksu karnego; (4) kurs reedukacyjny w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3, jeżeli: (a) przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, (b) w okresie próbnym popełniła co najmniej dwa wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji; (5) kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kierowcy wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, stosownie do § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488), występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o: (1) cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w stosunku do kierowcy, który w ciągu roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy przekroczył liczbę 20 punktów za naruszenia; (2) kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenia. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 7 do rozporządzenia (ust. 2). Z przywołanych wyżej przepisów art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym jednoznacznie wynika, że przekroczenie 24 punktów karnych zawsze skutkuje wnioskiem o skierowanie na badanie kontrolne kierowców i wydaniem na mocy art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami stosownej decyzji w tym zakresie. Użyty w przepisach tych zwrot "podlega" oraz "starosta wydaje" nie budzi wątpliwości, że mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom uprawnień do uznaniowego traktowania i rozstrzygania o problematyce dotyczącej naruszania przepisów ruchu drogowego. Wobec powyższego, słusznie uznał organ, iż wobec przekroczenia przez skarżącego W. M. dopuszczalnego limitu 24 punktów nie ulega wątpliwości, że zaistniała przesłanka do skierowania odwołującego się na egzamin kontrolny sprawdzający jego kwalifikacje do prowadzenia pojazdów, w drodze decyzji starosty. Niniejszy skład orzekający podziela również stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowym, iż w świetle przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, decyzja w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o treści rozstrzygnięcia przesądza jedynie spełnienie ustawowych przesłanek z wyłączeniem możliwości orzekania uznaniowego. Właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego, w przypadku złożenia wniosku przez komendanta (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 201 lr., I OSK 1178/10, LEX nr 990157). "Konstrukcja normatywna zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. zwrotu "sprawdzeniu kwalifikacji podlega..." wyraźnie wskazuje, iż wydana na podstawie tego przepisu decyzja, to decyzja o charakterze związanym, co oznacza, że organ kierujący, a więc starosta nie ma uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu policji skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, czy prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2013r. sygn. akt II SA/Sz 1030/13, Lex nr 1411080). Stanowisko przedstawione w uzasadnieniach tych wyroków sądów niniejszy skład orzekający podziela w zupełności. Słusznie również stwierdził organ, że odbycie szkolenia redukującego 6 punktów karnych w niniejszej sprawie pozostaje całkowicie bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem jak wynika z akt sprawy, odwołującemu się w okresie niecałych 9 miesięcy zostało przypisanych 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a ostatnie naruszenie miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2014 r., za co przypisano odwołującemu się 5 punktów, natomiast kurs w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w W., odwołujący się odbył w dniu [...] listopada 2014 r. a więc niezaprzeczalnie już po przekroczeniu przez niego limitu 24 punktów karnych, co nie mogło spowodować zmniejszenia liczby punktów na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 130 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3-20 punktów, co oznacza, że szkolenie redukujące punkty karne przewidziane jest dla tych kierowców którzy nie zgromadzili maksymalnej liczby 24 punktów karnych - w celu zmniejszenia liczby posiadanych, lecz jeszcze dozwolonych punktów. W przypadku natomiast przekroczenia tej liczby, zmniejszenie liczby punktów karnych w drodze odbycia szkolenia na własny koszt nie jest możliwe. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów, nie można skutecznie zakwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji, ponieważ organy prowadzące to postępowanie nie są uprawnione do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego w postępowaniu, które prowadzi starosta na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Organ jest związany liczbą punktów wpisaną do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a starosta nie może prowadzić postępowania co do prawidłowości przypisania punktów karnych, ponieważ te kwestie nie są rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. W tym ostatnim postępowaniu starosta bada tylko, czy wniosek komendanta dotyczy kierowcy, który przekroczył 24 punkty, a co wynika z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję. Sama natomiast prawidłowość prowadzenia tej ewidencji pod kątem wyliczenia liczby punktów może być badana, jednakże w innym postępowaniu – takim postępowaniu, które dotyczy tej kwestii. Wpisywanie punktów do ewidencji, jako czynność materialno-techniczna, może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, na takim stanowisku stoi orzecznictwo sądów administracyjnych. Pogląd taki niniejszy skład orzekający podziela. Tylko zatem wykazanie w postępowaniu prowadzonym przez starostę, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b stosownym orzeczeniem, że liczba punktów jest nieprawidłowo wyliczona, może stanowić podstawę do tego, aby starosta nie skierował kierowcy na kontrolne sprawdzenie, na wniosek komendanta. Nie zostanie bowiem spełniona przesłanka, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Jeśli zaś nie ma żadnego przeciwdowodu, czyli stosownego orzeczenia, liczba punktów wskazana przez komendanta wojewódzkiego Policji, a wynikająca z ewidencji prowadzonej przez Policję, jest wiążąca, i obliguje starostę do wydania decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Słusznie uznał organ, że z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że mandat karny z dnia [...] sierpnia 2014 r. nie został uchylony. 10. Ostatecznie stwierdzić więc trzeba, że skoro, co do zasady zaskarżona decyzja odpowiada prawu, to odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skardze, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzić również należy, że § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, nie jest niezgodny z ustawą upoważniającą ani nie jest niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu oraz kierunku regulacji, i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego, zawartych w art. 130 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (warunki i tryb prowadzenia ewidencji), ponieważ kwestia dokonywania wpisów i ich usuwania mieści się w pojęciu sposobu prowadzenia ewidencji. Nie budzi wątpliwości, że ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Należy zatem przyjąć, że zmniejszenie w trybie art. 130 ust. 3 tej ustawy liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem takiego szkolenia przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła sumy 24. 11. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji.