VII SA/Wa 724/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy Nadarzyn z dnia 10 października 2002 r. nr XLIX/497/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Rusiec w gminie Nadarzyn postanawia: sprostować punkt pierwszy sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 724/23, poprzez zastąpienie oznaczenia obrębu: "001" oznaczeniem: "0011".

Wyrokiem z 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 724/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy N. z [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. w gminie N., w punkcie I wyroku stwierdził nieważność § 39 ust. 1 pkt 2 lit. c zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki o nr ewid. [...] obr. [...] położonej w R., gm. N. W sentencji wyroku pojawiła się oczywista omyłka, polegająca na określeniu obrębu usytuowania działki ewidencyjnej nr [...] jako obręb [...], zamiast [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może orzec na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 156 § 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że o sprostowaniu sąd może orzec również na wniosek (vide B. Dauter, komentarz do art. 156 p.p.s.a., System Informacji Prawnej Lex Omega). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem w treści orzeczenia. Sprostowanie nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia, lecz ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu brzmienia zgodnego z wolą sądu. Z tych względów przedmiotem sprostowania może być wyłącznie oczywista omyłka wyrażona w tym, że jest ona od razu rozpoznawalna i wynika wprost z treści orzeczenia, tj. bądź z natury samej omyłki, bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, z treścią odwołania, lub innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega również błąd rachunkowy, przez który należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 558/11, LEX nr 1332236). Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. W szczególności, błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub wyrazów (por. postanowienia NSA z dnia 3 września 2013 r. sygn. akt II OZ 665/13, LEX nr 1364265; z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt II FZ 453/10, LEX nr 742507). W niniejszej sprawie zaistniała taka sytuacja, bowiem w sentencji wyroku omyłkowo określono obręb usytuowania nieruchomości jako obr. "[...]", zamiast "[...]" (co koresponduje z przedłożoną do akt sądowych dokumentacją sprawy). Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.