VII SA/Wa 638/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Asesor WSA Aneta Żak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 24 stycznia 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.313.2022.EK w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia 24 stycznia 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.313.2022.EK, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a") oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503, dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia J.P. (dalej "skarżący"), na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2022 r. znak [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na jeziorze K. (działka [...], położona w obrębie K.), gmina S. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe postanowienie, zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt Gminy S. pismem z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] zwrócił się do RDOŚ w O. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wskazanej inwestycji. Organ I instancji pismem z dnia 13 maja 2022 r., wystąpił do G. sp. z o.o. w M. o opinię w przedmiotowej sprawie, tj. o wskazanie m.in. czy w granicach terenu inwestycji występuje trzcinowisko oraz czy stwierdzane były tarliska ryb. G. sp. z o.o. w M. w piśmie z dnia 24 maja 2022 r. wskazało, iż "po dokonaniu wizji w terenie stwierdzono, że w miejscu wskazanym jako lokalizacja przyszłego pomostu rekreacyjnego na jeziorze K., stwierdzono występowanie roślinności wynurzonej, tworzącej zwarty pas szuwarów z wyraźną tendencją ekspansji. Jest to obszar odbywania wiosennego tarła ryb spokojnego żeru (płoć, wzdręga, karaś pospolity), jak również drapieżników (okoń, szczupak). Tarło stwierdzone było naocznie przez rybaków G. w M.. Budowa pomostu (tak dużego) w tym miejscu spowoduje nieodwracalne straty w ekosystemie jeziora K. degradując bogate tarliska ryb. W operacie rybackim jeziora Z., którego częścią jest jezioro K. nie zawarto informacji dotyczących zagospodarowania linii brzegowej - nie było takiego wymogu. W związku z powyższym realizacja przyszłej inwestycji spowoduje zniszczenia miejsc rozrodu, tarlisk i wzrostu młodzieży ryb, jak również ograniczy możliwość prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w tym jeziorze". RDOŚ w O. postanowieniem z dnia [...] maja 2022 r. znak [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji wskazując w uzasadnieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008 r. nr 27 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K. (Dz. U. z [...]. z 2008 r. Nr [...], poz. [....) stanowiący, iż na ww. obszarze chronionym zakazuje się zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Organ ten wskazał również, iż nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie organu I instancji, zażalenie wniósł skarżący podkreślając, iż "w polskim prawie nie ma przepisów zabraniających budowy pomostów na jeziorach w miejscach trzcinowisk i roślinności wynurzonej". W ocenie skarżącego, opinia G. jest stronnicza i dla niego niekorzystna. Powyższe wynika z faktu, iż G. odławia ryby z jeziora, zatem budowa pomostu nie leży w jego interesie. Organ I instancji nie wyjaśnił jak "budowa pomostu albo jego istnienie miałoby wpłynąć negatywnie na tarło". Skarżący zaznaczył, że pomost budowany będzie ponad trzcinami oraz że w sąsiedztwie terenu inwestycji zlokalizowane są już inne pomosty. Po rozpoznaniu zażalenia, GDOŚ wydał wspomnianą na wstępie skarżoną decyzję z dnia 24 stycznia 2023 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ww. ustawy, decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, zlokalizowana jest na jeziorze K. (działka [...] położona w obrębie K.), gmina S., w granicach obszaru Natura 2000 P., otuliny [...] Parku Krajobrazowego oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K.. W przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu inwestycji tam zlokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu warunków zabudowy, pozwoli uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie istotne było wyjaśnienie przez RDOŚ w O., czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami związanymi z funkcjonowaniem Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K., który utworzono na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 z późn. zm., dalej "ustawa o ochronie przyrody"), w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów. Zaznaczył, że w toku postępowania odwoławczego, zmianie uległ akt prawa miejscowego regulujący funkcjonowanie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K.. Rozporządzenie Wojewody Warmińsko- Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008 r. nr 27 zostało uchylone uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 listopada 2022 r. nr XLIV/640/22 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2022 r. poz. [...], dalej "uchwała"), która aktualnie reguluje reżim ochronny ww. obszaru chronionego. GDOŚ wskazał, że dokonując niniejszego rozstrzygnięcia zobowiązany jest uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania, a więc obecnie obowiązującą uchwałę. Analiza zapisów ww. rozporządzenia oraz uchwały wskazuje, że nie ma podstaw do tego by uznać, że powyższa zmiana mogłaby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia przyjętego przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Zatem nie zachodziła konieczność przekazania przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia RDOŚ w O. wskazał, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. W ocenie GDOŚ, stanowisko przyjęte przez organ I instancji jest słuszne. Przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na jeziorze K.. Ww. inwestycja zlokalizowana jest tuż przy linii brzegowej jeziora K.. Z analizy ogólnodostępnych map i zdjęć satelitarnych (geoserwis.gdos.gov.pl) wynika, iż w miejscu planowanego pomostu występuje szeroki pas szuwaru. Powyższego nie neguje również skarżący, który w zażaleniu wskazał, iż "Jezioro K. od strony działki inwestora jest szczelnie porośnięte szuwarami". W opinii GDOŚ, realizacja spornego pomostu wymagać będzie, ingerencji w trzcinowisko. Podjęcie zatem prac polegających na budowie pomostu spowoduje zniszczenie roślinności nadwodnej i podwodnej w miejscu oraz wokół planowanej budowy, przyczynić się do fragmentacji pasa szuwarów, a pośrednio wpłynąć także negatywnie na bytujące tam gatunki ptaków, ryb, płazów i gadów. Trzcinowiska sprzyjają również rozwojowi bytujących w przedmiotowym jeziorze gatunków ryb, gdyż to na ich liściach przedstawiciele ichtiofauny składają ikrę, która wśród trzcinowisk znajduje sprzyjające warunki rozwoju. Dla gatunków ryb występujących w jeziorze trzcinowiska stanowią również miejsce żeru i schronienia. Budowa pomostu może zatem negatywnie wpłynąć na ichtiofaunę poprzez usunięcie miejsc schronienia, żeru, rozrodu czy też tarła. Jednocześnie występujące w pasowym układzie roślinności zwarte płaty szuwaru stanowią naturalną barierę będącą częścią strefy ekotonowej jezior. Strefa szuwarowa posiada właściwości buforujące w stosunku do substancji biogennych dopływających z zewnątrz, jak również retencyjne wobec metali ciężkich i środków ochrony roślin (pestycydów). Fragmentacja tej strefy skutkuje łatwiejszym i bardziej wzmożonym dopływem substancji biogennych oraz zanieczyszczeń do wód. Realizacja inwestycji polegających na budowie pomostów, wiążących się z niszczeniem szuwaru, powoduje zwiększenie zanieczyszczenia i użyźnienia wód jeziora, co utrudnia dostęp do światła roślinności wodnej, a populacja bytujących w jeziorze ryb maleje. Odnosząc się do zarzutów skarżącego co do stronniczości G. Sp. z o. o. w M. organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Natomiast w ocenie GDOŚ G. sp. z o.o. w M., z uwagi na prowadzoną działalność, jest ono podmiotem najbardziej zaznajomionym z lokalnym ekosystem jeziora, w jego części dotyczącej ryb. W ocenie GDOŚ, realizacja planowanej inwestycji z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Wiązać się będzie z złamaniem zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały tj. zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Wobec powyższego należało zatem przeanalizować możliwość zastosowania odstępstw od ww. zakazu. Zgodnie z odstępstwem zawartym w treści zakazu z § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały, ww. zakaz nie dotyczy amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Organ odwoławczy podkreślił, że w art. 7 ust. 1 ustawy o z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 883, dalej "ustawa o rybactwie śródlądowym") zdefiniowano pojęcie amatorskiego połowu ryb oraz określono warunki na jakich amatorski połów ryb może być prowadzony. Za amatorski połów ryb uważa się pozyskiwanie ryb wędką lub kuszą, przy czym dopuszcza się, w miejscu i w czasie prowadzenia połowu ryb wędką, pozyskiwanie ryb na przynętę przy użyciu podrywki wędkarskiej. Natomiast nie jest doprecyzowane z jakiego miejsca połów ma być prowadzony. Definicja "amatorskiego połowu ryb" nie wskazuje, aby do prowadzenia takiego połowu niezbędna była budowa pomostu. Ponadto wskazał, że w celu zastosowania odstępstwa związanego z racjonalną gospodarką rybacką należy powołać się na art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, w którym wskazano, iż racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym. Zatem powyższa definicja wskazuje na racjonalne wykorzystanie zasobów ryb do celów gospodarczych, nie wskazuje natomiast, aby budowa pomostów była decydującym elementem gospodarki, nierozerwalnie z nią związanym. Zastosowanie odstępstw dla omawianego przedsięwzięcia wiązałoby się z dalece idącą interpretacją przepisów, zaś zgodnie z zasadami, wyjątki należy interpretować zawężająco. Odstępstwa dotyczące racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, i łowieckiej, również nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu co wynika wprost z charakteru inwestycji - budowa pomostu. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstw od ww. zakazu określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały. Realizacja planowanej inwestycji nie jest związana z wykonywaniem zadań na rzecz obronności kraju, bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także nie jest związana z realizacją inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym odstępstwa od ww. zakazu zawarte w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. GDOŚ wyjaśnił, że przedmiotem uzgodnienia w niniejszym postępowaniu jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, który podlega ocenie organów ochrony przyrody w takiej postaci w jakiej został im przedłożony do uzgodnienia. Organ nie bada natomiast, czy w sprawie objętej innym postępowaniem wydano prawidłowe rozstrzygnięcie, a tym samym, czy inny projekt decyzji o warunkach zabudowy, będący przedmiotem innego postępowania, zawierał zapisy gwarantujące brak kolizji z zakazami obowiązującymi w danej formie ochrony przyrody. Wskazał również, iż projekt decyzji dopuszcza realizację pomostu na wysokości od 0,2 do 1,0 m nad powierzchnią wody. Natomiast szuwar często osiąga wysokość do kilku metrów licząc od powierzchni lustra wody. Zatem twierdzenia skarżącego, iż pomost budowany będzie ponad trzcinami nie znajdują potwierdzenia w zapisach przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe zapisy projektu potwierdzają jedynie, iż dopuszcza on realizację inwestycji, która wiązać się będzie ze zniszczeniem szuwaru. W ocenie GDOŚ, skoro przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy określone w § 5 ust. 1 pkt. 1 uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów, należy utrzymać zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GDOŚ złożył skarżący, wnosząc o uchylenie tego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, że GDOŚ w większości pominął jego argumenty, powtarzając argumentację przytoczoną przez podległą mu jednostkę, tj. urząd Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O.. Powołane "dowody" na istnienia tarła w planowanym miejscu budzą wiele wątpliwości, bowiem kluczowym, a w zasadzie jedynym dowodem przytoczonym przez swojej decyzji jest powołanie się na "opinię" rybaków z G. w M.. Zaznaczył, że ani RDOŚ ani GDOŚ nie przedstawiło żadnego dowodu, jak np. raportu z przeprowadzenia jakichkolwiek oględzin - brak oświadczeń, daty, czy miejsca oględzin, tzn. nie wiadomo nawet gdzie dokładnie były robione "obserwacje rybaków", nie istnieje żaden podpis, w tym żadnego eksperta lub osoby firmującej to swoim nazwiskiem. Skarżący podkreślił, że G. w M. jest przedsiębiorstwem komercyjnym, który prowadzi hodowlę ryb na sprzedaż. Czyli jest bezpośrednio zainteresowane aby nikt nie kolidował z ich biznesem, gdyż jezioro jest terenem prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, na czym zarabia wiele milionów złotych rocznie. Zatem w sposób oczywisty G. jest w konflikcie interesów z jego przedsięwzięciem. Funkcjonowanie G.2 w M.2 jest uzależnione od zgód i opinii wydawanych przez RDOŚ, co nasuwa kolejne wątpliwości co do jego bezstronności. W ocenie skarżącego, organ I instancji nie wyjaśnia jak konkretnie budowa pomostu albo jego istnienie miałoby wpłynąć negatywnie na tarło, w szczególności na jego uśmiercenie. Argument RDOŚ sprowadza się do tego, w żaden sposób niepopartej ani nieuprawdopodobnionej, ale za to uznaniowej tezy, że pomost "może" potencjalnie zagrozić tarłu. W zamiarze budowa pomostu będzie prowadzona w sposób nieszkodliwy dla jeziora i roślinności, tj. z materiałów przyjaznych środowisku (tj. drewno bez środków chemicznych do konserwacji) oraz pomost będzie postawiony ponad trzcinami. Dodatkowo budowa odbyłaby się w okresie zimowym, co wyeliminuje jakiekolwiek szkody dla trzciny - bowiem trzcina każdego roku odrasta nad wodą na nowo oraz nie zagrozi żadnemu gatunkowi ryb bo wtedy nie odbywa się tarło. Również korzystanie z pomostu nie może zagrozić tarłu bo korzystanie z pomostu ma miejsce poza okresem tarła ryb, które to odbywa się na przełomie marca i kwietnia, kiedy temperatura wody jest w granicach 5 stopni Celsjusza. Wylęg ryb następuje po 12-15 dniach od złożenia tarła tj. przed końcem kwietnia. W tych miesiącach nikt nie korzysta z pomostu. Poza tym standardem jest, że warunki budowy pomostu w tym zachowanie roślinności podczas budowy, są podawane w warunkach zabudowy. Dokładnie takie zapisy znalazły się w warunkach zabudowy pomostu, który powstał kilkadziesiąt metrów od miejsca planowanej przeze niego inwestycji. RDOŚ nie widział wtedy żadnych przeciwskazań do budowy pomostu praktycznie w tym samym miejscu. Skarżący podkreślił, że ani budowa, ani późniejsze użytkowanie pomostu nie wpłynie na stan tarła, a trzcina pod i nad pomostem zostanie zachowana, a warunki tego są podawane w warunkach zabudowy. Jest szereg argumentów aby nie stawiać interesu G., którego głównym celem jest komercyjna hodowla ryb poprzez zarybianie jezior a następnie odławianie ryb na sprzedaż, przed interesem obywatela. W polskim prawodawstwie nie ma przepisów zabraniających budowy pomostów na jeziorach w miejscach trzcinowisk i roślinności wynurzonej. Taki zakaz występuje jedynie w Parkach Narodowych i Rezerwatach przyrody. Jezioro K. nie leży na takim terenie. Ponadto zaznaczył, że konieczność wybudowania pomostu nie wynika z jego fanaberii, ale z faktu, że jest to jedyny sposób aby mógł korzystać z wody w jeziorze. Jezioro K. od strony działki i domu jest szczelnie zarośnięte szuwarami. W związku z tym jedyną możliwością korzystania z jeziora jest postawienie pomostu umożliwiającego dojście do wody. RDOŚ pomija fakt, że na jeziorze K. obok planowanego pomostu znajdują się już inne legalne i nielegalne pomosty, które stoją tak, jak planowany przez niego pomost, tj. ponad trzcinami i mają długość zbliżoną do planowanego pomostu. O ile istniejące pomosty miałyby niszczyć tarło - z jakiego powodu RDOŚ nie podjął na terenie jeziora K. żadnej interwencji w tej sprawie przez ostatnie co najmniej 25 lat. Skarżący wskazał, że jeziora [...] w dużym stopniu ulegają degradacji głównie z uwagi na obniżanie się poziomu wody oraz niekontrolowany porost trzcin. To samo zjawisko niekontrolowanego rozrostu trzcin ma miejsce w przypadku jeziora K.. W tej sytuacji postępowanie RDOŚ, które chroni szybko rozrastające się trzciny i szuwary, co w prostej linii prowadzi do degradacji jeziora, a w rezultacie do wymarcia ryb, wydaje się niezrozumiałe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, wykazała, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu, jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 24 stycznia 2023 r. znak DOA-WPPOH.612.313.2022.EK, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., z dnia [...] maja 2022 r. znak [...], odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na jeziorze K. (działka [...], położona w obrębie K.), gmina S.. Kontrolowane postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W niniejszej sprawie, bezspornym jest, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, zlokalizowana jest na jeziorze K. (działka [...] położona w obrębie K.), gmina S., w granicach obszaru Natura 2000 P., otuliny [...] Parku Krajobrazowego oraz Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K.. Decyzja o warunkach zabudowy, może zatem zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Tytułem przypomnienia, przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań, wskazać należy, że przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgodnieniu inwestycji tam zlokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie dopiero organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgodnieniu warunków zabudowy pozwala uniknąć przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar/y Natura 2000, w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana. Działka inwestycyjna skarżącego położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K., który utworzono na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916 z późn. zm., dalej: u.o.p."). Rozważenia zatem wymagało, czy planowana inwestycja nie koliduje z ustanowionymi na tym obszarze zakazami. W dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, funkcjonowanie Obszaru Chronionego regulowało Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Rozporządzenie to, uchylone zostało Uchwałą Nr XLIV/640/22 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 29 listopada 2022 r. w sprawie w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2022 r. poz. [...]., dalej: "Uchwała"), która aktualnie reguluje reżim ochronny ww. obszaru chronionego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2017 r., II OSK 172/16, w przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu I instancji a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ II instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięcia z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów. Z tego powodu organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić obecnie obowiązującą Uchwałę. Jednocześnie GDOŚ słusznie uznał, że analiza przepisów poprzednio obowiązującego rozporządzenia Wojewody oraz Uchwały, nie daje podstaw do stwierdzenia, że wspomniana zmiana przepisów mogłaby wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia przyjętego przez organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Nie zachodziła zatem konieczność przekazania przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W myśl § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Nr 27 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego – K., na obszarze wprowadza się następujące zakazy: 1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką; W myśl § 4 ust. 2 ww. Rozporządzenia, zakazy, o których mowa w ust. 1 nie dotyczą: 1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; 2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; 3) realizacji inwestycji celu publicznego. Tożsame zapisy nie zmieniające oceny planowanej inwestycji, zawiera również obowiązująca w dacie wydania postanowienia przez organ odwoławczy Uchwała. W myśl § 5 ust. 1 pkt Uchwały, na Obszarze wprowadza się zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Organy obu instancji zasadnie zatem w oparciu o tożsame regulacje oceniły, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Bezspornym jest w niniejszej sprawie, a wynika to zarówno z ogólnodostępnych map i zdjęć satelitarnych, jak również z oświadczenia samego inwestora, że w miejscu planowanego pomostu występuje szeroki pas szuwaru. Słusznie zatem organ odwoławczy uznał, że jego realizacja wymagać będzie, ingerencji w trzcinowisko a podjęcie prac polegających na budowie pomostu spowoduje zniszczenie roślinności nadwodnej i podwodnej w miejscu oraz wokół planowanej budowy. Zasadnie również organ odwoławczy ocenił, że realizacja pomostu spowoduje fragmentację pasa szuwarów, a pośrednio wpłynąć może także negatywnie na bytujące tam gatunki ptaków, ryb, płazów i gadów. Organ wskazał, że trzcinowiska sprzyjają również rozwojowi bytujących w przedmiotowym jeziorze gatunków ryb, gdyż to na ich liściach przedstawiciele ichtiofauny składają ikrę, która wśród trzcinowisk znajduje sprzyjające warunki rozwoju. Dla gatunków ryb występujących w jeziorze trzcinowiska stanowią również miejsce żeru i schronienia. Budowa pomostu może zatem negatywnie wpłynąć na ichtiofaunę poprzez usunięcie miejsc schronienia, żeru, rozrodu czy też tarła. Należy zdaniem Sądu podzielić pogląd organu odwoławczego, że występujące w pasowym układzie roślinności zwarte płaty szuwaru stanowią naturalną barierę będącą częścią strefy ekotonowej jezior. Strefa szuwarowa posiada właściwości buforujące w stosunku do substancji biogennych dopływających z zewnątrz, jak również retencyjne wobec metali ciężkich i środków ochrony roślin (pestycydów). Fragmentacja tej strefy skutkuje łatwiejszym i bardziej wzmożonym dopływem substancji biogennych oraz zanieczyszczeń do wód. Realizacja inwestycji polegających na budowie pomostów, wiążących się z niszczeniem szuwaru, powoduje zwiększenie zanieczyszczenia i użyźnienia wód jeziora, co utrudnia dostęp do światła roślinności wodnej, a populacja bytujących w jeziorze ryb maleje. W ocenie Sądu, organ słusznie oparł swoje rozstrzygnięcie na piśmie G. sp. z o.o. w M.z dnia 24 maja 2022 r., w którym wskazano, że teren przedmiotowej inwestycji jest miejscem "tarła ryb spokojnego żeru (płoć, wzdręga, karaś pospolity), jak również drapieżników (okoń, szczupak). Tarło stwierdzone było naocznie przez rybaków G. Sp. z o. o. w M.." Powyższe pismo, potwierdza zatem składanie ikry w miejscu planowanej inwestycji przez przedstawicieli ichtiofauny. W ocenie Sądu, powyższe pismo potwierdzające naocznie stwierdzone przez rybaków miejsce tarła, jest wystarczającym dowodem tej okoliczności i nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowych dowodów i oględzin, które fakt ten miałyby potwierdzić. Niezasadna jest w ocenie Sądu przedstawiona w skardze argumentacja dotycząca nierzetelności informacji przekazanej przez G. Sp. z o. o. w M.z uwagi na komercyjny charakter prowadzonej przez to przedsiębiorstwo działalności gospodarczej związanej z połowem i sprzedażą ryb. G. nie miałoby bowiem żadnego interesu w przekazywaniu takiej informacji, gdyby faktycznie miejsce planowanej inwestycji, nie było jednocześnie miejscem tarła. Sąd podziela także ocenę organu, że G. sp. z o.o. w M., z uwagi na prowadzoną działalność, jest podmiotem najbardziej zaznajomionym z lokalnym ekosystemem jeziora, w jego części dotyczącej ryb. Skarżący nie przedstawił również w skardze żadnego związku pomiędzy cytowanym negatywnym raportem NIK dotyczącym przedmiotowego gospodarstwa a wiarygodnością udzielonej przez nie informacji. Słusznie zatem organ ocenił, że realizacja planowanej inwestycji z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Odnosząc się do wskazanego wyżej prawdopodobieństwa zniszczenia tarlisk, Sąd wskazuje na trafne powołanie się przez organ na zasadę przezorności. Zasada ta, sformułowana w art. 6 ust. 2 ustawy dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2019, poz. 1396 t.j.) stanowi, że kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Norma ta jest realizacją zawartej w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004, Nr 90, poz. 864/2, dalej "TFUE") polityki Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska. Wskazano w nim, że polityka ta opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci". Zasada ostrożności stanowi ogólną zasadę prawa unijnego nakładającą na odpowiednie władze obowiązek podjęcia stosownych środków w celu zapobieżenia określonemu potencjalnemu ryzyku, nadając przy tym pierwszeństwo wymogom związanym z ochroną (m.in. środowiska naturalnego) przed innymi interesami. Należy podkreślić, że środki ochronne przyjęte przez UE w ramach realizacji polityki w dziedzinie ochrony środowiska nie stanowią przeszkody dla państwa członkowskiego w utrzymaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych. Państwa członkowskie mają obowiązek wyboru środków i formy ochrony najbardziej właściwych dla zapewnienia skuteczności dyrektyw. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi bezpośrednie odbicie zasady przezorności i nakłada na organy ochrony środowiska obowiązek rozstrzygania z jej uwzględnieniem. Z zasady ostrożności wynika ciążący na wszystkich podmiotach obowiązek dołożenia należytej staranności w ocenie skutków, jakie dla środowiska może przynieść nowa inwestycja, czy działalność. Jeżeli zatem nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania zawsze interpretuje się na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. II OSK 2002/15). Słusznie zatem w ocenie Sądu, uwzględniając zasadę przezorności, organ uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie ze złamaniem zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały tj. zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry. Z tych powodów, nie zasługuje na uwzględnienie przedstawiona w skardze argumentacja, że nie wyjaśniono jak konkretnie budowa pomostu albo jego istnienie miałoby wpłynąć negatywnie na tarło, wystarczy tu bowiem wynikające z zasady przezorności prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków, które zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Bez związku ze sprawą pozostają przedstawione w skardze argumenty dotyczące naturalnych materiałów, z których ma być zbudowany pomost. Istotna jest tu bowiem ingerencja w środowisko, która niewątpliwie wystąpi w związku z jego budową. Chybione są także argumentu dotyczące wysokości pomostu i jego lokalizacji "ponad trzcinami", a także korzystanie z pomostu poza okresem tarła ryb. Oczywistym jest bowiem, że realizacja pomostu, uniemożliwi w tym miejscu ( pod pomostem) rozwój roślin wodnych w tym trzcin, czego skutkiem będzie z kolei pozbawienie przedstawicieli ichtiofauny miejsc składania ikry oraz miejsc żeru i schronienia. Jak słusznie wskazał organ, przedmiotowy projekt decyzji dopuszcza realizację pomostu na wysokości od 0,2 do 1,0 m nad powierzchnią wody, natomiast szuwar często osiąga wysokość do kilku metrów licząc od powierzchni lustra wody. Niezasadne są też argumenty związane z budową w pobliżu innego pomostu o zbliżonych parametrach. Przedmiotem uzgodnienia w niniejszym postępowaniu, jest bowiem konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy, który podlega ocenie organów ochrony przyrody w takiej postaci w jakiej został im przedłożony do uzgodnienia. Organ nie bada natomiast, czy w sprawie objętej innym postępowaniem wydano prawidłowe rozstrzygnięcie, a tym samym czy inny projekt decyzji o warunkach zabudowy, będący przedmiotem innego postępowania, zawierał zapisy gwarantujące brak kolizji z zakazami obowiązującymi w danej formie ochrony przyrody. Wskazać w tym miejscu należy, że art. 8 § 1 k.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, posiada konstytucyjne zakotwiczenie w zasadzie ochrony zaufania obywateli do państwa i stanowionego oraz stosowanego przez nie prawa (utożsamianej często z zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego), stanowiącej istotny komponent klauzuli demokratycznego państwa prawnego w rozumieniu art. 2 Konstytucji RP (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 82-84 i 92-94). Podobnie oparcie w Konstytucji RP mają dwie inne zasady skodyfikowane w art. 8 k.p.a. - zasada proporcjonalności i zasada równego traktowania. Z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, że z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP płynie "nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Wynika stąd w szczególności, że prawodawca, przyznając jednostkom określone uprawnienia, nie może określać kręgu osób uprawnionych w sposób dowolny. Musi on przyznać dane uprawnienie wszystkim podmiotom charakteryzującym się daną cechą istotną. Równość wobec prawa to także zasadność wyboru takiego, a nie innego kryterium różnicowania. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości, należy przede wszystkim rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa, wziąwszy pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej" (zob. wyrok TK z 12.07.2016 r., SK 40/14, OTK-A 2016, poz. 57; zob. też np. wyrok TK z 20.10.1998 r., K 7/98, OTK 1998/6, poz. 96). Z zasad tych nie wynika jednak obowiązek uwzględniania wszystkich wniosków dowodowych stron postępowania dowodowego, ani też nakaz kontroli wszystkich dotychczasowych postępowań administracyjnych o zbliżonym przedmiocie postępowania. Należy też dodać, że warunkiem zakazu odstępowania od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw jest zaistnienie takiego samego stanu faktycznego i prawnego. Niezależnie bowiem od tego, że każda sprawa rozpatrywana jest przez organ indywidualnie, wskazać należy, że jak słusznie podkreślił organ I instancji, jezioro K. jest akwenem poddawanym narastającej antropopresji, związanej z jego rekreacyjnym wykorzystaniem, w tym budową pomostów. Ciągły wzrost tego negatywnego oddziaływania, wyrażający się chęcią sytuowania indywidualnych pomostów przy jednoczesnej ingerencji w siedliska roślinności literalnej w znacznym stopniu przyczynia się do utraty potencjalnych, jak i faktycznych miejsc tarliskowych, które na analizowanym terenie występują, co potwierdza opinia użytkownika rybackiego jeziora. W rozpoznawanej sprawie, nie występują w ocenie Sądu odstępstwa zawarte w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały, w myśl których wyrażony w tym przepisie zakaz, nie dotyczy amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. W art. 7 ust. 1 ustawy o z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 883), zdefiniowano pojęcie amatorskiego połowu ryb oraz określono warunki na jakich amatorski połów ryb może być prowadzony. Za amatorski połów ryb uważa się pozyskiwanie ryb wędką lub kuszą, przy czym dopuszcza się, w miejscu i w czasie prowadzenia połowu ryb wędką, pozyskiwanie ryb na przynętę przy użyciu podrywki wędkarskiej. Natomiast nie jest doprecyzowane z jakiego miejsca połów ma być prowadzony. Definicja "amatorskiego połowu ryb" nie wskazuje, aby do prowadzenia takiego połowu niezbędna była budowa pomostu. W odniesieniu do odstępstwa związanego z racjonalną gospodarką rybacką, wskazać należy, że w myśl art. 6 ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym, racjonalna gospodarka rybacka polega na wykorzystaniu produkcyjnych możliwości wód, zgodnie z operatem rybackim, w sposób nienaruszający w równowadze biologicznej i na poziomie umożliwiającym gospodarcze korzystanie z nich przyszłym uprawnionym. Należy zatem zgodzić się z organem, że powyższa definicja wskazuje na racjonalne wykorzystanie zasobów ryb do celów gospodarczych, nie wskazuje natomiast, aby budowa pomostów była decydującym elementem gospodarki, nierozerwalnie z nią związanym. Odstępstwa dotyczące racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, i łowieckiej, również nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu co wynika wprost z charakteru przedmiotowej inwestycji. Nie zachodzi zatem w niniejszej sprawie możliwość zastosowania odstępstw od wspomnianego zakazu określonych w jego treści tj. w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały. Realizacja planowanej inwestycji nie jest związana z wykonywaniem zadań na rzecz obronności kraju, bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także nie jest związana z realizacją inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym odstępstwa od ww. zakazu zawarte w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody także nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Podsumowując - rozstrzygnięcia organów obu instancji nie naruszają prawa, ponieważ przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy określone w § 5 ust. 1 pkt. 1 Uchwały, i nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów. Jednocześnie w związku z naruszeniem wspomnianego zakazu obowiązującego w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny [...] Parku Krajobrazowego - K., zasadnie odstąpiono od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 P.. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.