VII SA/Wa 579/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G., K.S. i R.S. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 czerwca 2007 r. nr XI/318/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić M.G. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi; III. zwrócić K.S. i R.S. (solidarnie) ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi;

Pismem z dnia 21 lutego 2022 r. M. G., K. S. i R. S. (dalej: "skarżący") wnieśli skargę na uchwałę Rady [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] z obrębu ewidencyjnego [...] a także o zasądzenie od Rady m.st. Warszawy zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym, o którym mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, dalej: "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przepis ten uprawnia do złożenia skargi wyłącznie z uwagi na własny interes prawny skarżącego, a więc tym samym nie uprawnia do złożenia skargi w interesie publicznym i nie dopuszcza zaskarżania uchwał organów gminy przez każdego. Należy podkreślić, że naruszenie interesu prawnego następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Skarżący obowiązany jest zaś wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. m.in. wyroki NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, z 7 kwietnia 2017 r., II OSK 2039/15). Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., trzeba dowieść, iż zaskarżona uchwała - naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej (por. wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 1497/15, LEX nr 2283260). Interes taki musi być aktualny, konkretny i realny, a nie potencjalny i musi wynikać z wykazanych przez stronę skarżącą konkretnych okoliczności faktycznych i prawnych. Skarżący wnieśli skargę na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 14 czerwca 2007 r., Nr XI/318/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że są właścicielami nieruchomości posadowionych na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. – M. G. jest właścicielem działki ewid. Nr [...], zaś R. S. i K. S. są właścicielami działki ewid. Nr [...]. Zaskarżają natomiast zapisy uchwały dotyczące działek ewid. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], co do których nie posiadają tytułu prawnorzeczowego. Wskazali, że na ww. działkach sąsiednich planowana jest inwestycja polegająca na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu wraz z niezbędną infrastrukturą. Wskazali, że jako właściciele nieruchomości najbliżej sąsiadujących z projektowaną inwestycją, w związku z przyszłym oddziaływaniem inwestycji na nieruchomości skarżących mają oczywisty interes prawny w żądaniu, by zabudowa realizowana na sąsiednich nieruchomościach odpowiadała obowiązującym przepisom. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tej sytuacji Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Rozstrzygając kwestię legitymacji skargowej, sąd nie bada merytorycznie zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności, nie rozstrzyga zatem merytorycznie danej sprawy sądowoadministracyjnej, ograniczając się jedynie do zbadania, czy skarżący może wnieść skargę. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 pkt 1 p.p.s.a.