VII SA/Wa 561/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 stycznia 2022 r., znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.11 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący H. G., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA") skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii (dalej "Minister") z dnia 11 stycznia 2022 r., znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.11 w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego i skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Przedmiotem skargi zostało uczynione postanowienie, którym Minister, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 101 § 3 k.p.a. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji linii kolejowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., regulującym zakres właściwości sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Z powyższego wynika więc, że do sądu administracyjnego skutecznie można wnieść jedynie skargę na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. W konsekwencji należy odpowiedzieć na pytanie, czy skarżone w niniejszej sprawie postanowienie – odmawiające zawieszenia postępowania spornego, mieści się w tak zakreślonym kręgu. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, w drodze odrębnej skargi, jest wyłączona w sprawach, które w toku postępowania administracyjnego są załatwiane postanowieniem, na które nie służy zażalenie. Oznacza to, że jeżeli określona kwestia w postępowaniu administracyjnym jest załatwiona w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie, to rozstrzygnięcie dotyczące tej kwestii nie jest poddane kontroli sądów administracyjnych. Tak jest w przypadku postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania lub postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, na które nie służy zażalenie. Przepis art. 101 § 3 k.p.a. nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem stronie służy bowiem zażalenie wyłącznie na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Treść tego przepisu należy rozumieć w ten sposób, że zażalenie przysługuje na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Wykładnia art. 101 § 3 k.p.a., wskazuje, że intencją ustawodawcy było pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne, przy jednoczesnym wyłączeniu możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że właściwość sądu administracyjnego, w zakresie kontroli zgodności z prawem, została ograniczona wyłącznie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, kończących postępowanie w sprawie lub rozstrzygających sprawę co do istoty. Zatem, skoro na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje i nie jest to również postanowienie, które kończy postępowanie, ani postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, to nie podlega ono kognicji sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania spornego nie należy zatem do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i z tego względu nie podlega skutecznemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zarówno przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., jak również art. 101 § 3 k.p.a. nie dają podstawy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w zakresie odmowy zawieszenia postępowania spornego. W konsekwencji rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest niedopuszczalne, a skarga której ono jest przedmiotem podlegała odrzuceniu. Na koniec należy wskazać, że Sąd rozpoznając skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 11 stycznia 2022 r., znak: DLI-II.7620.16.2021.EŁ.11 zbada również prawidłowość zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, jednak nie wyda w tej sprawie osobnego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.