VII SA/Wa 511/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. i W. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. G. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

L. G. i W. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] nakazującą L. G. i W. G. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku usługowego znajdującego się na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...], samowolnie przeznaczonego na zakład suplementów diety. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżących, jak również podmiotów korzystających z przedmiotowej nieruchomości w tym zarządcy nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie umowy, skarżący przenieśli swoje prawa do ww. nieruchomości na spółkę U., która obecnie jest zarządcą przedmiotowych nieruchomości. W wyniku wykonania zaskarżonej decyzji korzystający z nieruchomości i z obiektu, względem którego prowadzone było postępowanie zmuszeni będą do przerwania działalności, co w świetle zatrudnienia na etacie 57 osób oraz 14 osób w charakterze podwykonawców spowoduje utratę miejsc pracy dla tych osób. Oczywistym jest w ocenie skarżących, że skutki podobne przełożą się również na firmy współpracujące. Skutek ten przełoży się na szkodę w wymiarze finansowym znacznych rozmiarów tj. około kilkudziesięciu milionów złotych (roczne obroty firmy U.). Podmiotem, którego negatywne skutki dotkną w pierwszej kolejności będzie pominięty w postępowaniu administracyjnym zarządca (korzystający akurat w tej części z nieruchomości i obiektu), a w (dalszej kolejności, za pewno na zasadzie regresu skarżący). Wykonanie zaskarżonej decyzji i przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania doprowadzi więc do zaprzestania prowadzonej na terenie nieruchomości działalności, a jej odtworzenie będzie w zasadzie niemożliwe. Trudno bowiem sobie wyobrazić aby podmiot prowadzący działalność na dużą skalę tak sobie ją wstrzymał na kilka czy kilkanaście miesięcy, a później bez żadnych przeszkód z takim samym zakresem wznowił i dalej prowadził. Ciężko też sobie wyobrazić aby korzystający z nieruchomości utrzymywał kilkudziesięciu pracowników i ponosił koszty działalności w przypadku, gdy nie prowadzi działalności i nie uzyskuje dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie zaskarżonej decyzji są zatem: grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że to obowiązkiem strony jest wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Strona powinna, zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przedstawić wiarygodne okoliczności wskazujące, iż przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. faktycznie zaistnieją oraz skonkretyzować przyczyny uzasadniające możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę majątkową lub niemajątkową, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek późniejszego zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Będzie to miało miejsce w takich przypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, Lex nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Lex nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, Lex nr 489786). Zdaniem Sądu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie jest uzasadnione. Na tym etapie Sąd nie może oczywiście przesądzać o zasadności skargi, bowiem kwestia ta będzie przedmiotem właściwego postępowania toczącego się w sprawie. Na tym etapie postępowania badana jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wszelkie zarzuty wobec zaskarżonej decyzji będą podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie. Na wstępie zauważyć należy, że obowiązek nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku nałożony zostały na skarżących, natomiast zawarte we wniosku argumenty dotyczą przede wszystkim spółki, która faktycznie użytkuje nieruchomość. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wynika jednakże, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może dotyczyć tylko skarżącego. Przeciwnie, celem tymczasowego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapobieżenie tego rodzaju niebezpieczeństwu niezależnie od podmiotu, który występuje z wnioskiem. W niniejszej sprawie Sąd uznał za uzasadnione argumenty skarżących wskazujące na konsekwencje braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, które szczególnie odczuwalne będą dla spółki U. prowadzącej działalność na spornej nieruchomości oraz zatrudnionych w niej osób, jak i podmiotów współpracujących. Ww. spółka zmuszona będzie do przerwania działalności, co w praktyce oznacza utratę pracy przez 57 pracowników spółki oraz 14 osób świadczących usługi w charakterze podwykonawców, a także znaczną stratę finansową na poziomie około kilkudziesięciu milionów złotych, co stanowi roczny obrót firmy U.. Sąd podziela również stanowisko skarżących, że w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przywrócenie sytuacji do stanu poprzedniego będzie niewykonalne, bowiem praktycznie niemożliwe jest aby podmiot prowadzący działalność na dużą skalę wstrzymał ją na kilka miesięcy, a później bez żadnych przeszkód z takim samym zakresem wznowił ją i dalej prowadził, czy też aby w okresie przestoju prowadzenia działalności utrzymywał kilkudziesięciu pracowników i ponosił koszty działalności w przypadku, gdy nie prowadzi działalności i nie uzyskuje dochodu. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.