VII SA/Wa 459/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę

Burmistrz Miasta i Gminy [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] ustalił dla A. K. ("skarżącej") jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działka nr 8/35, położona w miejscowości [...], w wysokości 67.533,44 zł, na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja powyższa została wydane na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm. – dalej jako: "p.z.p.") w zw. z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej [...]z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi [...] – część II ([...]), który wszedł w życie 19 stycznia 2018 r. oraz Rozstrzygnięciem Nadzorczym [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 11 października 2010 r. ([...]) działka o numerze ewidencyjnym [...], położona w miejscowości [...], znajdowała się, w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolami: 20P1 – tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów; 9KDD – droga dojazdowa; 7KDD – droga dojazdowa; 19P1 – tereny zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów; 23PP – teren placu publicznego; 6MW/U – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług; 5MW – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Zgodnie natomiast z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2017 r. oraz przedmiotowa działka nr ewid. [...], znajduje się w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 5MW/U – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług. W dniu [...] marca 2020 r. sporządzona została umowa sprzedaży ww. nieruchomości. Zdaniem organu zaistniały przesłanki wskazane w art. 37 ust. 6 p.z.p., warunkujące wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Zlecono rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego. Zgodnie z operatem z dnia [...] maja 2020 r. wartość nieruchomość przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu sprzedaży nieruchomości udokumentowanej aktem notarialnym z dnia [...] marca 2020 r. wyniosła 3.095.927 zł, natomiast po wejście w życie m.p.z.p. z 2017 r. wzrosła do kwoty 3.940.095 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał też, że dla potrzeb ustalenia wysokości opłaty planistycznej należało określić wartość rynkową nieruchomości, która stanowi najbardziej prawdopodobną jej cenę, możliwą do uzyskania na rynku, określoną z uwzględnieniem cen transakcyjnych. Do oszacowania wartości rynkowej nieruchomości w operacie, przyjęto podejścia porównawcze i zastosowano metodę korygowania ceny średniej. Szacując wartość nieruchomości rzeczoznawca wykorzystał do porównania transakcje sprzedaży, które miały miejsce w latach 2017-2020 we wsiach znajdujących się na terenie Gminy [...]. Zgodnie z § 32 m.p.z.p. z 2017 r. stawka jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wynosi 8% dla terenów 5MW/U. Organ ustalił, że różnica między wartością nieruchomości przed wejściem w życie m.p.z.p. z 2017 r. i po jego wejściu w życie wynosi 844.168 zł. Na tej podstawie Burmistrz określił opłatę w kwocie 64.533,44 zł (co stanowi 8% różnicy wartości). Odnosząc się do kwestii prawidłowości operatu szacunkowego organ wskazał, że został on sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa. Zawarte w nim dane oraz przeprowadzoną analizę organ uznał za właściwe, wykonane z należytą starannością, przy wykorzystaniu odpowiednio wybranych nieruchomości porównawczych, w odpowiedniej liczbie. Sporządzony został zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 – dalej jako: "u.s.g."). Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 39 ust. 5 ustawy z dnia marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 4 p.z.p. oraz § 32 pkt 5 m.p.z.p. z 2017r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...] września 2020 r. Organ odwoławczy stwierdził, że wskutek zmiany planu zagospodarowania, działka nr ewid. [...] stała się w całości terenem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi, będąc poprzednio tylko w części przeznaczoną pod tego typu zabudowę. Obszar, który można w całości przeznaczyć pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi, ma większą wartość od obszaru, który można było wykorzystać pod zabudowę jedynie w części, a w pozostałej części możliwa była realizacja jedynie zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów oraz placu publicznego. Fakt wzrostu wartości nieruchomości został potwierdzony przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego w sporządzonym na potrzeby postępowania, operacie szacunkowym. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że dokonał szczegółowej analizy powyższego operatu i nie znalazł podstaw do jego podważania. SKO w [...] wskazało także, że obecnie obowiązujący plan zagospodarowania wszedł w życie w dniu [...] stycznia 2018 r., do zbycia przedmiotowej nieruchomości doszło natomiast w dniu 26 marca 2020 r., a zatem przed upływem pięciu lat od dnia, w którym obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego wszedł w życie. Miasto i Gmina [...] zgłosiły swoje roszczenia z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] maja 2020 r., tj. przed upływem pięciu lat od dnia, w którym plan zagospodarowania przestrzennego stał się obowiązujący. Opłata została naliczona prawidłowo i jest zgoda z § 32 pkt 5 m.p.z.p. z 2017 r. Nie godząc się z rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...]z dnia [...] września 2020 r. Skarżąca zarzuciła decyzji organu drugiej instancji naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak pełnego zebrania oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy i oparcie decyzji organów obu instancji na operacie szacunkowym sporządzonym z uchybieniem rzetelności i przejrzystości, a w konsekwencji nie mogącym stanowić podstawy do oszacowania wzrostu wartości nieruchomości. Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 154 § 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez zaaprobowanie operatu szacunkowego, którego metoda oraz techniki szacowania zostały określone w sposób arbitralny i niezawierający wyjaśnienia dlaczego rzeczoznawca uznał wybrane kryteria za kluczowe dla dokonania wyceny nieruchomości przed i po uchwaleniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego; Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, uchylenie jej przez sąd jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – na dzień orzekania – dalej jako: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało przyjęte w niniejszej sprawie, o czym strony zostały z wyprzedzeniem powiadomione i miały możliwość zająć stanowisko wyrażone na piśmie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2020 r. ustalającą dla skarżącej opłatę w kwocie 67.533,44 zł, z tytułu wzrostu wartości działki nr ewid. [...], w miejscowości [...], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 36 ust. 4 p.z.p., zgodnie z którym: jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrasta, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość – wójt, burmistrz lub prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. W myśl art. 37 ust. 1 p.z.p. wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4 p.z.p., ustala się na dzień sprzedaży. Wzrost wartości nieruchomości stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego, a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. Z treści art. 37 ust. 4 p.z.p. wynika, że do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4 p.z.p. stosuje się odpowiednio przepis ust. 3, który stanowi, że roszczenia, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Stosownie zaś do treści art. 37 ust. 6 p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 p.z.p., w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego, o którym mowa w ust. 5. Wobec tego rolą Sądu kontrolującego decyzję o nałożeniu tzw. renty planistycznej jest ocena, czy zachodziły przesłanki do nałożenia tej opłaty, oraz czy rzeczoznawca majątkowy szacujący wzrost wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie naruszył wymogów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.), oraz czy operat opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, oraz czy w sposób właściwy dobrano nieruchomości podobne do wyceny. Istota obowiązku uregulowanego w art. 36 ust. 4 p.z.p. sprowadza się do konieczności poniesienia przez właściciela opłaty w razie kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: uchwalenie planu miejscowego lub jego zmiana, wzrost wartości nieruchomości oraz zbycie nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie wszystkie konieczne warunki do wymierzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zostały spełnione. W szczególności wskutek uchwalenia planu miejscowego nastąpił wzrost wartości nieruchomości. Prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazano, że wymierzenie opłaty planistycznej jest obligatoryjne a nie uznaniowe, co oznacza, że w przypadku zbycia nieruchomości, której wartość wzrosła w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, właściwy organ zobowiązany jest do pobrania tej opłaty. Opłata, o której mowa, może być nałożona terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące. Wartość nieruchomości ustalana jest na podstawie operatu szacunkowego, który jest dowodem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie organu, zgodnie przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Oceniając operat szacunkowy organ zobowiązany był ustalić, czy z uchwaleniem planu związany był wzrost wartości konkretnej nieruchomości. Operat szacunkowy stanowi opinię rzeczoznawcy wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Kryterium wiadomości specjalnych stanowi wskazówkę przy zastosowaniu art. 157 u.g.n. Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2009 r., (sygn. akt: I OSK 1087/09), że ocena operatu szacunkowego przez organ nie jest możliwa w zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych, z zakresu wyceny nieruchomości. Ewentualne wadliwości tego opracowania, których sprawdzenie wymaga jedynie znajomości przepisów prawa, lub ich wykładni, bez konieczności posiadania wiedzy specjalnej – powinny zostać ocenione przez organ (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1686/11). Skarżąca podniosła zarzut naruszenia, przez organy oby instancji, art. 154 § 1 u.g.n. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na operacie szacunkowym, którego metoda oraz techniki szacowania zostały określone w sposób arbitralny i niezawierający wyjaśnienia dlaczego rzeczoznawca uznał wybrane przez siebie kryteria za kluczowe dla dokonania wyceny nieruchomości przed i po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż operat szacunkowy zawiera wszystkie niezbędne elementy i został sporządzony rzetelnie. W ocenie Sądu ustalenie wartości nieruchomości nastąpiło w zgodzie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Organy oparły swoje rozstrzygnięcie na operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. W. K., nr uprawnień: [...]. Tym czasem art. 7 u.g.n. stanowi, że jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi, o których mowa w przepisach rozdziału 1 działu V ustawy o gospodarce nieruchomościami. W myśl art. 156 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego. W rozpatrywanej sprawie rzeczoznawca dokonała wyboru podejścia, metody i techniki wyceny, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych w zgodzie z art. 154 ust. 1 u.g.n. Przedmiotową nieruchomość oszacowano w podejściu porównawczym, metodą porównywania parami, zarówno przed wejściem w życie planu miejscowego, jak i po jego wejściu. W wyniku wyceny nieruchomości, rzeczoznawca majątkowy określiła wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości przed wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na kwotę 3.095.927 zł. Natomiast przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego w 2017 roku, na kwotę 3.940.095 zł. Rzeczoznawca w operacie przedstawiła analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny, określiła wartości nieruchomości. Biegła przedstawiła charakterystykę rynku i badanych transakcji, a także cechy rynkowe nieruchomości wycenianej i przyjętych do porównań oraz ich wagi. Sąd podziela ocenę SKO w [...], że analiza znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego prowadzi do wniosku, że operat ten jest prawidłowy i rzetelny. Wbrew zarzutowi skargi, SKO w [...] oceniło operat jako dowód w sprawie (art. 80 k.p.a.), czemu dało wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Organ przeanalizował operat w ramach własnych kompetencji, nie wymagających posiadania specjalistycznej wiedzy, którą ma rzeczoznawca. Z operatu wynika, że dokonano w nim wyceny działki nr ewid. [...] w celu ustalenia czy wejście w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2017 r. dla tego terenu wpłynęło na zmianę jego wartości rynkowej. Wykazano, że wskutek wejścia w życie planu miejscowego z 2017 roku wartość przedmiotowej nieruchomości wzrosła. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych nie obejmuje weryfikacji wiadomości specjalnych przedstawionych przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym. Operaty szacunkowe oceniane są przez organy, a następnie przez sąd administracyjny pod względem spełnienia określonych warunków formalnych. Ani sąd, ani organ prowadzący postępowanie nie mogą wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponują wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 u.g.n.). Zdaniem Sądu, operat szacunkowy w przedmiotowej sprawie spełnia wymogi formalne dokumentu, określone w rozporządzeniu z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego oraz opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości. Jednocześnie wskazać należy, że chociaż skarżąca kwestionuje prawidłowość sporządzonego operatu szacunkowego i polemizuje z ustaleniami poczynionymi przez rzeczoznawcę majątkowego, to jednak nie przedstawiła żadnego dokumentu, który mógłby podważyć operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego mgr inż. W. K.. Skarżąca, uznając że wskazane wartości w powyższym dokumencie są nieprawidłowe, mogła przedstawić organowi operat szacunkowy sporządzony przez uprawniony podmiot na jej zlecenie. W przeciwnym razie organ administracji publicznej czy Sąd nie jest władny polemizować z ustaleniami poczynionymi w operacie szacunkowym albowiem sporządzenie takiego dokumentu wiąże się posiadaniem specjalistycznej wiedzy. Zarówno organowi pierwszej jak i drugiej instancji nie można zarzucić naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., gdyż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo i odpowiadało regułom przewidzianym w kodeksie postepowania administracyjnego. Organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne czynności zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Przejawem prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego były decyzje, które zawierały wszystkie niezbędne elementy, w tym uzasadnienie sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.