VII SA/Wa 388/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi E. G. – K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz E. G. – K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołań E. G.-K. i K.K. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia i nakładającą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że 4 czerwca 2020 r. do Starosty [...] wpłynęło pismo inwestorów - E. G.-K. i K.K. zgłaszające zamiar budowy garażu na działce nr ew. [...] w obrębie ew. [...] w [...] . Starosta [...] postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. na podstawie art. 30 ust. 5c p.b. nałożył na zgłaszających obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, a następnie wobec uznania, że wyjaśnienia przedstawione przez zgłaszających przy piśmie z 23 lipca 2020 r. i przedłożona dokumentacja nie doprowadziły do wyeliminowania dostrzeżonych nieprawidłowości decyzją z [...] sierpnia 2020 r. na podstawie art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy garażu na działce nr ew. [...] i nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w pkt. 1. postanowienia nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia do zgodności usytuowania projektowanego garażu z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), dalej: rozporządzenie MI. Inwestorzy w uzupełnieniu zgłoszenia z 24 lipca 2020 r. przedłożyli mapę, z której wynika, że garaż zaprojektowano w odległości 1,55 m od sąsiednich nieruchomości nr ew. [...] i [...]. Usytuowanie obiektu na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI, powoduje, jak wskazał organ, objęcie sąsiednich nieruchomości obszarem oddziaływania, co w konsekwencji skutkuje tym, że zamierzenie budowlane zawarte w zgłoszeniu podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Starosta [...] zwrócił również uwagę na to, że w pkt. 3 lit. b postanowienia nałożył na inwestorów obowiązek doprowadzenia do zgodności projektowanego obiektu z § 10 pkt 7 lit. b i c uchwały Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] dla obszaru ograniczonego ulicami: [...] (obszar A6, A7, A10, A11, A15, A16, A28, A29) etap I (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. 5542), dalej: m.p.z.p. w zakresie zastosowania właściwych, tj. zgodnych z planem miejscowym materiałów wykończeniowych na elewacji i dachu projektowanego obiektu. Garaż został zaprojektowany jako obiekt wykonany ze stali (blacha) w sytuacji, gdy ww. przepisy formułują zakaz stosowania na elewacji paneli z tworzyw sztucznych i blach. Z powyższą decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nie zgodzili się inwestorzy, wnosząc, w ustawowym terminie od niej odwołania. Zdaniem odwołujących, garaż może być realizowany bez pozwolenia na budowę również, gdy strefa jego oddziaływania obejmuje działki sąsiednie, tzn. na podstawie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m. Odwołujący wskazali, że garaże są obiektami w nieznacznym stopniu oddziałującymi na otaczający je teren. W związku z powyższym ustawodawca tego typu obiekty traktuje w odmienny sposób, niż wolno stojące budynki mieszkalne jednorodzinne, umożliwiając ich realizację bez pozwolenia na budowę również w przypadku, gdy strefa ich oddziaływania wykracza poza teren działki lub działek, na których zostały zaprojektowane. Odwołujący zauważyli, że inwestycja objęta zgłoszeniem nie wprowadza ograniczeń zagospodarowania i zabudowy działek sąsiednich nr ew. [...] i [...], ponieważ działki te są już od wielu lat zagospodarowane, na każdej z nich wybudowany został budynek mieszkalny usytuowany daleko poza strefą oddziaływania projektowanego garażu. Odwołujący sprzeciwili się uznaniu budowy zaprojektowanego garażu za niezgodną z m.p.z.p., podnosząc, że z blachy wykonane są ściany obiektu a nie elewacja i nie są to w żadnym wypadku panele, a arkusze blachy stanowiące ścianę, zamocowane do kształtowników stalowych będących konstrukcją nośną obiektu. We wskazanej wyżej decyzji z [...] grudnia 2020 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], przyjmując, że postępowanie przed organem I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestorzy nie uzupełnili zgłoszenia zgodnie z wytycznymi, a przedłożone przez nich dokumenty wskazują, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie może podlegać zgłoszeniu. W ocenie organu odwoławczego, wykazanie przez organ I instancji, że to charakter spornej inwestycji determinuje odstąpienie od uproszczonego trybu zgłoszenia i skierowanie inwestora na drogę postępowania o pozwolenie na budowę w pełni uzasadnia skorzystanie z instytucji sprzeciwu. Przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie garażu w bliskiej granicy z sąsiednimi działkami nr ew. [...] i [...] oddziałuje bowiem na te nieruchomości. Jeżeli inwestor chce zrealizować inwestycję w przedmiotowym kształcie, powinien złożyć, jak wyjaśnił Wojewoda, wniosek o pozwolenie na budowę, gdyż działki sąsiednie powinny być objęte obszarem oddziaływania, a więc ich właściciele staną się stronami postępowania. Natomiast w zgłoszeniu, które jest postępowaniem uproszczonym, występuje jedynie inwestor. Tylko w przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę strony mogą wyrazić swoją opinie o lokalizacji inwestycji, wnieść zastrzeżenia i uwagi, wobec czego zamierzenie budowlane zawarte w zgłoszeniu podlega uzyskaniu pozwolenia na budowę. W związku z powyższym organ na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę ww. obiektu. Zdaniem Wojewody [...], podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej uprawniony jest do nałożenia, w drodze decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu, o której mowa w art. 30 ust. 5 p.b., obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować m.in. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Okoliczność, że w sprawie zaistniały przesłanki dające podstawę do zastosowania art. 30 ust. 7 p.b., nakłada obowiązek dokładnego wyjaśnienia oraz uzasadnienia przyczyn zgłoszenia sprzeciwu. Wykazanie, że zamierzenie może np. powodować ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich pozostaje w sferze ocen organów administracji architektoniczno-budowlanej. W ocenie Wojewody [...], wykazanie przez organ I instancji, że to charakter spornej inwestycji determinuje odstąpienie od uproszczonego trybu zgłoszenia i skierowanie inwestora na drogę postępowania o pozwolenie na budowę w pełni uzasadnia skorzystanie z instytucji sprzeciwu. Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta [...] orzekając w sprawie stosownie do art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonał oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie. W świetle poczynionych ustaleń, zdaniem Wojewody [...], zarzuty odwołania pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. złożyła E. G.-K. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Wojewody [...] i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie [...]: - naruszenie przepisów prawa procesowego przy wydaniu decyzji uznaniowej przez sporządzenie jej uzasadnienia faktycznego niezgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., skutkujące jej arbitralnością, brak zachowania zasady proporcjonalności i równego traktowania, niezgodnie z art. 8 § 1 k.p.a., brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego opisanego w art. 7 k.p.a., brak oceny całości materiału dowodowego w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a., brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący niezgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. przez brak rozpatrzenia załączonych do zgłoszeń map projektowych odnośnie do zagospodarowania działek sąsiednich nr ew. [...] i [...], przedstawianej w pismach skarżącej zabudowy działek sąsiednich, warunku zabudowy mieszkaniowej wynikającego z m.p.z.p.; - podtrzymanie stanowiska organu I instancji naruszającego przepisy prawa materialnego odnośnie do § 10 pkt 7 lit. b m.p.z.p. przez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) i uznanie, że ściany garażu blaszanego są elewacją. W uzasadnieniu skargi skarżąca zauważyła, że organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, nie jest to jednak obligatoryjne. Jeżeli jednak nałoży taki obowiązek powinien to bardzo dokładnie uzasadnić w odniesieniu do konkretnej sprawy, takie wymogi stawia decyzja uznaniowa, jaką jest decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja Wojewody [...] wymogów tych nie spełnia. Organ odwoławczy, tak jak organ I instancji w ogóle nie ocenili zabudowy działek sąsiednich, w żaden sposób nie wskazali konkretnego oddziaływania, ograniczenia zagospodarowania tych działek, możliwości ich zabudowy, które spowodowało, że w tym konkretnym przypadku nałożony został obowiązek pozwolenia na budowę. W odniesieniu do kwestii oddziaływania garażu i jego wpływu na zagospodarowanie działek sąsiednich nr ew. [...] i [...] skarżąca zwróciła uwagę na to, że na działce sąsiedniej nr ew. [...], bezpośrednio za projektowanym garażem, znajduje się wbudowany ścianą o długości 8,2 m i wysokości 2,8 m bezpośrednio w granicę z jej działką dwustanowiskowy garaż o pow. ok. 48 m², wbudowany także w granicę z działką ew. nr [...]. Również na działce sąsiedniej nr ew. [...]znajduje się już garaż o pow. ok. 28 m² przylegający do budynku gospodarczego o pow. ok. 16 m². Oba obiekty znajdują się bezpośrednio w granicy z działką sąsiadującą nr ew. [...]. Zdaniem strony, niewielką i wprowadzającą nieproporcjonalnie mniejsze oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości niż ww. adekwatna zabudowa na działkach sąsiednich nr ew. [...] i [...] jest budowa na działce nr ew. [...] garażu o pow. zaledwie 18 m². Skarżąca zauważyła, że ściany projektowanego garażu wykonane są z blachy stalowej. Jest to tzw. drewnopodobna blacha akrylowa. Błędem jest uznanie ściany za elewację. Zdaniem strony, ta kwestia powinna zostać rozpatrzona, niemniej Wojewoda [...] nie odniósł się do niej bezpośrednio. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. Odnosząc się do szczegółowych powodów zajęcia takiego stanowiska, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewoda [...] jako organ odwoławczy niewłaściwie rozważył stan faktyczny i prawny sprawy. W konsekwencji podane przez organ przyczyny utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] nie mogły zostać uznane za uzasadniające oparcie się w wystarczającym stopniu przy załatwieniu sprawy polegającej na wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Prowadząc postępowanie w sprawie organ odwoławczy powinien mieć na uwadze, że niezależnie od spornego charakteru postępowania zgłoszeniowego wniesienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji sprzeciwu w drodze decyzji prowadzi do zainicjowania jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. W związku z tym na organie odwoławczym ciąży zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i wymóg podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Ponadto ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach, wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten w łączności z art. 30 ust. 5 p.b. nakazuje, by organ podał i omówił w uzasadnieniu decyzji rozpoznającej odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw istotne dla rozstrzygnięcia fakty i dowody determinujące ocenę, że dokonane zgłoszenie nie mogło doprowadzić do oczekiwanego rezultatu, tj. wykonania zgłoszonych robót budowlanych przy odstąpieniu przez organ od sprzeciwienia się im. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, a przede wszystkim nieodniesienie się do argumentacji podnoszonej przez stronę w toku postępowania, w szczególności w złożonym przez nią odwołaniu, narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie z jednej strony ma bowiem na celu umożliwienie stronie postępowania poznanie motywów, którymi kierował się organ administracji wydając decyzję wnoszącą sprzeciw, a z drugiej - kontrolę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie aktu administracyjnego wskazuje jednocześnie na zakres rozstrzygnięcia dokonanego przez organ administracji. Brak rozważań w przedmiocie aspektów faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności podnoszonych przez stronę postępowania, uniemożliwia poznanie stanowiska organu w tej kwestii, a co za tym idzie, wyklucza kontrolę rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny i samą stronę postępowania. Tylko przeprowadzenie postępowania we wskazany sposób stanowi o wywiązaniu się z obowiązku wynikającego z art. 11 k.p.a. Organ powinien tak prowadzić postępowanie, by pogłębiać zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Wojewoda [...] tak formułowanego obowiązku nie wypełnił. Kluczowego znaczenia w sprawie z uwagi na nieuchybienie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji 21-dniowego terminu do wydania postanowienia nakładającego na inwestorów obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, a następnie wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 5 p.b.) przypisać należało podstawom wydania decyzji z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda [...] nie objął tego zagadnienia dostatecznie wnikliwą kontrolą, albowiem nie zwrócił uwagi na to, że powołany w podstawie prawnej decyzji przez Starostę [...] art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. w żaden sposób nie przystaje do argumentacji zamieszczonej w decyzji. Przepis ten stanowi o możliwości nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Żadna z tych sytuacji nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, mając na uwadze charakter projektowanego obiektu budowlanego (garaż), jak i jego lokalizację (wskazane przez inwestorów usytuowanie na działce nr ew. [...]), wobec czego odniesienie do tego przepisu wyjaśnień tak przez Starostę [...], jak i Wojewodę [...] musi być postrzegane jako błąd. Z treści decyzji Starostę [...] wynika, że zdaniem organu administracji architektoniczno-budowlanej rozpatrującego zgłoszenie pozostawało ono niezgodne z ustaleniami m.p.z.p. i tejże niezgodności nie wyeliminowało wezwanie inwestorów do jego uzupełnienia postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. (s. 5 decyzji). Powyższe nie skutkowało jednakże wniesieniem przez Starostę sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., który nakazuje organowi wydać akt tejże treści, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Co jednakże kluczowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, powyższa kwestia nie znalazła się w polu zainteresowania Wojewody [...]. Organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrywania sprawy odstąpił bowiem od dokonania wykładni § 10 pkt 7 m.p.z.p. i przeprowadzenia analizy opisu technicznego zgłoszenia, nie tylko w konsekwencji pomijając w tym zakresie obowiązek weryfikacji materialnoprawnej podstawy wniesienia sprzeciwu, ale również wymagania, jakie na nim spoczywały na płaszczyźnie formalnoprocesowej. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że w złożonych odwołaniach oboje inwestorzy jednoznacznie sprzeciwili się uznaniu, iż wskazany przez organ zakaz stosowania na elewacji paneli z tworzyw sztucznych i blach w rozpatrywanym przypadku mógł oddziaływać na kierunek rozstrzygnięcia, przez co organ odwoławczy miał bezwzględny obowiązek wypowiedzieć się odnośnie do tejże kwestii, jeżeli jej sporny charakter wynikał z oświadczenia stron postępowania, a wpływ na wynik sprawy znajdował podstawę w treści przepisów p.b. kształtujących przebieg postępowania zgłoszeniowego. Analiza treści decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r., zdaniem Sądu, nakazuje przyjąć, że organ stwierdził, iż zaprojektowane rozwiązanie ("zastosowana na elewacji blacha") jest niezgodne z m.p.z.p., a nie, że "może naruszać" ustalenia planu miejscowego, co w sytuacji dokonania przez ustawodawcę ścisłego rozróżnienia podstaw wniesienia sprzeciwu na te, które mają charakter obligatoryjny (art. 30 ust. 6 pkt 1-4 p.b.) i te, które są objęte fakultatywnością, prowadząc wyłącznie do możliwości nałożenia na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 7 pkt 1-4 p.b.), czyniło zauważoną kwestię zagadnieniem pierwszoplanowym wymagającym szczególnej uwagi organu odwoławczego, która powinna znajdować swój formalny wyraz w zamieszczeniu w uzasadnieniu decyzji odpowiedniej treści wyjaśnienia. Nawet, gdyby chcieć ww. kwestię sprowadzić nie tyle do pewności, ale do istniejących po stronie Starosty [...] wątpliwości, czy zaprojektowany garaż nie uchybia zakazowi odnoszącemu się do parametrów nowej zabudowy na terenie objętym m.p.z.p., to brzmienie art. 30 ust. 7 p.b. nakazywało przypisać tejże kwestii znaczenie równoważne tej, która w treści zaskarżonej decyzji została przez Wojewodę [...] uwypuklona, tj. podstawie związanej z uznaniem, że realizacja robót budowlanych może spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b.). Determinuje to uznanie, że znaczenie tejże kwestii dla kierunku rozstrzygnięcia nie pozwalało organowi odwoławczemu jej zignorować. Postawa organu, jak słusznie przyjęła strona skarżąca, uchybia kodeksowym zasadom ogólnym, w szczególności nie respektuje obowiązku pogłębiania zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.). Przedstawienie stronie jako inwestorowi należytej i wyczerpującej informacji o powodach uniemożliwiających przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu, jeżeli koresponduje z nałożeniem obowiązku uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę dla zaplanowanego przedsięwzięcia, nie może abstrahować od wypowiedzenia się odnośnie do zgodności tego przedsięwzięcia z postanowieniami planu miejscowego, skoro w procedurze udzielenia pozwolenia na budowę, analogicznie jak w procedurze zgłoszeniowej, to zagadnienie warunkuje zatwierdzenie projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela zarzut skargi, który wadliwość działania Wojewody [...] łączy nie tylko z naruszeniem powołanych w skardze przepisów procesowych formułujących kodeksowe zasady ogólne oraz określających zasady prowadzenia postępowania odwoławczego wymuszające ścisłe przyporządkowanie przeprowadzanej analizy do podstaw wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji, ale również wadliwość tę odnosi do błędnego zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. Organ odwoławczy, co wynika z uzasadnienia decyzji, zgodził się ze Starostą [...] m odnośnie do zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b., albowiem uznał, że sytuacja odnoszona przez ustawodawcę do stanu "wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich" przez zrealizowanie zgłoszonych robót budowlanych powiązać trzeba w sprawie z § 12 ust. 5 rozporządzenia MI, którego dyspozycję aktualizowało zaplanowane zbliżenie przez inwestorów odległości ścian garażu do granicy działek nr ew. [...] i [...]. Sąd nie kwestionuje ustalenia, że ujawniony przez skarżącą w zgłoszeniu zamiar usytuowania garażu na działce nr ew. [...] opierający się na skorzystaniu z regulacji szczególnej określonej w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia MI powoduje zaistnienie skutku prawnego, który § 12 ust. 5 rozporządzenia MI wiąże z zaistnieniem takiej sytuacji, tj. objęcia sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. To jednakże nie oznacza, jak słusznie podnieśli skarżący, bezwzględnego nakazu wniesienia sprzeciwu i zobowiązania zgłaszającego do uzyskania pozwolenia na budowę. Przepisy rozporządzenia MI, zdaniem Sądu, nie mogą modyfikować bądź wyłączać norm ustawowych, są bowiem względem nich zależne i służą ich wykonaniu. Nie można zatem poprzez określone rozumienie § 12 ust. 5 rozporządzenia MI doprowadzić do sytuacji całkowitego wyłączenia zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o którym mowa w przepisach art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia). Zdaniem Sądu, prawidłowa wykładnia powołanej regulacji prawnej stwarza przeszkodę, by na zasadzie automatyzmu przyjmować, że w każdej sytuacji, gdy inwestor planuje budowę garażu lub budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m, a przez to dochodzi do objęcia nieruchomości sąsiedniej obszarem oddziaływania, nie jest prawnie dopuszczalne przyjęcie tego rodzaju zgłoszenia, albowiem, jak twierdzi Wojewoda [...], inwestor powinien zostać "skierowany na drogę postępowania o pozwolenie na budowę", w którym będą mogli wziąć udział właściciele sąsiednich nieruchomości. W omawianym zakresie, zdaniem Sądu, należy podzielić w całości odmienne od przedstawionego stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 5 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2051/15. Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym orzeczeniu podkreślił, że w art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. jest mowa o "możliwości" nałożenia przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, a nie o obowiązku organu zastosowania dyspozycji tego przepisu. Regulacja § 12 ust. 5 rozporządzenia MI nic w zakresie normowania ww. przepisu nie zmienia. Zatem to w zależności od okoliczności konkretnej sprawy organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien ocenić, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na sąsiednią działkę będzie rzeczywiście powodować negatywne skutki rozumiane jako wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zakresie organ powinien brać pod uwagę zaplanowane usytuowanie obiektu budowlanego, sposób zagospodarowania działki sąsiedniej, istniejącą na niej zabudowę i jej rodzaj, jak też samo stanowisko właściciela sąsiedniej nieruchomości odnoszące się do sposobu postrzegania zgłoszonego przedsięwzięcia. Słusznie w uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że te kwestie pozostawały w sprawie poza jakimikolwiek rozważaniami Wojewody [...], w szczególności organ nie uwzględnił sposobu zagospodarowania działki nr ew. [...]i miejsca zlokalizowania na niej budynku mieszkalnego, jak też przeznaczenia budynku znajdującego się na działce sąsiedniej nr ew. 37, posadowionego bezpośrednio w granicy. Zaniechanie to stanowi istotne naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę, na etapie rozpatrzenia odwołań od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. organ odwoławczy będzie zobowiązany uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania Sądu, a następnie po uzupełnieniu w niezbędnym zakresie ustaleń faktycznych dać wyraz swoim wnioskom w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Powinna w niej zostać przez Wojewodę [...] rozstrzygnięta tak pominięta kwestia zgodności zamierzenia z ustaleniami m.p.z.p., jak i dopuszczalność zobowiązania zgłaszających do uzyskania pozwolenia na budowę ze względu na dyspozycję art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.