VII SA/Wa 328/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F.H. na pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2022 r., znak DON.7102.75.2022.ANM, postanawia: odrzucić skargę

Pismem z dnia 16 grudnia 2022 r., znak DON.7102.75.2022.ANM, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, odpowiadając na nadane w dniu 28 listopada 2022 r. ponaglenie na bezczynność i przewlekłość [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, poinformował F. H., że jego ponaglenie nie może zostać rozpoznane, ponieważ sprawa została załatwiona przed jego wniesieniem. W dniu 5 stycznia 2023 r. F. H. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2022 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają sprawy ze skargi na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie przez nie postępowania wyłącznie w zakresie postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, bądź też wydaniem innych aktów lub podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd zauważa, że skarżący przedmiotem swojej skargi objął pismo, informujące o niemożliwości rozpoznania ponaglenia, z uwagi na zakończenie postępowania prowadzonego przez organ, któremu zarzucono bezczynność oraz przewlekłość. Wyjaśnić więc należy, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 5 k.p.a., organ , o którym mowa w § 3, rozpatruje ponaglenie w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania. Stosownie do treści § 6 organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje zatem formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to bowiem rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 p.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2, bądź w pkt 3 p.p.s.a. Należy ponadto wyjaśnić, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można bowiem wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wobec powyższego, nie jest zatem konieczne do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oczekiwanie na rozpoznanie przez właściwy organ ponaglenia, ani oczekiwanie na upływ czasu jaki przepisy prawa dają organom administracji na przekazanie i rozpoznanie ponaglenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 323/18; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 953/19, dostępne na: www.orzczenia.nsa.gov.pl). Wypada również podkreślić, że celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. W tak ukształtowanym stanie prawnym, nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na pismo, informujące o niemożliwości rozpoznania ponaglenia. Skoro bowiem, nawet rozpoznanie ponaglenia przez organ wyższego stopnia, w terminie wskazanym w art. 37 § 5 k.p.a., nie determinuje prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to tym bardziej nie czyni tego wydanie stosownego postanowienia, o którym mowa w art. 37 § 6 k.p.a. z przekroczeniem terminu, bądź niewydanie tego postanowienia w ogóle, o czym w niniejszej sprawie pisemnie poinformowano skarżącego. Taki stan stwarza samo tylko złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, a kwestia rozpoznania ponaglenia przez ten organ jest już z tego punktu widzenia całkowicie irrelewantna. W konsekwencji należy ocenić, że wniesiona przez F. H. skarga jest niedopuszczalna i Sąd zobligowany był ją odrzucić. Pismo, które objął skargą, dotyczy kwestii incydentalnej i nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia ponaglenia nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, które mogłoby zostać objęte kontrolą sądowoadministracyjną. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.