VII SA/Wa 3047/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca), sędzia WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w W. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 października 2025 r. nr 23/DI/25 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę

Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr 23/DI/25 z dnia 17 października 2025 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie masztu do pomiaru prędkości i kierunku wiatru na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] , obręb [...] , gmina Z. – utrzymał w mocy postanowienie Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt Gminy Z. złożył do organu I instancji projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie masztu do pomiaru prędkości i kierunku wiatru na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] , obręb [...] , gmina Z. , celem uzgodnienia. Stosownie do art. 34 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 825 z późn. zm.), do zadań Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji należy m. in. udział w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z informacją Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, uzyskaną na etapie uzgodnień wewnątrzresortowych, nad przedmiotowym terenem znajduje się wykorzystywana przez lotnictwo SZ RP strefa [...] (aktywność od [...] do [...] ). Ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wykonywanych przez statki powietrzne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej operacji lotniczych, realizowanych w ramach szkolenia i treningu oraz z uwagi na specyfikę i intensywność szkolenia lotniczego, Dowództwo Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych negatywnie zaopiniowało proponowaną lokalizację pod budowę wysokich obiektów w przestrzeni powietrznej [...] . Mając na uwadze powyższe, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r., na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, w zw. z § 2 ust. 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2024 r. w sprawie Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji oraz wojskowych centrów rekrutacji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 313) oraz art. 106 § 5, art. 124, art. 125 § 1, art. 141 k.p.a. organ I instancji postanowił odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie masztu do pomiaru prędkości i kierunku wiatru na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] , obręb [...] , gmina Z. . Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. rozstrzygnięcie, organ odwoławczy postanowieniem Nr 23/DI/25 z dnia 17 października 2025 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że nad terenem planowanej inwestycji usytuowana jest, intensywnie wykorzystywana przez lotnictwo Sił Zbrojnych RP, strefa czasowo wydzielona [...] . Na obszarze tym obowiązują ograniczenia wysokościowe dla obiektów budowlanych i przeszkód, które dotyczą zakresu od [...] do [...] tj. od poziomu gruntu do wysokości 7468 m. Lokalizowanie wysokich obiektów w tej strefie stoi zatem w sprzeczności z możliwością bezpiecznego użytkowania przestrzeni powietrznej. Zgodnie z Regulaminem lotów lotnictwa SZ RP w zależności od wysokości loty dzielą się na: koszące - z omijaniem przeszkód naturalnych i sztucznych, od poziomu terenu: do 50 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością do 300 km/h; do 100 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością od 300 km/h do 600 km/h; do 200 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością powyżej 600 km/h; na małych wysokościach od górnej granicy lotu koszącego do wysokości: dla samolotów - 900 m; dla śmigłowców - 500 m. Ponadto loty VFR (z widzialnością) w nocy wykonywane są na poziomie co najmniej 300 m (1000 ft) nad najwyższą przeszkodą znajdującą się w promieniu 8 km od przypuszczalnej pozycji statku powietrznego. W ramach prowadzonego postępowania organ odwoławczy uzyskał opinię Sił Powietrznych Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, z której wynika, iż ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wykonywanych przez statki powietrzne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej operacji lotniczych, realizowanych w ramach szkolenia i treningu oraz z uwagi na specyfikę i intensywność szkolenia lotniczego, zdecydowanie negatywnie opiniuje się proponowaną lokalizację masztu w przestrzeni powietrznej [...] , przeznaczonej dla lotnictwa wojskowego w zakresie wysokości (niskich lotów) od poziomu terenu do 7468 metrów. Stwierdzono również, że usytuowanie granic innych przestrzeni powietrznych wykorzystywanych przez lotnictwo państwowe i cywilne, umiejscowienie istniejących obiektów wysokościowych tj. przeszkód lotniczych oraz loty wojsk sojuszniczych uniemożliwiają zmianę granic przestrzeni powietrznej [...] . Umiejscowienie przedmiotowego masztu w proponowanym miejscu stwarza realne niebezpieczeństwo dla załóg wykonujących zadania lotnicze w locie koszącym i na małej wysokości. Zdaniem organu II instancji organ kontrolowany prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Dokonał on ustalenia aktualnych wymogów w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa poprzez wystąpienie do Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, które potwierdziło negatywne oddziaływanie wysokich obiektów na funkcjonowanie lotnictwa wojskowego. Powyższe świadczy o braku automatyzmu w działaniu organu i dowodzi spełnienia przez organ jego ustawowych obowiązków. Podniesiono również, że strefa "TSA", która jest zdefiniowana w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2018 r. w sprawie struktury polskiej przestrzeni powietrznej oraz szczegółowych warunków i sposobu korzystania z tej przestrzeni (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 619) jako obszar czasowych ograniczeń w ruchu statków powietrznych (§ 2 pkt 46), jest ustanowiona na stałe w strukturze przestrzeni powietrznej. Nie podlega ona zanikaniu z chwilą, gdy nie jest aktywna lub aktualnie wykorzystywana. Skoro zatem docelowa wysokość przeszkody (masztu) naruszałaby zasady ochrony stref lotniczych lub mogłaby ograniczyć bezpieczeństwo ruchu statków powietrznych w czasie jej ponownej aktywacji, niedopuszczalne jest takie jej lokalizowanie. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 w zw. z 80 oraz art. 124 § 2 k.p.a. Organ kontrolowany zebrał pełen materiał dowodowy, na podstawie którego wydał swoje rozstrzygnięcie. W sposób zrozumiały zostały również przedstawione powody wydanego rozstrzygnięcia. Zauważono także, że istnienie obiektów wysokościowych na przedmiotowym obszarze, na którym ich realizacja nie powinna zostać dopuszczona, nie może prowadzić do akceptacji realizacji nowych wysokich obiektów w przyszłości. Skargę na postanowienie Nr 23/DI/25 z dnia 17 października 2025 r. złożyła E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 124 § 2 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzi możliwość negatywnego uzgodnienia inwestycji planowanej przez inwestora oraz poprzez niewskazanie w uzasadnieniu postanowienia z jakich powodów, w szczególności w kontekście obowiązujących przepisów, wydanie pozytywnego uzgodnienia względem projektu decyzji o warunkach zabudowy jest niemożliwe w ocenie Ministra Obrony Narodowej. Naruszenie tych przepisów uniemożliwiło rzetelne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia sprawy i wydania postanowienia; naruszenie prawa materialnego - art. 6 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 538, zwanej dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 86 ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1431 z późn. zm.) oraz art. ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze w związku z art. 9 rozporządzenia Komisji (UE) NR 139/2014 z dnia 12 lutego 2014 roku ustanawiającego wymagania oraz procedury administracyjne dotyczące lotnisk zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 poprzez błędną wykładnię polegającą na nieznajdującej oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa odmowie uzgodnienia inwestycji planowanej przez inwestora, w sytuacji gdy powołane przepisy dotyczą uzgodnień wyłącznie w zakresie: terenów, na których jest planowane lub znajduje się lotnicze urządzenie naziemne oraz wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę, pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych (art. 86 ust. 7 ustawy Prawo lotnicze), tymczasem w sprawie brak jest w sąsiedztwie inwestycji takich urządzeń; lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych (art. 877 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo lotnicze), tymczasem w sprawie brak jest w sąsiedztwie inwestycji takich lotnisk. Błędna wykładnia wskazanych przepisów polega również na nieuprawnionym rozszerzeniu zakresu stosowania przepisów do sytuacji objętej postępowaniem, w wyniku którego wydano postanowienie oraz wcześniej - Postanowienie CWCR. Powołane przepisy – w szczególności art. 877 ust. 1 ustawy Prawo lotnicze dotyczą jedynie ochrony lotnisk "przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska" lub "lotniska wpisanego wyłącznie do rejestru lotnisk i lądowisk wojskowych" - i w tym wypadku uzgodnienie dokonywane jest przez terenowe organy wykonawcze Ministra Obrony Narodowej. Przepis ten nie daje kompetencji do opiniowania w zakresie innym niż dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska" - tym bardziej do odmowy uzgodnienia, czego wyrazem jest postanowienie; naruszenie prawa materialnego - art. 6 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p. w związku z § 2 pkt 46 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2018 r. w sprawie struktury polskiej przestrzeni powietrznej oraz szczegółowych warunków i sposobu korzystania z tej przestrzeni poprzez nieznajdującą w powszechnie obowiązujących przepisach prawa odmowę uzgodnienia w sytuacji gdy powołany przepis definiuje strefę "TSA" (na którą powołuje się CWCR w postanowieniu CWCR) jedynie jako obszar czasowych ograniczeń w ruchu statków powietrznych a jakiekolwiek przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie wiążą z taką strefą ograniczeń w zabudowie, co mogłoby stanowić podstawę do negatywnego uzgodnienia inwestycji planowanej przez inwestora. Mając na uwadze powyższe wniesiono o: na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a uchylenie postanowienia w całości, rozważenie zastosowania przez Sąd z urzędu art. 135 p.p.s.a i uchylenie również postanowienia CWCR poprzedzającego zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed sądem administracyjnym od Ministra Obrony Narodowej według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona rozwinęła przedstawione zarzuty oraz zakreśliła stan faktyczny i prawny sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w postanowieniu Nr 23/DI/25 z dnia 17 października 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r., poz. 1267), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem - w ocenie Sądu- zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Ministra Obrony narodowej Nr 23/DI/25 z dnia 17 października 2025r., utrzymujące w mocy postanowienie Szefa wniesionego przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie masztu do pomiaru prędkości i kierunku wiatru na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] , obręb [...] , gmina Z. . W pierwszej kolejności należy wskazać, co wynika z orzecznictwa i doktryny, iż organ administracyjny, w danym przypadku - organ wojskowy, rozstrzyga uznaniowo w postępowaniu uzgodnieniowym. Co oczywiście nie oznacza dowolności. Uprawnienie organu administracji do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia bowiem tego organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Organ administracyjny jest zobowiązany zatem do wyjaśnienia czym kierował się podejmując określone rozstrzygnięcie, jakie okoliczności skłoniły go do wydania danej decyzji, w sprawie niniejszej - postanowienia. Zdaniem Sądu właśnie temu obowiązkowi organy wojskowe sprostały. Zgodnie z art. 53 ust 4 pkt 13 u.p.z.p. -decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ustalonym w art. 86 lotnicze urządzenia naziemne ust. 7 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze, a w zakresie ustalonym w art. 877 ochrona lotnisk przed działaniami i zdarzeniami zagrażającymi ruchowi statków powietrznych pkt 1 tej ustawy z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, właściwymi organami wojskowymi oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Zakres zadań Szefa Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji, na podstawie art. 34 ust 1 pkt 11 ustawy o ochronie Ojczyzny, obejmuje udział w planowaniu przestrzennego zagospodarowania, ze względu na potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa. Jak wynika z akt postępowania , nad terenem lokalizacji przedmiotowego masztu znajduje się wykorzystywana przez lotnictwo SZ RP strefa [...] , której współrzędne geograficzne granic poziomych i pionowych znajdują się w publikacji AIP POLSKA – ENR 5.2.1.1. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2018 r. w sprawie struktury polskiej przestrzeni powietrznej oraz szczegółowych warunków i sposobu korzystania z tej przestrzeni ( Dz.U. z 2019 r., poz. 619) określa między innymi TSA – (Temporary Segregated Area) strefę czasowo wydzieloną ( § 2 pkt 46). Zgodnie z § 9 ust 1 rozporządzenia- TSA i TRA ustanawia się dla realizacji jednego z następujących celów: 1) zaspokojenia potrzeb operacyjnych lotów statków powietrznych wynikających z realizacji prac badawczo-rozwojowych, lotów treningowych lub lotów próbnych, ze względu na bezpieczeństwo tych statków i innych uczestników ruchu lotniczego; 2) prowadzenia działań w ramach szkolenia lotniczego oraz ćwiczeń, podczas których manewry statku powietrznego nie są zgodne z przepisami o ruchu lotniczym; 3) wykonywania operacji, w tym prowadzenia szkolenia, bezzałogowym statkiem powietrznym poza zasięgiem widoczności wzrokowej (BVLOS). Zasadnie także organ podkreślił, że strefa "TSA jako obszar czasowych ograniczeń w ruchu statków powietrznych (§ 2 pkt 46), jest ustanowiona na stałe w strukturze przestrzeni powietrznej. Nie podlega ona zanikaniu z chwilą, gdy nie jest aktywna lub aktualnie wykorzystywana. Na obszarze tym ( [...] ) obowiązują ograniczenia wysokościowe dla obiektów budowlanych i przeszkód, które dotyczą zakresu od [...] do [...] tj. od poziomu gruntu do wysokości 7468 m. Lokalizowanie wysokich obiektów w tej strefie stoi zatem w sprzeczności z możliwością bezpiecznego użytkowania przestrzeni powietrznej. Zgodnie z Regulaminem lotów lotnictwa SZ RP w zależności od wysokości loty dzielą się na: koszące - z omijaniem przeszkód naturalnych i sztucznych, od poziomu terenu: do 50 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością do 300 km/h; do 100 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością od 300 km/h do 600 km/h; do 200 m nad terenem - dla statków powietrznych wykonujących lot z prędkością powyżej 600 km/h; na małych wysokościach od górnej granicy lotu koszącego do wysokości: dla samolotów - 900 m; dla śmigłowców - 500 m. Ponadto loty VFR (z widzialnością) w nocy wykonywane są na poziomie co najmniej 300 m (1000 ft) nad najwyższą przeszkodą znajdującą się w promieniu 8 km od przypuszczalnej pozycji statku powietrznego. Zgodnie z informacją Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, uzyskaną na etapie uzgodnień wewnątrzresortowych, nad przedmiotowym terenem znajduje się wykorzystywana przez lotnictwo SZ RP strefa [...] (aktywność od [...] do [...] ). Ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa wykonywanych przez statki powietrzne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej operacji lotniczych, realizowanych w ramach szkolenia i treningu oraz z uwagi na specyfikę i intensywność szkolenia lotniczego, Dowództwo Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych negatywnie zaopiniowało proponowaną lokalizację pod budowę wysokich obiektów w przestrzeni powietrznej [...] ( pismo z dnia [...] września 2025 r. znak : [...]). Uzasadnione jest zatem stwierdzenie organu, że lokalizacja projektowanego masztu do pomiaru prędkości i kierunku wiatru na działce nr ew. [...] , obręb [...] , gmina Z. , ogranicza operacyjne wykorzystanie przestrzeni powietrznej i stwarza realne niebezpieczeństwo dla załóg wykonujących zadania lotnicze w locie koszącym i na małej wysokości. Zgodnie z przepisem art. 4 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, którą stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p w związku z art. 34 ust 1 pkt 11 ustawy z dnia 11 marca 2022r. o obronie Ojczyzny ( Dz.U. z 2025 r., poz. 825 ze zm.) uzgadnia Szef Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji. Jeśli zatem, w ocenie specjalistycznego organu, docelowa wysokość przeszkody (masztu) naruszałaby zasady ochrony stref lotniczych lub mogłaby ograniczyć bezpieczeństwo ruchu statków powietrznych w czasie jej ponownej aktywacji, uzasadnione jest stanowisko o niedopuszczalności jej lokalizowania w takim obszarze. Powyższe stanowisko organów podyktowane jest rozwiązaniami służącymi interesowi bezpieczeństwa i obronności Państwa, które zgodnie z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny, należy rozumieć jako całokształt potrzeb państwa mających na celu zapewnienie ochrony podstawowych wartości, takich jak: suwerenność, niepodległość, nienaruszalność terytorium, pozycja międzynarodowa oraz ład i porządek konstytucyjny. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z prawa własności mogą być ustanawiane, gdy są konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym miejscu Sąd podkreśla, że potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. nie zawsze mogą być wyraźnie określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia nie dopatrzył się, aby stanowisko Ministra Obrony Narodowej, w niniejszej sprawie przekroczyło granice uznawania administracyjnego, miało charakter arbitralny, czy też dowolny. Minister dokonał, w ocenie Sądu, wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przekonująco umotywował odmowę uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Z powyższych względów, Sąd uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2026r., poz.143), orzekł jak w sentencji wyroku. Natomiast mając na uwadze treść przepisu art. 119 ust. 4 p.p.s.a., Sąd jej rozpoznanie skierował do trybu uproszczonego.