VII SA/Wa 2993/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 września 2017 r. po rozpoznaniu wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. S. i K. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić K. S. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. S. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. W formularzu strona podała, że utrzymuje się z prowadzenia działalności gospodarczej z której uzyskuje dochód 2 000 zł. Posiadany majątek obejmuje dom jednorodzinny o pow. po 250 m2, nieruchomość rolną o pow. 2100 m2, nieruchomość rekreacyjną o pow. 0,5 ha, budynek gastronomiczno-hotelowy o pow. 3 000 m2 o wartości 30 000 000 zł. Wnioskodawczyni dodała, że posiada 10 000 zł. oszczędności, samochody osobowe Jeep Grand Cherokee z 1998 r. i Mercedes ML z 2009 r. Wskazała stałe wydatki: kredyt na dom jednorodzinny 10 000 zł., rata leasingowa na sam. Jeep Grand Cherokee 1 700 zł., koszty lekarstw 2 000 zł., opłaty za media 1 200 zł., leczenie i rehabilitacja 5 000 zł., ubezpieczenie domu i dwóch aut 1 300 zł. Innych danych wskazujących na sytuacje materialną w formularzu PPF nie podano. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. S. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Stwierdzono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni jest osobą ubogą, że jej rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowo-administracyjnego, które na obecnym etapie wynoszą 250 zł wpisu od skargi kasacyjnej, przy czym należy pamiętać, że może to być ostatni wydatek strony w sprawie. Wnioskodawczyni posiada stały dochód, nie ma nikogo na utrzymaniu. Posiada dom jednorodzinny o pow. 250 m2, dwie nieruchomości gruntowe, budynek gastronomiczno-hotelowy o pow. 3 000 m2, posiada oszczędności znacznie przewyższające kwotę wpisu od skargi kasacyjnej. Należy również wskazać, że wnioskodawczyni korzysta z usług pełnomocnika z wyboru. Okoliczności te świadczą, że możliwości finansowe wnioskodawczyni nie są na tyle ograniczone, by nie mogła ona wygospodarować oszczędności. Należy również zauważyć, że dane podane we wniosku nie są całkowicie wiarygodne. Wskazać w tym zakresie należy, że podane koszty znacznie przewyższają kwotę uzyskiwanych dochodów. Oznacza to, że podane koszty są zawyżone, albo strona posiada dodatkowe niewykazane dochody. Pomimo powyższych okoliczności nie ma wątpliwości, że strony nie można zaliczyć do osób ubogich, a tylko takim osobom należy przyznawać prawo pomocy. Tym samym uznano, że możliwości płatnicze wnioskodawczyni wystarczają na samodzielne poniesienie pozostałych kosztów sądowych. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.