VII SA/Wa 2840/16

Dnia 14 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Z. o przywrócenie terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze w sprawie ze skargi R. Z. i M. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie zarzutów wniesionych w postepowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze

Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 100,00 zł od skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], skarżący R. Z. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została uznana za doręczoną skarżącemu w dniu 6 lutego 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). R. Z. w dniu 13 lutego 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wniosek ponownie na nieaktualnym formularzu. Zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób przewidziany w art. 252 § 2 p.p.s.a., a więc na urzędowym formularzu, skoro nadesłał wniosek na formularzu według nieaktualnego już wzoru. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 marca 2017 r. Pismem z dnia 24 marca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) R. Z. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że nie otrzymał powtórnego awiza o nadesłaniu korespondencji sądowej. Skutkiem tego gdy stawił się do urzędu pocztowego został poinformowany, że przesyłka została odesłana do adresata. Skarżący ponowił wniosek PPF na nieaktualnym formularzu. Dopiero z treści zarządzenia referendarza z dnia 1 marca 2017 r. powziął wiedzę, że formularz PPF, który złożył ma nieaktualna treść. Do powyższego wniosku skarżący dołączył wypełniony formularz PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowym można wskazać następujące przykłady okoliczności faktycznych, które nie uzasadniają braku winy w uchybieniu terminu np. dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Wa 1329/01, niepubl.), nieznajomość prawa (wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127), przebywanie na urlopie w okresie awizowania przesyłki (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 2384/03, niepubl.) niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.), zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1243/97, LEX nr 36 902). Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że wniosek strony z dnia 24 marca 2017 r. o przywrócenie terminu do przywrócenia terminu do złożenia formularza PPF dla osób fizycznych na aktualnym wzorze wniesiony został z zachowaniem terminu. Jednakże ze wskazanych przez stronę argumentów nie wynika aby skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Nie może bowiem zasługiwać na uwzględnienie Sądu niepotwierdzone negowanie przez skarżącego okoliczności pozostawienia w skrzynce oddawczej adresata awiza przesyłki zawierającej wezwanie do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF. Tym bardziej, że z adnotacji urzędu pocztowego znajdujących się na kopercie zwróconej Sądowi przesyłki (k.26) wynika, iż awizacja tej przesyłki nastąpiła zgodnie z przepisami. W ocenie Sądu oświadczenie skarżącego, że nie otrzymał powtórnego awiza z poczty informującego go o nadesłaniu korespondencji sądowej, przy braku wniesienia reklamacji od ww. przesyłki i przedstawienia jej wyników Sądowi, jest niewystarczające dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi