VII SA/Wa 2840/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. Z. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. Z. i M. Z. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie zarzutów wniesionych w postepowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 100,00 zł od skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2016 r., Nr [...], R. Z. (dalej: "skarżący") wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku na aktualnie obowiązującym formularzu PPF – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została uznana za doręczoną skarżącemu w dniu 6 lutego 2017 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). R. Z. w dniu 13 lutego 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożył wniosek ponownie na nieaktualnym formularzu. Zarządzeniem z dnia 1 marca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób przewidziany w art. 252 § 2 p.p.s.a., a więc na urzędowym formularzu, skoro nadesłał wniosek na formularzu według nieaktualnego już wzoru. Od powyższego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw, w którym wniósł o jego zmianę i przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Zgodnie zaś z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób przewidziany w art. 252 § 2 p.p.s.a., a więc na urzędowym formularzu, skoro nadesłał wniosek na formularzu według nieaktualnego już wzoru. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił na podstawie art. 260 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi