VII SA/Wa 2807/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że ww. postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 października 2017 r. Postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jego zaskarżenia do Sądu. W związku z powyższym 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 9 października 2017 r. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona w dniu 5 grudnia 2017 r. (data nadania skargi w Urzędzie Pocztowym). Skarga wniesiona zatem została z uchybieniem terminu. Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynności skarżącej, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu. Z tego też względu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa.