II SA/Rz 1108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie zażaleniowe, zainicjowane zażaleniami skarżącej oraz A.K. i M.H., na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydane w przedmiocie wyrażenia zgody na zbliżenie planowanego budynku mieszkalnego do drogi gminnej. We wniesionej skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie przytaczając jednakże żadnej argumentacji na jego poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Podkreślić przy tym należy, że Sąd rozpoznaje wniosek nie badając zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadniczym warunkiem uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a w istocie merytorycznej oceny jego zasadności, jest ustalenie, że objęty wnioskiem akt bezpośrednio podlega wykonaniu. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a ponadto nie każdy wymaga wykonania. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do takich aktów, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016). Wstrzymanie wykonania dotyczy zatem sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, a za taki akt nie sposób uznać postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego. Oznacza to, że wniosek skarżącej nie był możliwy do uwzględnienia, jako że zaskarżone postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym (niemerytorycznym), które nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie wywołuje skutków materialnoprawnych. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.