VII SA/Wa 2776/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności oraz przewlekłości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z. uiszczony wpis w kwocie 100 zł.

Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia [...] listopada 2017 r. wniosło skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] stwierdzające, że Miejski Konserwator Zabytków w Z. nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłości. W rozpoznaniu wniosku skarżącego o uzgodnienie nowego projektu koncepcyjnego przebudowy i odbudowy konserwatorskiej willi "[...]" położonej przy ulicy T. [...] w Z.. Ww. postanowienie zostało wydane w wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość. Przy czym katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność), stronie służy prawi wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. Skoro jak wyżej wskazano, postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to złożona na nie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.