VII SA/Wa 1904/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik, (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi S. C. i E. C. – K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego oddala skargę

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., znak [...] w wyniku zażalenia S. C. na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia własnego postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] – umorzył postępowanie zażaleniowe. Postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. [...] Konserwator Zabytków ww. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., uzgodnił pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku mieszkalnego przy ul. N. w W., według projektu budowlanego "Projekt budowlany remontu elewacji budynku przy ul. N. w W." wykonanego przez I. T., w marcu 2013 r. Pismem z dnia 10 maja 2014 r. E. C.-K., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne a następnie powołanym wyżej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., odmówił E. C.-K. uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy postępowanie dotyczy części wspólnych nieruchomości jest wspólnota mieszkaniowa reprezentowana przez zarząd. Status strony dla E. C.-K. w niniejszym postępowaniu nie może w tej sytuacji wynikać wyłącznie z faktu, że jest ona współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Taki status mógłby wynikać jedynie, gdyby postępowanie dotyczyło jej indywidualnego interesu prawnego. W ocenie osoby żądającej wznowienia interes ten ma opierać się na okoliczności tego rodzaju, że założenia prac remontowych obejmują zdemontowanie krat z okien lokalu należącego do E. C.-K.. W ocenie organu I instancji, nawet gdyby tę okoliczność uznać za potwierdzoną, to nie stanowi ona podstawy istnienia interesu o charakterze prawnym osoby żądającej zmiany zapadłego postanowienia, a co najwyżej interesu faktycznego. Interes prawny musi bowiem opierać się na określonych normach prawa materialnego, których w analizowanym przypadku nie można wskazać. Pozostawienie lub demontaż wtórnych krat w oknach części parterowej budynku, o których mowa w piśmie z dnia 10 maja 2014 r. nie może w żaden sposób wpływać na kierunek obranego rozstrzygnięcia [...] Konserwatora Zabytków. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła S. C. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podkreślił, że po otrzymaniu odwołania (zażalenia) obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność, która wyznaczona jest przesłankami przedmiotowymi i podmiotowymi. Wskazał, że jeżeli ze złożonego odwołania wynika, w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. Organ II instancji powołał przepis art. 28 k.p.a., oraz wyjaśnił, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że zastosowanie tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Podniósł, że postępowanie wznowieniowe było prowadzone na wniosek E. C.-K. i do niej skierowane było postanowienie. Żaląca się S. C. nie brała udziału w tym postępowaniu. Ponadto stwierdził, że omawiane postanowienie nie nakłada na żalącą się żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jej jakichkolwiek uprawnień. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie można dopatrywać się wkroczenia przez postanowienie organu I instancji w sferę interesu prawnego S. C. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie wniosła S. C.wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, że zalecenie [...] Konserwatora Zabytków zastosowania ocieplenia od strony wewnętrznej przy użyciu płyt klimatycznych układanych w poszczególnych pomieszczeniach na ścianach obwodowych budynku dotyczą nie tylko części wspólnych (pomieszczeń), ale również lokali wyodrębnionych. Zdaniem strony skarżącej nie może być spornym, że obok Wspólnoty Mieszkaniowej [...] wszyscy właściciele lokali w których ściany obwodowe występują są stroną postępowania, które przeprowadzono w oparciu o te zalecenia. Skarżąca podniosła, że skoro budynek przy ul. N. znajduje się na terenie układu urbanistycznego i zespołu budowlanego Osiedla [...], ujętego w Gminnej ewidencji zabytków pod nr [...], tym samym postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r. winno zawierać jedynie uzgodnienia dotyczące robót w obrębie architektury zewnętrznej budynku – wyglądu elewacji tj. działań, które mogłyby doprowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu tego budynku a dotyczy również wnętrza budynku, w tym lokali wyodrębnionych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 92/15 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że gdy odwołanie/zażalenie wniósł podmiot, który twierdzi, że posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jego odwołanie bądź zażalenie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że podmiot ten nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98, ONSA z 1999 r. Nr 4, poz. 119), wydaje on wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Uchwała ta, w ocenie Sądu, ma w pełni zastosowanie także w razie wniesienia zażalenia przez podmiot do tego nielegitymowany materialnie W konsekwencji odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań w postępowaniu zażaleniowym, stwierdzenie, iż podmiot wnoszący zażalenie nie jest czynnie do tego legitymowany (albowiem nie posiada własnego interesu prawnego do zakwestionowania wydanego przez I instancję postanowienia) winno prowadzić do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania zażaleniowego (art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 kpa), nie zaś do stwierdzenia jego niedopuszczalności. Ustalenie interesu prawnego wnoszącego odwołanie lub zażalenie powinno nastąpić w toku jego rozpoznania, na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ I instancji wraz z ewentualnym ich uzupełnieniem zgodnie z art. 136 k.p.a. W niniejszej sprawie tak się nie stało. Po złożeniu przez skarżącą zażalenia, organ w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Organ II instancji stwierdził, że postępowanie wznowieniowe było prowadzone na wniosek E. C. – K. i do niej skierowane było zaskarżone postanowienie, żaląca się nie brała udziału w tym postępowaniu. Ponadto organ stwierdził, że omawiane postanowienie nie nakłada na żalącą się żadnych obowiązków, ani nie przyznaje jej jakichkolwiek uprawnień. Na tej podstawie organ uznał, że wnosząca zażalenie nie jest stroną postępowania w oparciu o przepis art. 28 k.p.a. i tym samym przesłanka niedopuszczalności zażalenia została spełniona. Narusza to w sposób oczywisty przepis art. 134 k.p.a. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania/zażalenia z przyczyn podmiotowych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy ze złożonego odwołania/zażalenia wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący nie jest stroną postępowania. Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż wystąpiły w niniejszej sprawie takie okoliczności. Organ odwoławczy był więc zobowiązany przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia we własnym i w oparciu o zebrany materiał dowodowy, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w toczącym się postępowaniu, czego nie uczynił. Wobec tego Sąd zalecił aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji przeanalizował kwestię istnienia bądź braku interesu prawnego po stronie S. C. w przedmiotowym postępowaniu, odniósł się do okoliczności wskazywanych przez S. C. w zażaleniu i w skardze, że jest właścicielką lokalu nr [...], faktu posiadania przez nią krat w oknach oraz, że obok Wspólnoty Mieszkaniowej [...] wszyscy właściciele lokali, w których ściany obwodowe występują są stroną postępowania. Następnie powinien wydać w prawidłowej formie orzeczenie, które wyczerpująco uzasadni. Wobec powyższego, organ zażaleniowy został zobowiązany do ponownego rozpatrzenia zażalenia S. C. na postanowienie z dnia [...] października 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego ww. postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. umorzył postępowanie zażaleniowe wywołane pismem S. C. Organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę powołał się na art. 141 § 1 k.p.a., zgodnie z którym na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi oraz na art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Podniósł, że interes prawny, to interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Dalej wskazał, że z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że do dnia 18 października 2013 r. właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się na parterze budynku przy ul. N. była S. C., a obecnie jego właścicielką jest E. T. C.-K.. W przedmiotowym budynku wyodrębnione są lokale mieszkalne i każdemu właścicielowi przysługuje prawo własności do lokalu oraz związanego z nim odrębnego udziału we współwłasności części wspólnych budynku (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali). Właściciele lokali tworzą Wspólnotę Mieszkaniową kierowaną przez zarząd wspólnoty mieszkaniowej, który także reprezentuje ją na zewnątrz (art. 20 i art. 21 cyt. ustawy). Zasadą jest, że we wszystkich sprawach za członków Wspólnoty Mieszkaniowej działa wyłącznie Wspólnota reprezentowana przez zarząd. Tylko, jeśli członek Wspólnoty Mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także Wspólnota. Zdaniem organu II instancji S. C. nie ma legitymacji do złożenia zażalenia, albowiem nie posiada własnego interesu prawnego do zakwestionowania wydanego przez organ I instancji postanowienia. Minister wskazał, że z opracowania "Projekt budowlany remontu elewacji budynku przy ul. N. w W." wykonanego przez I. T. w marcu 2013 r., nie wynika aby przedmiotowa inwestycja obejmowała demontaż krat, a w szczególności krat z okien lokalu nr [...]. Co istotne, krata umieszczona jest w części wspólnej budynku. Ponadto, przedmiotowy projekt przewidywał wykonanie remontu elewacji, polegającego na uzupełnieniu uszkodzonych cegieł, tynków, rys w ścianach i naprawie uszkodzonych detali architektonicznych z końcowym malowaniem elewacji farbą silikonową w kolorach ciemnym i jasno beżowym. Remont balkonów polegać miał na wymianie wylewki betonowej, oczyszczeniu metalowych prętów balustrady, zabezpieczeniu i pomalowaniu na kolor grafitowy. Inwestor zamierzał ponadto wymienić obróbki blacharskie na nowe z blachy stalowej ocynkowanej, dokonać wymiany okien strychowych na nowe drewniane, ocieplić strop nad ostatnią kondygnacją, a wokół budynku wymienić opaskę na nową z płyt betonowych. Jak wynika z powyższego, inwestycja uzgodniona postanowieniem [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], nie przewidywała "montażu płyt klimatycznych", na który powołuje się S. C. jako podstawę przyznania jej statusu strony. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...], odmawiające M. T., wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy polegającej na położeniu 20 cm warstwy ocieplenia na podłodze strychu-suszarni w budynku przy ul. N., nie stanowi, jak twierdzi żaląca się dowodu, iż "właściciel lokalu posiada przymiot strony w postępowaniu o uzgodnienie", ponieważ stwierdzono w nim, że wniosek o wydanie takiej decyzji dla przedmiotowej inwestycji nie został złożony, więc decyzja nie została wydana. Na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2018 r. S. C. oraz E. C.-K. wniosły skargę, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia z dnia [...] października 2014 r. a także wyznaczenia organowi dwutygodniowego terminu na wydanie postanowienia o uchyleniu postanowienia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r. Zdaniem skarżących stwierdzenie nieważności postanowienia organu II instancji o umorzeniu postępowania zażaleniowego jest uzasadnione nie tylko naruszeniem właściwości funkcjonalnej, wskutek wydania go przez pracownika organu - Dyrektora Departamentu Ochrony Zabytków a nie organ, ale również naruszeniem przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Natomiast stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Konserwatora Zabytków o odmowie uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. uzgadniającego pozwolenie na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku mieszkalnego przy ul. N. w W. uzasadnia (zdaniem skarżących) zaistnienie rażącego naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe. W uzasadnieniu skargi skarżące przedstawiły stanowisko na poparcie swoich zarzutów. Jednocześnie wniosły o zasądzenie kosztów postępowania na ich rzecz. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie Sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2017 r., którego podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Tym samem ze wspomnianego środka zaskarżenia może skorzystać wyłącznie podmiot legitymujący się przymiotem strony. Wniesienie zażalenia przez podmiot nieuprawniony skutkuje umorzeniem postępowania zażaleniowego na mocy art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 Kpa. Z kolei jak wynika z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie organ uznał, że skarżąca S. C. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia z dnia [...] października 2014 r. odmawiającego E. C.-K. uchylenia postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. uzgadniającego Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. w W. pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na remoncie elewacji budynku mieszkalnego przy ul. N. w W. Stanowisko powyższe Sąd podziela. Podkreślić należy, interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie tzn. wynikać z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Koniecznymi cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie, znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa mogącym stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Zatem tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarzają określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania tej normy nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie - o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99). Z akt sprawy wynika, że w dacie złożenia zażalenia jak również wydawania przez organ I instancji postanowienia z dnia [...] października 2014 r. skarżąca S. C. nie była już właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...], znajdującego się na parterze budynku przy ul. N. w W.. Z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że S. C. w dniu 18 października 2013 r., w drodze darowizny, przekazała lokal nr [...] E. C.-K.. Na rzecz S. C. ustanowiono zaś służebność osobistą polegającą na prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu z uprawnieniem do korzystania ze wszystkich pomieszczeń w tym lokalu. S. C. w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem E. C.-K. (zakończonym postanowieniem z dnia [...] października 2014 r.) nie brała udziału, jak również nie brała udziału w postępowaniu zakończonym postanowieniem [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r. Zdaniem Sądu, skarżącej S. C. interes prawny do skutecznego kwestionowania postanowienia z dnia [...] października 2014 r. nie wynika z faktu zamieszkiwania w lokalu nr [...], jak również z faktu, że była jego właścicielką do 18 października 2013 r. Skarżące (S. C. oraz E. C.-K. – właścicielka lokalu nr [...]) nie wykazały istnienia związku ich sytuacji faktycznej z żadną normą prawa materialnego. I tak w pierwszej kolejności, podkreślić należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 ww. ustawy, sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali. Tak rozumiane zarządzanie obejmuje czynności prawne (w tym rozporządzanie rzeczą), czynności faktyczne (np. remont, konserwacja) i czynności polegające na załatwianiu spraw urzędowych dotyczących rzeczy wspólnej, przed urzędami i sądami. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPK 19/01 wyjaśniono, że w celu uniknięcia sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wspólnoty mieszkaniowej powstałaby konieczność występowania wielu stron (właścicieli poszczególnych lokali), odchodzi się od konieczności występowania każdego członka wspólnoty na rzecz działania organów wspólnoty w imieniu członków. Przepisy ustawy o własności lokali nie wskazują na odrębność interesów prawnych wspólnoty mieszkaniowej oraz właścicieli poszczególnych, wyodrębnionych lokali mieszkalnych, uprawniających do występowania jako strona postępowania. Wobec tego w stosunkach zewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości wspólnej, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. Oznacza to, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stroną w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania planowanego obiektu jest wspólnota, którą w postępowaniu reprezentuje zarząd. Dla uznania za stronę tego postępowania nie wystarczy powołanie się na sam fakt, że jest się właścicielem lokalu, członkiem wspólnoty, współwłaścicielem części wspólnych budynku, czy osobą zamieszkującą w lokalu. Wprawdzie w niektórych sytuacjach możliwe jest dopuszczenie członka wspólnoty do udziału w postępowaniu w takiej sprawie, jednakże stanie się to wówczas gdy członek wspólnoty wykaże swój zindywidualizowany – własny interes prawny, wypływający z przepisów prawa materialnego, uzasadniający możliwość występowania w charakterze strony, co jak wskazał Sąd wyżej nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Jak słusznie podniósł organ II instancji, w sprawie dotyczącej uzgodnienia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na remoncie elewacji budynku mieszkalnego przy ul. N. w W. adresatem postanowienia z dnia [...] lipca 2013 r. była jedynie Wspólnota. Rozstrzygnięcie bowiem dotyczyło nieruchomości wspólnej, zatem odnosiło się wyłącznie do praw i obowiązków Wspólnoty. Jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy przedmiotowy projekt przewiduje wykonanie remontu elewacji, polegającego na uzupełnieniu uszkodzonych cegieł, tynków, rys w ścianach i naprawie uszkodzonych detali architektonicznych z końcowym malowaniem elewacji farbą silikonową. Krata umieszczona jest w części wspólnej budynku. Ponadto, remont balkonów obejmuje wymianę wylewki betonowej, oczyszczenie metalowych prętów balustrady, zabezpieczenie i pomalowanie na kolor grafitowy. Ponadto inwestor zamierza wymienić obróbki blacharskie na nowe z blachy stalowej ocynkowanej, dokonać wymiany okien strychowych na nowe drewniane, ocieplić strop nad ostatnią kondygnacją, a wokół budynku wymienić opaskę na nową z płyt betonowych. Inwestycja uzgodniona postanowieniem [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r. nie przewiduje "montażu płyt klimatycznych", na który powołuje się S. C. - wywodząc z tego tytułu swój interes prawny. W tych konkretnych okolicznościach faktycznych i prawnych umorzenie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa postępowania zażaleniowego jest prawidłowe. Organ wydając rozstrzygnięcie nie naruszył prawa. Postanowienie jest wydane przez organ właściwy. W konsekwencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 w związku z art. 119 i 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 9