VII SA/Wa 2683/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: asesor WSA Aneta Żak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze sprzeciwu M. R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 10 października 2023 r. znak: KOA/2175/Ar/23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 10 października 2023 r. znak: KOA/2175/Ar/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako: SKO), na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań M. F., E. F., A. M. oraz A. i Ł. S., uchyliło decyzję Burmistrza Miasta M. z [...] marca 2023 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ww. decyzją z [...] marca 2023 r. Burmistrz Miasta M., na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, 6, 8, 9 art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.), dalej: u.p.z.p., ustalił na wniosek M. R. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego dla części działki nr [...] obr. [...] (pow. 2335 m2) położonej przy ul. [...] w M. SKO wyjaśniło, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 27 września 2022 r., zatem stosownie do art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), zastosowanie mają w nim przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym. SKO wskazało, że z uwagi na to, iż we wniosku, który zainicjował postępowanie inwestor wskazał, że teren inwestycji obejmuje część działki ew. nr [...], to uznać należy, że wniosek ten nie odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. i brak było podstaw do jego rozpatrywania przez organ pierwszej instancji, gdyż organ ten powinien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać najpierw wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku. Kompetencji takiej nie posiada bowiem organ II instancji. SKO wyjaśniło dalej, że w orzecznictwie przyjmuje się, że analiza wszystkich przepisów art. 61 u.p.z.p. posługujących się pojęciem "terenu" (art. 61 ust. 1 pkt 1, 2. 3, ust. 4, 5 i 6 a także art. 63) nie pozwala na przyjęcie, że terenem objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może być tylko część działki ewidencyjnej. Także z treści art. 52 ust. 2 u.p.z.p., stosowanego odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, nie można, zdaniem organu, wyprowadzić tezy, że wniosek inwestora, który musi określać granice terenu objętego wnioskiem, może być ograniczony tylko do części działki. Wobec tego ustalenie warunków zabudowy odnosić się powinno do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie do tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana. Stanowisko to organ wsparł odwołując się do orzecznictwa sądowego dotyczącego tejże kwestii i przyjmując finalnie, że brak jest podstaw dla ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, zaś nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadzona ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 poz. 1986) nie ma dla sprawy znaczenia z uwagi na niezmienne posługiwanie się przez ustawodawcę pojęciem "terenu inwestycji". Ponadto, zdaniem SKO, wyniki analizy obszarowej sporządzonej w niniejszej sprawie nie mogą stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, gdyż granice obszaru analizy są krótsze niż trzykrotna szerokość frontu terenu. Przez front terenu należy rozumieć długość całej frontowej granicy działki, nie zaś wyłącznie ten fragment granicy, który styka się z działką drogową. Z tych względów SKO uznało, że powyższe uchybienia uniemożliwiają mu analizę ustalonych parametrów, a tym samym odniesienie się do zarzutów odwołań, w szczególności ustalonych średnich dla wskaźnika powierzchni zabudowy, wysokości budynków itd., gdyż na większym obszarze analizy mogą one być zupełnie inne. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie wystąpiły zatem wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem art. 7 i art. 77 § k.p.a. na podstawie wniosku niespełniającego wymogów formalnych, wadliwej analizy zagospodarowania terenu, a także braku ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. W związku z powyższym, SKO zobowiązało organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy do wezwania inwestora do korekty i uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz wyeliminowania stwierdzonych wad postępowania pierwszoinstancyjnego. Sprzeciw od opisanej decyzji SKO, na podstawie art. 64a w zw. z art. 3 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: p.p.s.a.), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł inwestor – M. R. Wnoszący sprzeciw zarzucił decyzji SKO: 1) sprzeczność z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności ustalenie faktów niezgodnych z tym materiałem i pominięcie istotnych dowodów, 2) brak analizy partykularnej tego materiału oraz 3) rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o generalne linie orzecznicze, których zastosowanie w niniejszej sprawie - z uwagi na istotne różnice w stanach faktycznych leżących u podstaw tych orzeczeń - nie jest zasadne. Naruszenia te, zdaniem strony, miały istotny wpływ na wynik postępowania przed organem II instancji. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i umorzenie postępowania odwoławczego. Uzasadniając sprzeciw skarżący podniósł w pierwszym rzędzie, że SKO niezasadnie uznało, iż wniosek o określenie warunków zabudowy nie określał parametrów zamierzenia inwestycyjnego wskazanych w art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) u.p.z.p., w związku z czym uznać by należało – jak przyjął organ odwoławczy – że obaczony był brakiem formalnym. Skarżący wskazał, że stwierdzenie przez SKO wady decyzji pierwszoinstacyjnej, wynikającej z objęcia nią części działki ewidencyjnej nr [...], opiera się na orzecznictwie sądowym, podczas gdy żadne przepisy nie zabraniają wnioskowania ani wydania decyzji o warunkach zabudowy dla obszaru obejmującego część działki ewidencyjnej. Skarżący podkreślił, że w samym wzorze wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazane jest jako załącznik: "Określenie granic terenu objętego wnioskiem, jeśli teren inwestycji stanowi część działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych, przedstawione w formie graficznej." Gdyby przyjąć argumentację organu II instancji, to już cytowana treść formularza podważa zaufanie obywatela do Państwa wprowadzając go w błąd i narażając na złożenie wniosku dotkniętego u zarania nieusuwalną wadą. Jednakże, zdaniem skarżącego, przepisy dopuszczają złożenie takiego wniosku. Skarżący podkreślił, że nie neguje, że linia orzecznicza na którą powołało się SKO dotyczyła przypadków nadużyć, gdy na późniejszym etapie procesu inwestycyjnego obszar objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę jest większy niż obszar objęty decyzją o warunkach zabudowy lub gdy dla fragmentów danej działki uzyskano kilka decyzji o warunkach zabudowy o obszarach częściowo zazębiających się, przy czym na kolejnym etapie po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie jednej z takich decyzji o warunkach zabudowy nie uznano nieważności innych decyzji o warunkach zabudowy, których obszar choćby częściowo pokrywał się z wcześniej skonsumowaną decyzją o warunkach zabudowy. Z reguły takie właśnie stany faktyczne skutkowały powstaniem linii orzeczniczej, na którą powołało się SKO. Żaden z tych przypadków nie zachodzi jednakże w tej sytuacji. Skarżący przyznał, że wystąpił z łącznie trzema wnioskami o ustalenie warunków zabudowy na terenie przedmiotowej działki. Dwoma na alternatywne sposoby zagospodarowania zachodniej części działki zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz jednym - na zagospodarowanie wschodniej części działki zespołem sześciu budynków gospodarczych - pawilonów ogrodowych. Istotnym czynnikiem, który, w jego ocenie, nie został wzięty pod uwagę przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest fakt, że obszary objęte decyzjami o warunkach zabudowy na cele zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej są rozłączne i w żaden sposób się nie pokrywają. Dla każdego z tych obszarów z osobna spełnione zostały warunki przewidziane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zakładając na dalszym etapie prawidłowo prowadzone postępowanie w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma możliwości dojścia do nadużyć w zagospodarowaniu tych rozłącznie planowanych terenów (w szczególności poprzez brak zazębiania się bilansowanych obszarów zagospodarowania). Stąd powoływanie się organu na orzecznictwo dotyczące pozornie podobnych spraw nie jest poparte merytoryczną analizą tej konkretnej sytuacji. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw podlega uwzględnieniu. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie jest decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której, stosownie do art. 64a p.p.s.a., przysługuje sprzeciw do sądu administracyjnego, rozpoznawany przed sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.), przy czym, rozpoznając sprzeciw od decyzji Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Przypomnieć należy, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z powyższego unormowania wynika, że stwierdzenie przez organ odwoławczy naruszenia przepisów postępowania pozostaje w ścisłym związku z niewyjaśnieniem przez organ I instancji zakresu sprawy o istotnym znaczeniu dla jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Co istotne, decyzja kasacyjna może zostać wydana wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. (zob. wyroki NSA: z 14 października 2021 r., I OSK 1535/21; z 12 czerwca 2019 r. II OSK 1961/17; z 7 września 2018 r., II OSK 2204/18; z 8 czerwca 2018 r. II OSK 1684/16). Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy zaś oceniać w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że choć sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., to czyni to przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie (por. wyrok NSA z 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19). Uwzględniając powyżej wskazane kryteria rozpoznania sprawy wszczętej sprzeciwem od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniesiony sprzeciw uwzględnił, gdyż skutkiem sądowej kontroli decyzji SKO z 10 października 2023 r. było stwierdzenie, że organ ten w sposób nieusprawiedliwiony odstąpił na etapie odwoławczym od ostatecznego załatwienia sprawy poprzez wydanie jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 1-3 k.p.a., w wyniku niezasadnego w okolicznościach tej sprawy uznania, że zaistniały w niej wskazane w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanki uzasadniające wydanie decyzji kasacyjnej. Zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnione zostało przez SKO stwierdzeniem następujących nieprawidłowości w postępowaniu pierwszoinstancyjnym: 1) rozpatrzeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy obarczonego brakiem formalnym – tj. wnioskiem dotyczącym części działki, co zdaniem SKO, świadczy o tym, że wniosek ten nie odpowiada wymogom art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.z.p. i należało wezwać do usunięcia jego braków formalnych, co z kolei przełożyło się na: 2) sporządzenie wadliwej analizy funkcji oraz cech zabudowy, skoro granice obszaru analizy wyznacza się w odniesieniu do szerokości frontu terenu oraz 3) brakiem ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Oceniając trafność tych stwierdzeń przypomnieć należy, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Ma rację skarżący twierdząc, że złożony przez niego wniosek te elementy zawierał, w związku z czym wadliwe było uznanie przez organ odwoławczy, że sprawa powinna zostać zwrócona organowi I instancji w celu wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Analiza pisemnych motywów objętej sprzeciwem decyzji wskazuje, że w istocie organ odwoławczy wadliwość wniosku inicjującego postępowanie w sprawie warunków zabudowy dostrzega w tym, że wniosek ten dotyczy jedynie część działki ewidencyjnej nr [...] i właśnie to, w przekonaniu organu, świadczy o braku formalnym tego wniosku, którego uzupełnienie w powyższym zakresie w postępowaniu pierwszoinstancyjnym organ odwoławczy uznał za niezbędne przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy. Cytując obszernie orzecznictwo sądowe przyjmowane na gruncie art. 61 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. organ odwoławczy wywodzi w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że terenem planowanej inwestycji może być obszar jednej lub kilku działek, a nie część działki ewidencyjnej, a skoro tak, to w tym przypadku organ I instancji w sposób nieuprawniony procedował na skutek wniosku wadliwego, obarczonego brakiem formalnym. Odnośnie do tej kwestii Sąd stwierdza, że nie można uznać za brak formalny wniosku o warunki zabudowy objęcie nim części działki ewidencyjnej. Jest to kwestia materialnoprawna, której oceny organ nie może dokonać na etapie badania wymogów formalnych wniosku, lecz dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 20 stycznia 2023 r. II SAB/Bk 119/22). Z żadnego z powołanych przez SKO wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wypływa inny wniosek. Zauważyć trzeba, że z powołanych przez organ judykatów wynika, że zagadnienie dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej jest kwestią materialnoprawną wymagającą merytorycznej oceny, której organ dokonuje już po wszczęciu jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Kwestia ta nie jest zresztą jednolicie rozstrzygana w orzecznictwie, co dostrzegło zresztą SKO przywołując orzecznictwo odwołujące się do "przeważającego stanowiska", wedle którego teren inwestycji to obszar jednej lub kilku działek ewidencyjnych" (tak SKO w ślad za wyrokiem NSA z 4 października 2017 r. sygn. II OSK 1348/17). Jednakże, zdaniem Sądu, uwzględnić należało jednocześnie, że w orzecznictwie podkreśla się, że nie jest to zasada bezwzględnie obowiązująca, gdyż w konkretnym przypadku, uzasadnionym szczególnymi względami faktycznymi lub prawnymi, możliwe jest wydanie warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej (por. np. wyrok NSA z 16 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 743/17). W aktualnym orzecznictwie NSA zauważa się, że do owych szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, uzasadniających wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, należy zaliczyć m.in. sytuację, w której teren inwestycji, na który składa się część działki ewidencyjnej, obejmuje wyłącznie grunty niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a równocześnie teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r. sygn. II OSK 2598/21 i powołane tam wyroki NSA: z 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z 17 lipca 2019 r., II OSK 1881/18; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19, z 4 listopada 2021 r., II OSK 1212/19; z 15 lutego 2022 r., II OSK 712/21; z 14 czerwca 2022 r., II OSK 1082/21). Jak trafnie podkreślił NSA, należy bowiem przyjąć, że taka wykładnia stanowi wyraz należytego wyważenia konstytucyjnie chronionych wartości, takich jak prawo własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) oraz ochrona środowiska i zrównoważony rozwój (art. 5 i art. 74 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p.). W wyroku z 14 czerwca 2023 r. II OSK 1751/22 Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie już stwierdził, że w przepisach art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego, co nie daje podstaw do wykluczenia ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Podkreślić trzeba, że w przedmiotowej sprawie, wywołanej sprzeciwem od decyzji, której krąg stron postępowania ogranicza się do podmiotu, który wnosi sprzeciw, Sąd nie jest uprawniony do dokonania merytorycznej oceny sprawy, gdyż bada jedynie istnienie podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Nie może więc wiążąco wypowiedzieć się, czy w tym przypadku możliwe było wydanie warunków zabudowy na skutek uwzględnienia wniosku obejmującego część działki ewidencyjnej. Jak wskazano powyżej, jest to bowiem zagadnienie materialnoprawne, które powinno być objęte merytoryczną oceną organów odniesioną do realiów sprawy. W niniejszej sprawie Sąd może jedynie stwierdzić, że kwestia ta, którą organ odwoławczy wadliwie uznał za kwestię formalną uzasadniającą przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania w celu doprowadzenia do zmiany wniosku przez inwestora, tego rodzaju kwestią nie była i nie uzasadniała z tego względu wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Jeśliby zaś w ramach owej oceny o charakterze materialnoprawnym organ odwoławczy stwierdził niezasadność wydania warunków zabudowy dla części działki, to wiązałoby się to również z koniecznością podjęcia rozstrzygnięcia merytorycznego, a nie z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki nr [...] (powierzchnia inwestycyjna wynosi 2335 m2), na urzędowym formularzu wniosku dopuszczającego taką możliwość, a w załączniku graficznym do wniosku jednoznacznie wyodrębnił teren, dla którego ma nastąpić ustalenie warunków zabudowy. Uwzględniając tę okoliczność, jak i to czy teren, którego dotyczy wniosek o warunki zabudowy obejmuje wyłącznie grunty niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (czego na kontrolowanym przez Sąd etapie postępowania odwoławczego organ nie badał, a priori zakładając brak możliwości prowadzenia postępowania na wniosek dotyczący części działki ewidencyjnej), organ odwoławczy powinien zatem podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie, a nie kasacyjne. Konsekwencją błędnego założenia organu odwoławczego o brakach formalnych wniosku przejawiających się wadliwym określeniem terenu, którego on dotyczy, było nieprawidłowe stwierdzenie, że decyzja organu I instancji opiera się na wynikach niewłaściwie sporządzonej analizy urbanistycznej, skoro szerokość frontu terenu, determinująca prawidłowe zakreślenie granic obszaru analizowanego, zależy od poprawnego zidentyfikowania terenu objętego wnioskiem. Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie, na którym organ ten zdecydował się oprzeć swoje rozstrzygnięcie kasacyjne, również zatem należało zakwestionować jako podstawę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., skoro SKO w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia nie przedstawiło żadnej argumentacji wskazującej na to, że realia tej sprawy nie pozwalają uznać, iż jest to przypadek uniemożliwiający wydanie warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki ewidencyjnej, np. z uwagi na to, że w przeciwny przypadku doszłoby do obejścia prawa. Jeśli zaś chodzi o wskazaną w końcowym fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji potrzebę ustalenia, czy planowana inwestycja spełnia wymogi, o których mowa art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., to uznać należało, że tego rodzaju ewentualną wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego dało się konwalidować w trybie art. 136 k.p.a., gdyż nie jest to kwestia wymagająca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Mając powyższe na względzie, wobec uznania, iż objęta sprzeciwem decyzja z 10 października 2023 r. została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 64b § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę koszt wpisu od sprzeciwu w wysokości 100 zł.