VII SA/Wa 2660/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2023 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] października 2022 r., znak [...] w przedmiocie umorzenia postepowania odwoławczego oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2022 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. umorzyło postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Decyzją nr [...] z [...] lipca 2022 r. Wójt Gminy G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na terenie części działek nr ew. [...] obręb W., gmina G., określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. 2.2. Odwołanie od tej decyzji złożyła J. F. (dalej: skarżąca). W związku z tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO, Kolegium) wezwało skarżącą do wykazania, do której nieruchomości posiada ona tytuł prawny (i jaki), wskazania, w jaki sposób dowiedziała się o wydanej decyzji, jak również o wskazanie interesu prawnego, z którego skarżąca wywodzi swój udział w postępowaniu w tej sprawie. W odpowiedzi, skarżąca wskazała, że [...] czerwca 2022 r. zawarła umowę użytkowania nieruchomości – działki nr [...] pod adresem: [...]. Wyjaśniła, że decyzja z [...] lipca 2022 r. została jej doręczona przez organ I instancji. Wskazała ponadto, że swój interes prawny jako strony postępowania wywodzi z tego, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, która spowoduje ograniczenia w korzystaniu przez z nią z tej nieruchomości. 2.3. Orzekając o umorzeniu postępowania odwoławczego w stosunku do skarżącej, Kolegium powołało się na art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: k.p.a.). 2.3.1. Kolegium podniosło, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022 r. poz. 503, ze zm.; dalej: u.p.z.p.) nie zawiera definicji pojęcia "strona" w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sytuacji, gdy postępowanie to ma charakter stricte administracyjny, zastosowanie znajduje art. 28 k.p.a. SKO podniosło, że w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stronami są – oprócz inwestora – właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestycyjną, chyba, że inwestycja swym zasięgiem obejmuje dalsze nieruchomości. 2.3.2. SKO wskazało, że skarżąca nie była stroną w postępowaniu dotyczącym zaskarżonej decyzji, prowadzonym przez organ I instancji. Weryfikując, czy skarżącej przysługuje interes prawny, warunkujący status strony w tym postępowaniu, Kolegium podniosło, że skarżąca wywodzi swój interes z art. 59 ust. 1 oraz z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Zdaniem organu, te normy prawne nie mogą jednak stanowić podstawy materialno-prawnej do ustalenia interesu prawnego skarżącej w niniejszej sprawie. Kolegium stwierdziło, że dzierżawcy nie przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Stroną postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest właściciel lub wieczysty użytkownik nieruchomości, której dotyczy postępowanie. Za stronę postępowania uznaje się właścicieli lub wieczystych użytkowników działek bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością, której dotyczy postępowanie, w przypadku zaś nieruchomości położonych dalej ich właściciele, wieczyści użytkownicy mogą być jego stroną po wykazaniu w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach tej sprawy przesłanek z art. 28 k.p.a., a więc wpływu wyniku tego postępowania na własny interes prawny lub obowiązek. O tym, czy podmiot ten ma interes prawny, nie może decydować jedynie sama wola podmiotu zainteresowanego prowadzeniem danego postępowania. Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym. Interes faktyczny oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu administracji. A zatem, w sytuacji gdy skarżąca nie wskazała żadnej materialno-prawnej podstawy pozwalającej ustalić zaistnienie jej interesu prawnego, ani nie wykazała, że jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości znajdującej się obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, to tym samym nie można przyznać jej statusu strony w postępowaniu odwoławczym przed tutejszym Kolegium. Skarżąca pozostaje użytkownikiem wskazanej działki od [...] czerwca 2022 r. (bezterminowo) – jednak brak jest dowodów, aby skarżąca posiadała status użytkownika wieczystego. W ocenie SKO, tytuł zależny do nieruchomości, który przedłożyła skarżąca, nie należy do tytułów prawnych do nieruchomości, mogących stanowić podstawę do uznania jej za stronę postępowania. Brak jest odpisu aktu notarialnego, z którego wynikałoby ustanowione prawo własności lub użytkowania wieczystego; również dokumenty o charakterze urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. znajdujące się w aktach sprawy nie świadczą o posiadaniu takiego tytułu prawnego przez skarżącą. Z wypisów z ewidencji gruntów z 1 kwietnia 2021 r. wynika, że jedynymi osobami które posiadają tytuł samoistny (tj. prawo własności) do działki nr [...], są M. Ł. i J. Ł., którzy zostali uznani przez organ I instancji za strony w toczącym się postępowaniu. Z dokumentu tego nie wynika, aby ktokolwiek inny posiadał tytuł prawny do tej nieruchomości. 2.3.4. Organ odwoławczy podniósł, że nie znajduje odzwierciedlenia w istniejącym stanie faktycznym sprawy twierdzenie skarżącej, jakoby organ I instancji doręczył jej decyzję nr [...] z [...] lipca 2022 r. i tym samym uznał ją za stronę postępowania. Akta przekazane do Kolegium nie zawierają żadnego dowodu doręczenia Skarżącej tej decyzji. Również rozdzielnik decyzji nie zawiera informacji potwierdzającej, że skarżąca była stroną postępowania i adresatem decyzji – podobnie jak wykaz stron postępowania znajdujący się w aktach sprawy. Taki stan potwierdził również – w wyniku wezwania Kolegium – Wójt Gminy G. w swoim piśmie z 30 września 2022 r. 3. Pismem z 14 listopada 2022 r. J. F. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, zarzucając wydanie jej z naruszeniem: 1) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania i nie ma w niniejszej sprawie interesu prawnego, podczas gdy należało uznać, że jest stroną postępowania i posiada interes prawny z uwagi na posiadany przez nią tytuł prawny do nieruchomości nr ew. [...] położonej pod adresem [...] w S. – na podstawie umowy użytkowania z [...] czerwca 2022 r., w związku z czym ma prawo ona żądać czynności organu ze względu na swój interes prawny, a także zaskarżać decyzje wydawane w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej w pobliżu nieruchomości skarżącej; 2) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przymiotu strony w postępowaniu u skarżącej, co doprowadziło do błędnego wydania decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, podczas gdy należało uznać, iż skarżąca jest stroną postępowania, posiada interes prawny w niniejszej sprawie i rozpoznać merytorycznie jej odwołanie od decyzji organu I instancji; 3) art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącej w niniejszej sprawie, nierozpoznanie sprawy merytorycznie, brak odniesienia się do twierdzeń i zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 4. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę faktyczną wyroku przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji. 6. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. 6.1. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, umorzenie postępowania odwoławczego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ II instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania, co ma miejsce wówczas, gdy w postępowaniu tym nastąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do merytorycznego załatwienia sprawy co do jej istoty (zob. wyrok NSA z 1 kwietnia 2022 r., I OSK 25/21, LEX nr 3349106). Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. 6.2. Umorzenie postępowania odwoławczego w kontrolowanej sprawie wynikało z przeprowadzonej przez Kolegium oceny co do braku u podmiotu wnoszącego odwołanie statusu strony kontrolowanego postępowania administracyjnego. Sąd zauważa, że postępowanie przed organem odwoławczym składa się z trzech faz: wstępnej, rozpoznawczej i orzeczniczej. "W fazie wstępnej organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu zbadanie, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. W razie pozytywnego wyniku czynności fazy wstępnej organ nie wydaje żadnego aktu. Wówczas rozpoczyna się kolejna faza postępowania odwoławczego, w ramach której organ podejmuje czynności w celu rozpoznania sprawy. Natomiast jeśli organ stwierdzi niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminowi do jego wniesienia, wówczas ma obowiązek wydać postanowienie, które kończy nie tylko fazę wstępną, lecz także jednocześnie ostatecznie całe postępowanie odwoławcze" (A. Golęba, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 921-922). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub przyczyn podmiotowych, przy czym do tych drugich należy brak legitymacji procesowej i w konsekwencji odwoławczej podmiotu, który odwołanie wniósł. Brak legitymacji odwoławczej odznacza się tu jednak pewną specyfiką, bowiem jego weryfikacja może wymagać określonych czynności wyjaśniających – w konsekwencji zwykło się przyjmować, że wypowiedź organu w tej mierze, poza przypadkami oczywistymi, nie powinna przyjmować formy postanowienia z art. 134 k.p.a., lecz formę decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. A. Golęba, tamże, s. 924-925 i 942). 6.3. Kontrolowane postępowanie administracyjne było prowadzone w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy reguluje norma ogólna z art. 28 k.p.a. Zgodnie z nią, "stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Właściciele nieruchomości leżących w sąsiedztwie terenu wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy mają prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, pod warunkiem, że projektowane przedsięwzięcie może godzić w ich indywidualny interes prawny - interes prawny wynikający z przepisów prawa (por. M. Romańska, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 197-199). Interes prawny będący podstawą legitymacji procesowej musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd podkreśla, że właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., II OSK 613/19, LEX nr 3335163). W orzecznictwie dostrzega się także, że nie zawsze właściciel (użytkownik wieczysty) działki nawet bezpośrednio graniczącej z działką lub terenem, którego dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, będzie uzyskiwał przymiot strony takiego postępowania (przy czym niewątpliwie będzie to sytuacja najczęstsza). Nie można bowiem z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, gdy ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, czy też specyfikę działki sąsiedniej i jej usytuowanie względem terenu inwestycji, planowana zmiana sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu nie będzie w żaden sposób oddziaływać na sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiedniej (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., II OSK 78/19, LEX nr 3333981). W szczególności, z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II OSK 290/19, LEX nr 3336005). 7. W ocenie Sądu, Kolegium prawidłowo stwierdziło, że skarżącej nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na terenie części działek nr ew. [...] obręb W., gmina G. 7.1. W odpowiedzi na wezwanie do wykazania interesu prawnego, skarżąca przedłożyła organowi odwoławczemu kopię umowy użytkowania zawartej [...] czerwca 2022 r. z M. Ł. Z § 1 tej umowy wynika, że jej przedmiotem jest "użytkowanie nieruchomości położonej w miejscowości B., nr działki [...], o powierzchni 200 m2 (6 pokoi, kuchnia, 2 korytarze, 2 łazienki, klatka schodowa". Zgodnie z § 2 tej umowy, "oddający w użytkowanie przekazuje nieodpłatnie użytkownikowi przedmiot umowy określony w § 1 do używania i pobierania pożytków". W § 8 umowy przewidziano, że "w sprawach dotyczących przedmiotu niniejszej umowy, a nie uregulowanych jej postanowieniami, mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego". 7.2. Zgodnie z art. 252 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.; dalej: k.c.), rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Niemniej jednak w art. 708 k.c. przewidziano, że w wypadku, gdy osoba biorąca nieruchomość rolną do używania i pobierania pożytków nie jest obowiązana do uiszczania czynszu, lecz tylko do ponoszenia podatków i innych ciężarów związanych z własnością lub z posiadaniem gruntu, stosuje się odpowiednio przepisy o dzierżawie. Zatem skoro na mocy przedstawionej przez skarżącą umowy, strony wskazały, że użytkowanie ma charakter nieodpłatny, tj., że strona biorąca nie jest obowiązana do uiszczania czynszu, to ustawodawca nakazał stosować do takiej umowy przepisy o dzierżawie (zob. wyrok NSA we Wrocławiu z 26.01.1988 r., SA/Wr 816/87, LEX nr 1687823). 7.3. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że jeśli między jednostką a właścicielem działki funkcjonuje umowa o nieodpłatnym użytkowaniu, to jest to stosunek zobowiązaniowy pomiędzy dwoma podmiotami, który w żaden sposób nie przekłada się na powstanie sytuacji, gdy po stronie nieodpłatnie użytkującego działkę powstaje naruszenie jego interesu prawnego prowadzące do powstania po jego stronie uprawnienia strony postępowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 26 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 238/17, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy w szczególności podnieść, że w wyroku z 23 kwietnia 2002 r., I SA 67/01, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "wykonywanie prawa użytkowania nie jest równoznaczne z posiadaniem tego prawa w znaczeniu prawa rzeczowego ograniczonego. Natomiast oznacza określony zespół uprawnień do używania rzeczy i pobierania z niej pożytków. Uprawnienia te posiadają określoną wartość majątkową i są uprawnieniami o charakterze cywilnoprawnym". W ocenie Sądu, skoro do użytkowania bezczynszowego stosuje się przepisy o dzierżawie, to warto również przypomnieć, że dzierżawca – tak jak skarżąca, co potwierdza w § 2 umowy z [...] czerwca 2022 r. – posiada jedynie prawo do używania i pobierania pożytków z dzierżawionej rzeczy wyprowadzane z treści umowy dzierżawy. Zatem źródłem jego uprawnień jest wprost stosunek prawny łączący go z właścicielem nieruchomości. Jego interes polega zaś na utrzymywaniu stanu niezakłóconego korzystania z dzierżawionej rzeczy i pobierania z niej pożytków. Jest to jednak interes o charakterze faktycznym (ekonomicznym), a nie prawnym, nie ma bowiem normy prawa materialnego, która wprost – niezależnie od stosunków łączących go z właścicielem – dawałaby mu prawo do gruntu (zob. wyrok NSA z 7.04.2022 r., II OSK 2544/19, LEX nr 3339614). W związku z tym Kolegium prawidłowo stwierdziło, że skarżąca nie jest stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na terenie części działek nr ew. [...] obręb W, gmina G. 7.4. Należy również zgodzić się z Kolegium co do tego, że także organ I instancji nie uznawał skarżącej za stronę postępowania. Skarżąca nie znajduje się w wykazie stron postępowania (k. 52 akt administracyjnych), w aktach tych nie sposób odnaleźć również jakiegokolwiek dowodu doręczenia skarżącej decyzji Wójta Gminy G. z [...] lipca 2022 r. Decyzja ta została co prawda wysłana na adres podany przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w rozpatrywanej skardze, lecz nadana była do M. Ł. i J. Ł. – właścicieli działki użytkowanej przez skarżącą, którzy są stronami tego postępowania. 7.5. Uznanie, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma przymiotu strony, powinno skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 10.09.2019 r., II OSK 2480/17, LEX nr 2727555). W związku z tym, skoro Kolegium prawidłowo ustaliło, że skarżąca nie posiada przymiotu strony postępowania, w którym Wójt Gminy G. wydał [...] lipca 2022 r. decyzję nr [...], to zasadnie SKO orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ani art. 105 k.p.a. 7.6. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie naruszono również art. 7 k.p.a. Przepis ten nie nakłada na organ obowiązku uznania za stronę postępowania administracyjnego każdego podmiotu zainteresowanego daną sprawą i konkretnym rozstrzygnięciem. Przymiot strony reguluje art. 28 k.p.a., który Kolegium zastosowało prawidłowo. Ponadto należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie została wydana w sposób arbitralny, lecz w rezultacie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego Kolegium uzyskało wyjaśnienia organu I instancji, jak i umożliwiło samej skarżącej przedstawienie argumentacji na rzecz uznania jej interesu prawnego do udziału w spornym postępowaniu. Zatem żadne realnie przysługujące skarżącej prawa nie zostały naruszone przez umorzenie postępowania wywołanego jej odwołaniem. Skoro zaś skarżąca nie jest stroną spornego postępowania, to organ nie miał możliwości merytorycznego rozpoznania jej zarzutów skierowanych pod adresem decyzji wydanej przez organ I instancji. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.