VII SA/Wa 2649/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

D. W., M. W., J. W. i M. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane w komparycji postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 18 listopada 2015 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi przez solidarne uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu niniejszego zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. D. W. i M. W. złożyli wniosek o udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 16 marca 2016 r. Skarżący złożyli zażalenie na postanowienie z dnia 4 maja 2016 r., które to zażalenie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r. zostało odrzucone z uwagi na jego niedopuszczalność. D. W. i M. W. złożyli zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2016 r. Postanowieniem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II OZ 842/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił przedmiotowe zażalenie. Zarządzeniem z dnia 21 września 2016 r. D. W. i M. W. zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 18 listopada 2015 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwane skarżący ponownie wnieśli o przyznanie im prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Przesyłka z odpisem zarządzenia z dnia 21 września 2016 r. wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 18 listopada 2015 r. w przedmiocie wezwania skarżących do solidarnego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, została doręczona D. W. i M. W. w dniu 11 października 2016 r. Termin do wykonania zarządzenia upłynął zatem z dniem 18 października 2016 r. Sąd po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych WSA w Warszawie stwierdza, iż na rachunek Sądu do dnia 9 stycznia 2017 r. nie wpłynęła żadna opłata. Skarga nie została zatem opłacona i podlega odrzuceniu. Jednocześnie Sąd podkreśla, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii prawa pomocy posiada również moc wiążącą wobec Sądu, który je wydał. W takiej sytuacji złożony przez skarżących w dniu 18 października 2016 r. kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę na wyrażany w orzecznictwie NSA pogląd, zgodnie z którym inne rozumienie powyższego uregulowania dawałoby stronom postępowania możliwość nieograniczonego w czasie przewlekania postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2009 r. sygn. akt I FZ 60/09, z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 616/07, z dnia 18 września 2007 r. sygn. akt II FZ 330/07, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.) Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił o odrzuceniu skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.