II OZ 334/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2649/15 odrzucające skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 18 listopada 2015 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków skargi przez solidarne uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. D. W. i M. W. złożyli wniosek o udzielenie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 marca 2016 r. referendarz sądowy odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego, a postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 4 maja 2016 r. Z kolei postanowieniem z dnia 6 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II OZ 842/16 oddalił zażalenie na postanowienie z dnia 22 czerwca 2016 r. Zarządzeniem z dnia 21 września 2016 r. D. W. i M. W. zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 listopada 2015 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi skarżący ponownie wnieśli o przyznanie im prawa pomocy. Odrzucając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że przesyłka z odpisem zarządzenia z dnia 21 września 2016 r. wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 18 listopada 2015 r. została doręczona D. W. i M. W. w dniu 11 października 2016 r. Termin do wykonania zarządzenia upłynął zatem z dniem 18 października 2016 r. Po sprawdzeniu w rejestrze opłat sądowych Sąd stwierdził, iż na rachunek Sądu do dnia 9 stycznia 2017 r. nie wpłynęła żadna opłata. Skarga nie została zatem opłacona i podlegała odrzuceniu, złożony zaś przez skarżących w dniu 18 października 2016 r. kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonany w terminie określonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła D. W. i M. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a.: "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania". W okolicznościach niniejszej sprawy, Przewodniczący Wydziału po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponownie wezwał skarżących do wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, w ustawowym terminie i z zagrożeniem w postaci odrzucenia skargi. Ponieważ skarżący nie wykonali zarządzenia z dnia 21 września 2016 r. i nie uiścili wymaganego wpisu, czego zresztą nawet nie kwestionują w rozpoznanym zażaleniu, zaistniała podstawa do zastosowania ww. sankcji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo orzekł w kontrolowanym postanowieniu. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.