VII SA/Wa 2601/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2023 r. znak DOR.7100.25.2023.MMS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 września 2023 r., znak: DOR.7100.25.2023.MMS, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ I instancji". "[...] WINB") z [...] maja 2023 r., nr [...], sprostowanej postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2023 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] maja 2023 r. [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] lutego 2017 r., nr [...]. Powyższą decyzją z [...] lutego 2017 r. organ powiatowy nakazał B. S., na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm., dalej: "p.b."), rozbiórkę samowolnie wybudowanego pomostu drewnianego w kształcie litery "T" o wymiarach części dojściowej o długości 14,75 m i szerokości ok. 2,0 m oraz poprzeczki o długości ok. 6,05 m i szerokości ok. 1,95 m, zlokalizowanego na działce nr [...] stanowiącej grunty jeziora wydmińskiego przy granicy działki nr [...] w miejscowości S. gmina W. Od decyzji [...] WINB odwołanie wniosła A. sp. z o.o. W wyniku jego rozpatrzenia GINB decyzją z 8 września 2023 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że organ powiatowy pismem z 30 maja 2016 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy pomostu drewnianego na działce nr [...] w miejscowości S., gm. W. Jednocześnie organ wyznaczył wizję lokalną na dzień 24 czerwca 2016 r. Podczas oględzin przeprowadzonych przez PINB w G. w dniu 24 czerwca 2016 r. stwierdzono, że na działce nr [...] stanowiącej Jezioro W. przy działce nr [...] znajduje się pomost drewniany posadowiony na palach drewnianych wbitych w ziemię. Konstrukcja pomostu drewniana z podkładami z desek. Wymiary pomostu - odcinek dojściowy o długości 14,74m x 1,99m (szerokość), poprzeczka pomostu- 6,10m x 1,97m. Głębokość od podkładu pomostu do dna jeziora wynosi ok 2,45 m. Na odcinku dojściowym po jednej stronie pomostu znajduje się poręcz o wysokości 1,06m. Według oświadczenia właściciela – B. S. – "pomost został wydłużony o 73 cm w 2014 r. celem przykrycia zniszczeń dokonanych przez ...". Powyższe zniszczenia uniemożliwiały bezpieczne korzystanie z pomostu i dojście na pomost. Właściciel zadeklarował, że jeśli zajdzie taka potrzeba usunie te deski po uzgodnieniu z ochroną środowiska. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., nr [...], znak: [...], PINB w G., na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., wstrzymał budowę przedmiotowego pomostu i nałożył na inwestora – B. S. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Inwestor w wyznaczonym terminie ani później nie przedłożył żądanych dokumentów. W ocenie GINB, z uwagi na to, że inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie, a także później dokumentów legalizacyjnych, zaistniała przesłanka do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego pomostu. Organ II instancji wyjaśnił, że nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenie A. sp. z o.o., że pomost na działce nr [...] został wybudowany legalnie. GINB wskazał, że decyzją z [...] marca 1998 r., znak: [...] Urząd Rejonowy w G. udzielił B. S. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie pomostu stałego konstrukcji drewnianej najeż. W. przy działce nr [...] w miejsc. S. Decyzja ta nie zastępowała jednak obowiązku zgłoszenia budowy spornego pomostu właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Taki obowiązek wynikał z obowiązującej ustawy Prawo budowlane i inwestor nie mógł się zwolnić z powinności zgłoszenia budowy odpowiedniemu organowi poprzestając na uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego. GINB podkreślił, że w toku postępowania prowadzonego przez PINB w G. ustalono, że B. S. uzyskał pozwolenie wodnoprawne na realizację spornego przedsięwzięcia. Poza tym B. S. zawarł z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O. w dniu 7 lipca 2014 r., umowę nr [...] w sprawie użytkowania gruntu pod pomost o konstrukcji drewnianej w kształcie litery "T" o wymiarach 12,00 m x 2,00 m, 6,00 m x 2,00 m, wchodzącego w skład działki nr [...] jeziora W., obręb W., gm. W., przy działce nr [...] obręb S., gm. W., pow. G. z przeznaczeniem go na potrzeby pomostu do celów rekreacyjnych. Pod ww. umową jako użytkownik podpisał się B. S. W ocenie organu, z powyższego niewątpliwie wynika, że inwestorem i właścicielem spornego pomostu był B. S., a nie A. Sp. z o.o. Powoływanie się na okoliczność, że B. S. nie jest prezesem spółki od ponad 10 lat nie ma znaczenia sprawie. Powyższą umowę użytkowania B. S. podpisał we własnym imieniu, a nie A. Sp. z o.o. Znajdujący się w aktach sprawy aneks do ww. umowy użytkowania, pod którym podpisała się M. S. jako Prezes A. Sp. z o.o. został zawarty w dniu 9 sierpnia 2018 r., to jest już po wydaniu kontrolowanej decyzji. Ta okoliczność pozostaje zatem bez wpływu na prawidłowość decyzji z [...] lutego 2017 r. Zdaniem GINB, bez wpływu pozostaje okoliczność, że nieruchomość w S. już od ponad dwudziestu lat jest w posiadaniu A. sp. z o.o. W pierwszej kolejności nakaz rozbiórki należy kierować do inwestora. Tym samym nie można uznać, aby skierowanie nakazu rozbiórki do Bogdana Skiby stanowiło naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie GINB nie można uznać aby korespondencja w sprawie była kierowana pod nieprawidłowy adres. PINB w G. kierował korespondencję na znany przez organ adres, pod którym korespondencja była odbierana i przekazywana adresatowi. Informacja o adresie zameldowania przekazana tuż po wydaniu decyzji z [...] lutego 2017 r., w zdaniem GINB, świadczy o próbie uchylenia się od skutków nakazu rozbiórki. Reasumując, organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie brak jest naruszeń prawa, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji z [...] lutego 2017r. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. sp. z o.o. z siedzibą w W., wskazując, że organ udzielający pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego przedmiotowego pomostu nie wskazywał na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę czy dokonania zgłoszenia budowlanego. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2023r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2023 r., nr [...], (sprostowanej postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2023 r.) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] lutego 2017 r., nr [...]., nakazującej B. S., rozbiórkę samowolnie wybudowanego pomostu drewnianego w kształcie litery "T" o wymiarach części dojściowej o długości 14,75 m i szerokości ok. 2,0 m oraz poprzeczki o długości ok. 6,05 m i szerokości ok. 1,95 m, zlokalizowanego na działce nr [...] stanowiącej grunty jeziora w. przy granicy działki nr [...] w miejscowości S. gmina W. W pierwszej kolejności, Sąd wyjaśnia, że procedura stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji tego rodzaju aktu i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, pozostających w obrocie prawnym i w większości sytuacji nadających danemu podmiotowi określone prawo lub nakładających obowiązek prawny. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może więc nastąpić w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia którejkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednak należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować i sanować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego jak i wydanej w jego efekcie decyzji administracyjnej, w tym dokonać odmiennej oceny okoliczności sprawy od tej jaką przeprowadzono pierwotnie, chyba że chodzi o kwalifikowane naruszenie przepisów procesowych, których wadliwa subsumcja doprowadziła do rażąco błędnych ustaleń. Przypomnieć także należy, że o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić jedynie i wyłącznie wówczas, gdy spełnione są kumulatywnie trzy podstawowe przesłanki tego stanu, tj. naruszenie prawa ma charakter oczywisty, widoczny na "pierwszy rzut oka", charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia (jest on jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia skomplikowanej wykładni prawa) oraz przemawiają za tym racje (skutki) społeczne i ekonomiczno-gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie dotknięte wadą kwalifikowaną. Ta ostatnia przesłanka musi mieć przy tym decydujące znaczenie przy dokonywaniu oceny stwierdzonego naruszenia prawa, albowiem łączy pierwsze dwie, akcentując i warunkując istotność wady kwalifikowanej. Nie zawsze bowiem oczywiste naruszenie jasnego w swej warstwie interpretacyjnej przepisu prawa oznaczać będzie, że ma ono charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki społeczno-ekonomiczno-gospodarcze, jakie owo naruszenie powoduje w obrocie prawnym, czyniąc dalsze trwanie decyzji w obrocie niemożliwym do zaakceptowania. Materialnoprawną podstawą wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji jest art. 49 b ust. 1 i ust. 3 i ustawy Prawo budowlane regulujący procedurę legalizacji albo rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Nakazem rozbiórki w niniejszej sprawie objęty został pomost drewnianego w kształcie litery "T" o wymiarach części dojściowej o długości 14,75 m i szerokości ok. 2,0 m oraz poprzeczki o długości ok. 6,05 m i szerokości ok. 1,95 m, zlokalizowanego na działce nr [...] stanowiącej grunty jeziora w. przy granicy działki nr [...] w miejscowości S. , gmina W.. Powyższe ustalania pozwalają na akceptację dokonanej przez organy kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako pomostu, którego budowa zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawo budowlane nie wymagała pozwolenia na budowę. W przepisie tym ustawodawca zwolnił budowę pomostów o długości całkowitej do 25 m i wysokości, liczonej od korony pomostu do dna akwenu do 2,50 m, służących do: a) cumowania niewielkich jednostek pływających, jak łodzie, kajaki, jachty; b) uprawiania wędkarstwa; c) rekreacji z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, poddając jednak obowiązkowi dokonana zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Uzasadnione okazało się także stwierdzenie organu, że inwestycja ta wymagała zgłoszenia , zgodnie z art. 30 Prawa budowlanego, którego bez wątpliwości inwestor , którym był B. S., nie dokonał. Przy czym w tym miejscu należy wyjaśnić, że udzielone decyzją z [...] marca 1998 r., znak: [...] przez Urząd Rejonowy w G. pozwolenie wodnoprawnego na wykonanie pomostu stałego konstrukcji drewnianej najeż. W. przy działce nr [...] w miejsc. S., tego braku nie konwaliduje. W świetle przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego, budowa pomostów wymagała uzyskania pozwolenia wodnoprawnego jak i zgłoszenia zamiaru wykonania takiej budowy właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że urządzenia wodne (w tym np. pomost ) ze względu na swój charakter, funkcję i posadowienie pozostają w sferze regulacji zarówno prawa budowlanego, jak i prawa wodnego. Zgodnie z art. 388 ust. 2 Prawa wodnego, wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz w art. 390 ust. 1 pkt 1 ustawy lub przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego, następuje przed dokonaniem zgłoszenia budowy lub wykonania robót budowlanych oraz zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części na podstawie przepisów ustawy prawo budowlane. Charakter pomostu jako urządzenia wodnego nie przekreśla jednocześnie jej charakteru jako obiektu budowlanego, definiowanego przepisami Prawa budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego pomost jest obiektem budowlanym, mieszcząc się w kategorii budowli w rozumieniu pkt 3 art. 3 tej ustawy i jego budowa wymaga co do zasady pozwolenia na budowę chyba, że posiada parametry określone w art. 29 ust. 1 pkt 16 Prawa budowlanego, wówczas wystarczające jest dokonanie zgłoszenia zamiaru jego wykonania (art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego). Jednocześnie, jak wskazano powyżej, obiekt taki jest urządzeniem wodnym w rozumieniu przepisów Prawa wodnego. Tak ustalony stan faktyczny i prawny uprawnił organy nadzoru budowanego do wszczęcie postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49 b Prawa budowalnego. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G., na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., wstrzymał budowę przedmiotowego pomostu i nałożył na inwestora – B. S. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Inwestor w wyznaczonym terminie obowiązku tego nie wykonał, nie złożył także w ustawowym terminie zażalenia na powyższe postanowienie. ( vide wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 października 2017r., sygn.akt II SA/Ol 695/17. Zgodnie z art. 49b ust 3 Prawa budowlanego w sytuacji niewykonania nałożonego postanowieniem obowiązku, organ obligatoryjnie nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Odnosząc się do kwestii adresata nakazu rozbiórki, wskazać trzeba, że art. 52 Prawa budowlanego wylicza krąg podmiotów, które mogą być adresatami różnych obowiązków nakładanych przez organy nadzoru budowlanego lub adresatami decyzji, nakazującej rozbiórkę. Przepis ten stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, iż kolejność podmiotów wskazanych w tym przepisie nie jest przypadkowa, a nakaz rozbiórki samowoli budowlanej należy kierować w pierwszej kolejności do inwestora. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2009 r. II OSK 1234/08 (LEX nr 552842) pojęcie inwestora w rozumieniu art. 52 Prawa budowlanego oznacza w istocie sprawcę samowoli budowlanej. Tym samym to przede wszystkim inwestor, który jest sprawcą samowoli budowlanej powinien być w pierwszym rzędzie zobowiązany do wykonana nakazu rozbiórki. Należy także się zgodzić z tym, że na tle wykładni art. 52 Prawo budowlane kryterium sprawstwa lub tytułu prawnego do obiektu budowlanego którym posłużył się ustawodawca, ma charakter elastyczny, stąd przesądzenie, że określone obowiązki powinny obciążać właściciela obiektu budowlanego albo inwestora, niezależnie że te dwie kategorie najczęściej pozostają wspólne i przysługują tej samej osobie, uzależnione jest od okoliczności faktycznych danej sprawy (por. wyrok NSA z 25 listopada 2015 r. II OSK 741/14, CBOSA). Wybór podmiotu zobligowanego do wykonania określonych obowiązków powinien być zawsze determinowany możliwością ich legalnego wykonania, co zależy od konkretnego stanu faktycznego. Judykatura zwraca ponadto uwagę, że żadne racje nie stoją na przeszkodzie, by adresatem nakazu rozbiórki nie mógł być, poza aktualnym właścicielem, również sprawca samowoli budowlanej. Jak słusznie podnoszą organy w aktach sprawy znajduje się umowa użytkowania gruntu nr [...] z dnia 7 lipca 2014r. zawarta pomiędzy Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w O., a B. S. , a dotycząca gruntu pod pomost o konstrukcji drewnianej, w kształcie litery "T" o wymiarach 12,00m x 2,00m, wchodzącego w skład działki nr [...] jeziora W., obręb W., przy działce nr [...], gm. W., powiat g., z przeznaczeniem na potrzeby pomostu do celów rekreacyjnych. Co istotne, ustawodawca rozdziela pojęcie własności urządzenia wodnego od własności wody oraz gruntu pokrytego powierzchniową wodą płynącą. Stanowisko takie znajduje odzwierciedlenie w ustawie Prawo wodne, z których wynika, że rozdzielone zostało pojęcie "właściciela" i "właściciela wody" a ponadto - określone zostało prawo własności wód, które wyodrębnia wodę jako przedmiot samodzielnej regulacji, niezależnie od własności gruntu. Przepisy ustawy Prawo wodne (zarówno z 2001 r. i 2017 r.) jednoznacznie wskazują, że ustawodawca rozdziela pojęcie własności urządzenia wodnego od własności wody oraz gruntu pokrytego powierzchniową wodą płynącą. Ogólna zasada superficies solo cedit, wynikająca z art. 47 i 48 k.c., nie obowiązuje w stosunku do budowli posadowionych na gruntach pokrytych wodami płynącymi. Specyfika rozwiązania przyjętego w prawie wodnym polega zatem na tym, że urządzenie wodne (pomost) traktowane jest jako ruchomość niezwiązana i niepodlegająca prawu nieruchomości (gruntu, wody). Dlatego w typowym przypadku właścicielem tego urządzenia wodnego będzie jego inwestor. Zawarty w dniu 9 sierpnia 2018r., a więc po wydaniu kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji, aneks do ww. umowy użytkowania, pod którym podpisała się M. S. jako Prezes A. Sp. z o.o. pozostaje bez wpływu na prawidłowość oceny organów statusu B. S., który był inwestorem i właścicielem pomostu, do którego prawidłowo skierowano decyzję rozbiórkową, kreuje natomiast legitymację skargową spółki w niniejszym postępowaniu. Zasadnie wiec organy przyjęły, że decyzja z dnia [...] lutego 2017r. Nr [...] nie narusza przepisów prawa, a więc tym bardziej nie wyczerpuje dyspozycji art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Na zakończenie powyższych rozważań, należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Przy czym w ocenie Sądu w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z oczywistym naruszeniem prawa biorąc pod uwagę stan faktyczny ustalony przez PINB w P. , a stanowiący podstawę wszczęcia procedury legalizacyjnej i wydania kwestionowanego w trybie nadzoru postanowienia. Konkludując, Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja PINB w G. z dnia [...] lutego 2017r. Nr [...] nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2023r., poz.1634).