VII SA/Wa 2582/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Janeczko ( spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, , Protokolant sekr. sąd. Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2023 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2022 r. znak: DOA.7110.217.2022.KPL w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę

Wojewoda Mazowiecki ( dalej: "Wojewoda organ I instancji", "organ wojewódzki"), decyzją z 11 maja 2022r., Nr 347/SAAB/2022 po rozpatrzeniu wniosku P.S.A. (dalej: ."inwestor"), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 4 i art. 36 oraz 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351) w związku z art. 13, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ( Dz. U. z 2022r., poz. 273, dalej: "specustawa", "specustawa przesyłowa"), a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. S.A. pozwolenia na budowę "linii 400 kV O-S. Część 10: budowa stanowisk słupowych oraz montaż przewodów na terenie gmin O. i R." na działkach ewidencyjnych według zestawienia wskazanego w decyzji. Decyzja została sprostowana postanowieniami Wojewody Mazowieckiego z 23 maja 2022r., Nr 641/SAAB/2022 oraz z 6 czerwca 2022r" Nr 715/SAAB/2022. Od powyższego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego, P. K., reprezentowany przez pełnomocników – S. K. i A. K. oraz S. K. i A. K. działający w imieniu własnym złożyli odwołania. Po rozpatrzeniu odwołań, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), skarżoną decyzją z 12 października 2022 r., znak: DOA.7110.217.2022.KPL, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r. Nr 347/SAAB/2022 w części w jakiej zatwierdza ona projekt budowlany i udziela P. S.A pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O. i umorzył w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, GINB zaznaczył, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym postępowanie to opiera się na tych samych zasadach co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji. Powołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego podał, że inwestor wraz z wnioskiem z 30 marca 2022 r. (uzupełnionym pismem z 1 kwietnia 2022 r.) o pozwolenie na budowę złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami inwestycyjnymi na cele budowlane. Do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestor dołączył decyzję Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2022 r Nr 11/SPEC/2022 ustalającą lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na rzecz spółki P. S.A. obejmującą "Budowę linii elektroenergetycznej 400 kV O-S" w zakresie budowy 7 odcinków danej linii. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor nabywa prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w ust. 3, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust 1a, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (art. 19 ust. 6 specustawy). Następnie GINB powołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego oraz art. 13 ust. 6 specustawy przesyłowej. Wskazał, że z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, iż na działce nr ewid. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O. nie przewidziano realizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych. Z uwagi na okoliczność, że żadne roboty budowlane nie zostały przewidziane do realizacji na powyższej działce ewidencyjnej, która znajduje się jedynie w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, zdaniem GINB należało uchylić decyzję Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r. nr 347/SAAB/2022 w części w jakiej zatwierdza ona projekt budowlany i udziela P. S.A. pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O. i umorzyć w tym zakresie postępowanie organu I instancji. Następnie GINB powołał przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i wskazał, że kompleksowa analiza akt sprawy wykazała, że sporne przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami określonymi w powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2022 r. o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Ponadto wskazał, że przedłożony projekt budowlany przedmiotowej inwestycji uwzględnia również warunki zawarte w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] sierpnia 2021 r., znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV O-S z zadania inwestycyjnego; Budowa linii 400 kV O-S oraz rozbudowa stacji 400 kV S. i stacji 400/220/110/kV O. (etap II) według wariantu WB2 przebiegu linii. GINB nie dopatrzył się, aby przedstawiony projekt zagospodarowania terenu naruszał przepisy prawa. Wskazał również, iż inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, będące członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej o którym mowa w art. 33 ust. 3 d pkt 3 Prawa budowlanego. Za bezzasadne organ odwoławczy uznał zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a , art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Wskazał, że materiał dowodowy jest zupełny, zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość, organ wyczerpująco wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, a zaskarżona decyzja zawiera wszystkie składowe elementy. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom skarżących było prowadzone w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, zgromadzony materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony, a podjęte orzeczenie nie narusza żadnych ze wskazanych przepisów postępowania administracyjnego. Fakt, że strona nie zgadza się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny lub prawny. Odnosząc się do zarzutów, iż Wojewoda Mazowiecki wydał decyzję o pozwoleniu na budowę zanim decyzja lokalizacyjna stała się ostateczna organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 ust. 1 specustawy, decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzje o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów skarżących dotyczących zaskarżenia decyzji Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2022r., nr 11/SPEC/2022. Wyjaśnił, że ww. decyzja Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2022 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022r. nr 347/SAAB/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżących, że "organ wydający decyzję w sprawie nie zbadał stanu faktycznego, a powinien zrobić to tak, aby decyzja stanowiła jak najmniejszą uciążliwość dla właściciela nieruchomości w związku z jej wydaniem (..) wskazał, że ustalenie przebiegu trasy spornego zamierzenia miało miejsce na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Natomiast organy, w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie mogą badać zasadności przebiegu inwestycji z punktu widzenia oceny poszczególnych właścicieli nieruchomości pozostających w obszarze jej oddziaływania. O przebiegu inwestycji decyduje inwestor i autor projektu. Ewentualne pertraktacje ugodowe czy ich brak nie wpływają na ocenę projektu dokonywaną przez organ w sprawie o pozwolenie na budowę. Projekt zagospodarowania podlega weryfikacji tylko pod względem zgodności z przepisami prawa. Jednocześnie GINB podkreślił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, wiąże wojewodę wydającego pozwolenie na budowę (art. 13 ust. 2 specustawy przesyłowej). Skargę do Sądu na opisaną wyżej decyzję wniósł Z. L. ( dalej: "skarżący") wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 138 § 1 k.p.a. poprzez brak łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r., nr 347/SAAB/2022 przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy wydaniu decyzji z 12 października 2022 r., znak: DOA.7110217.2022.KPL; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w ocenie prawnej kwestionowanej decyzji do przedstawionych przez skarżącego zarzutów wobec nierozpoznania jego odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r., nr 347/SAAB/2022, -art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. w związku z art 35 ust 1 Prawa budowlanego poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego sprawdzenia projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki lub terenu w zakresie części opisowej - pkt 7 Inne niezbędne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych) z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w nieprawomocnej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] sierpnia 2021r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej: "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach"), co doprowadziło do nieuwzględnienia postanowień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w decyzji o pozwoleniu na budowę (w zakresie sposobu spełnienia warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: 1.2.1.1., 1.2.1.2., 1.2.1.3, 1.2.1.10., 1.2.2.21., 1.2.2.24., 1.3.1.); - art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegające na pominięcie przy wydaniu decyzji kwestionowanej zbadania i odniesienia się do przebiegu inwestycji i projektu budowlanego przez stanowisko archeologiczne [...] oraz zawarcia jakichkolwiek wskazań, co do obowiązków inwestora w zakresie ochrony archeologicznej (uzgodnienie prac z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, odkrycie zabytku archeologicznego i obowiązek wstrzymania robót budowlanych), co powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zagrożenie nie tylko poprzez posadowienie słupów, ale również poprzez przejazd ciężkiego sprzętu, który może uszkodzić znajdujące się w ziemi zabytki); - art 7, art 8, art. 77 i 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji kwestionowanej na nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo istniejącej w ww. decyzji wewnętrznej sprzeczności polegającej na: - przyjęciu przez Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247, ze zm. - dalej: "ustawa uioś"), pomimo wskazania w ww. decyzji z 30 sierpnia 2021 r. charakterystyki przedsięwzięcia jako mogącego znacząco oddziaływać na środowisko; - przyjęciu przez Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy uioś pomimo wewnętrznej sprzeczności decyzji z dnia 30 sierpnia 2021 r., gdyż w pkt 1 decyzji organ ustala środowiskowo uwarunkowania realizacji inwestycji, natomiast w pkt 2 stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko; - art. 7, art. 8, art 77 i art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia decyzji kwestionowanej na nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz na nieprawomocnej decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 11/SPEC/2022 z 27 stycznia 2022 r. o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn.: "Budowa linii elektroenergetycznej 400 kV O.-S." w zakresie budowy 7 odcinków danej linii (dalej: "decyzja lokalizacyjna"), lecz objętych rygorem natychmiastowej wykonalności, pomimo istniejących zagadnień wątpliwych i wymagających wyjaśnienia, co doprowadziło do wydania decyzji kwestionowanej; - art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu w związku z przedstawieniem przez inwestora nieaktualnych danych z katastru nieruchomości, brakiem zweryfikowania tych danych przez organ I instancji i skierowaniem pism i rozstrzygnięć w sprawie na nieaktualny adres strony postępowania wynikający z nieaktualnego wydruku z katastru nieruchomości. Powyższe zarzuty znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałoby uwzględnienie złożonej skargi. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu podlegała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 października 2022 r., znak: DOA.7110.217.2022.KPL, uchylająca decyzję Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r. Nr 347/SAAB/2022 w części w jakiej zatwierdza ona projekt budowlany i udziela P. S.A pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O. i umarzająca w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Wojewody. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz przepisów Prawa budowlanego i art. 13 ust. 6 specustawy przesyłowej. Stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Przepis ten umożliwia organowi odwoławczemu m.in. dokonanie korekty zaskarżonej decyzji przez jej uchylenie i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, tj. wydanie decyzji reformatoryjnej. Jeżeli bowiem organ administracji publicznej, działając w trybie odwoławczym, nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego oraz nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ma obowiązek zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy, zamiast uchylać decyzję organu pierwszej instancji i przekazywać mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88). Opisana sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, zaś wydanie decyzji merytoryczno-reformatoryjnej było uzasadnione tym, że jak wynika z analizy projektu zagospodarowania terenu, na działce nr ewid. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O., która znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji, nie przewidziano realizacji jakichkolwiek obiektów budowlanych. Dlatego w ocenie Sądu słusznie GINB stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r., nr 347/SAAB/2022, znak: Wl- i.7840.4.13.2022.MP, w części w jakiej zatwierdza ona projekt budowlany i udziela P. S.A. pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...], obręb [...], powiat m. O., gmina O. i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie są w ocenie Sądu zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak łącznego rozpatrzenia wszystkich odwołań od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r" nr 347/SAAB/2022, znak: Wl- 1.7840.4.13.2022.MP oraz brak odniesienia się w ocenie prawnej kwestionowanej decyzji do zarzutów przedstawionych przez skarżącego z uwagi na nierozpoznanie jego odwołania. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie skarżącego, zostało rozpatrzone postanowieniem GINB z 8 grudnia 2022 r., znak: DOA.7110.217.2022.KPL, stwierdzającym uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r" nr 347/SAAB/2022, znak: WI-I.7840.4.13.2022.MP. Powyższe formalne rozstrzygnięcie, determinowało niemożność merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a także uniemożliwiało rozpoznanie odwołania skarżącego łącznie z innymi odwołaniami. Nie zasługują na uwzględnienie zdaniem Sądu, kolejne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a., w związku z art. 35 ust 1 Prawa budowlanego poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niepodjęcia czynności niezbędnych do dokładnego sprawdzenia projektu budowlanego (projekt zagospodarowania działki lub terenu w zakresie części opisowej - pkt 7 Inne niezbędne dane wynikające ze specyfiki, charakteru i stopnia skomplikowania obiektu budowlanego lub robót budowlanych) z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w nieprawomocnej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2021 r., znak: WOOŚ-I1.420.117.2020. JK.27 o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej: "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach"), co doprowadziło do nieuwzględnienia postanowień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w decyzji o pozwoleniu na budowę (w zakresie sposobu spełnienia warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach: 1.2.1.1., 1.2.1.2., 1.2.1.3.. 1.2.1.10., 1,2.2.21., 1.2.2.24., 1.3.1.). Odnosząc się do powyższego zarzutu, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na str. 3, wyjaśnił, że przedłożony projekt budowlany przedmiotowej inwestycji, uwzględnia również warunki zawarte w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z 30 sierpnia 2021 r., znak: WOOŚ- 11.420.117.2020.JK.27, ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV O-S z zadania inwestycyjnego: Budowa linii 400 kV O-S oraz rozbudowa stacji 400 kV S. i stacji 400/220/110/ kV O. (etap II) według wariantu WB2 przebiegu linii. Odnośnie do zarzutów dotyczących zgodności projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie punktów: 1,2.1.1., 1.2.1.2., 1.2.1.3., 1.2.1.10., 1.2.2.21., 1.2.2.24 wspomnianej decyzji środowiskowej, należy wyjaśnić, że przedmiotowe warunki zgodnie z decyzją środowiskową określone zostały jako warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zatem ocena spełnienia tych warunków, nie następuje na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, a zarzuty te powinny zostać sformułowane w odniesieniu do decyzji środowiskowej, jeżeli w ocenie skarżącego, nie uwzględniła ona wszystkich wymogów dotyczących ochrony zasobów przyrodniczych w związku z planowaną inwestycją. Niezależnie od tego Sąd nie widzi żadnych sprzeczności pomiędzy ograniczeniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a określonym w decyzji Wojewody sposobem spełnienia tych warunków. Skarżący poprzez własne interpretacje zapisów zawartych w decyzji środowiskowej i decyzji o pozwoleniu na budowę kreuje często niezrozumiałe rzekome sprzeczności przytaczając ponadto uregulowania zawarte w decyzjach, niezgodne z ich rzeczywistą treścią. Taka sytuacja ma miejsce na przykład w odniesieniu do warunku z punktu 1.2.11 W omawianym punkcie nie chodzi bowiem o kontrolę terenu przed przystąpieniem do prac przygotowawczych (jak wskazuje skarżący), lecz o kontrolę w ramach prac przygotowawczych przeprowadzanych przez podjęciem prac związanych z realizacją inwestycji. W odniesieniu do warunku z punktu 1.2.1.2 nie znajduje żadnego odzwierciedlenia w decyzjach stwierdzenie skarżącego o przesunięciu stanowisk słupowych o 100 metrów. Nie ma żadnej sprzeczności w uregulowaniu zawartym w punkcie 1.2.1.10. Skoro w decyzji środowiskowej zawarty jest wymóg najkrótszego dojazdu do stanowisk słupowych z minimalną ingerencją w stanowiska przyrodnicze, zaś ostateczną lokalizację tymczasowej drogi należy każdorazowo konsultować z nadzorem przyrodniczym, to wskazany w decyzji Wojewody sposób spełnienia tych warunków poprzez konieczność konsultacji wszystkich dojazdów do miejsc budowy objętych projektem stanowisk słupowych, jest spełniony. W odniesieniu do spełnienia warunków z punktu 1.2.2.21, nie ma zapisów przytaczanych przez skarżącego dotyczących realizacji poza okresem rozrodu zwierząt, zaś zapisy obu decyzji nie są w ocenie Sądu sprzeczne. Sąd nie dopatrzył się także żadnej sprzeczności pomiędzy ograniczeniami wynikającymi z decyzji środowiskowej a sposobem spełnienia tych warunków w odniesieniu do punktu 1.2.2.24. Nie ma także sprzeczności w odniesieniu do punktu 1.3.1. Zgodnie z punktem 1.3.1. decyzji środowiskowej "Na odcinkach km 0+000 - 1+952, 6+850 - 8+367, 18+027 - 18+866, 31+937 - 33+261, 35+000 - 61+600 wariantu WB oraz km 0+000 - 5+000, 9+779 - 10+798, 18+906 - 20+670 wariantu W2 na przewodach odgromowych zamontować spirale duże (o długości 50- 115 cm i średnicy minimum 20-30 cm) o jaskrawych kolorach w odległości nie większej niż 40 m od siebie i w układzie naprzemiennym na jednej i drugiej nitce przewodu, aby sumarycznie zwiększyć widoczność przewodów, uzyskując widok z boku linii co 20 m". Inwestor wskazując na sposób spełnienia tego warunku wskazał: "Na przewodach odgromowych objętych projektem, w danych odcinkach linii, przed regulacją naciągów tych przewodów, zostaną zamontowane odpowiednie spirale ostrzegawcze, w przewidzianych dla ich montażu odstępach i ich wzajemnym położeniu (str. 21 Projektu budowlanego). Ponadto, wskazywany przez skarżącego zwrot "w celu zmniejszenia potencjalnej liczby kolizji ptaków z linią energetyczną" nie został użyty w ww. pkt 1.3.1 decyzji środowiskowej a zatem zarzut dotyczący "wyeliminowania" przez Wojewodę Mazowieckiego ww. zwrotu w zakresie sposobu spełnienia warunków wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach a przez to naruszenie pkt 1.3.1. decyzji środowiskowej należy uznać za bezzasadny. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach polegające na pominięciu przy wydaniu zaskarżonej decyzji zbadania i odniesienia się do przebiegu inwestycji i projektu budowlanego przez stanowisko archeologiczne AZP 39-72/11 oraz zawarcia jakichkolwiek wskazań, co do obowiązków inwestora w zakresie ochrony archeologicznej (uzgodnienie prac z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, odkrycie zabytku archeologicznego i obowiązek wstrzymania robót budowlanych), co powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zagrożenie nie tylko poprzez posadowienie słupów, ale również poprzez przejazd ciężkiego sprzętu, który może uszkodzić znajdujące się w ziemi zabytki". Odnośnie do tych zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 31 ust. 1a i ust. 2 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840) osoba fizyczna lub jednostka organizacyjna, która zamierza realizować roboty budowlane przy zabytku nieruchomym wpisanym do rejestru lub objętym ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub znajdującym się w ewidencji wojewódzkiego konserwatora zabytków albo roboty ziemne lub dokonać zmiany charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne, co doprowadzić może do przekształcenia lub zniszczenia zabytku archeologicznego - jest obowiązana, z zastrzeżeniem art. 82a ust. 1, pokryć koszty badań archeologicznych oraz ich dokumentacji, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest niezbędne w celu ochrony tych zabytków (ust. 1 a). Zakres i rodzaj niezbędnych badań archeologicznych, o których mowa w ust. 1a, ustala wojewódzki konserwator zabytków w drodze decyzji, wyłącznie w takim zakresie, w jakim roboty budowlane albo roboty ziemne lub zmiana charakteru dotychczasowej działalności na terenie, na którym znajdują się zabytki archeologiczne, zniszczą lub uszkodzą zabytek archeologiczny (ust. 2). Powyższe obowiązki obciążają inwestora z mocy ustawy, nie ma zatem konieczności nakładania tych obowiązków w decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto w aktach sprawy znajduje się opinia konserwatorska Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 17 grudnia 2021 r., znak: DO.5183.141.2020 w której sformułowano m.in. następujący warunek konserwatorski: "1. Na stanowiskach archeologicznych AZP 49-71/4, 40-72/15, 39-72/11, wymienionych w powyższej tabeli nr 1, przed rozpoczęciem robót inwestycyjnych należy przeprowadzić wyprzedzające archeologiczne badania wykopaliskowe w takim zakresie, w jakim roboty budowlane i roboty ziemne zniszczą lub uszkodzą te stanowiska (budowa słupów nr 19, 26,147)". Nie jest zasadny zarzut naruszenia art: 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez "oparcie rozstrzygnięcia decyzji kwestionowanej na nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo istniejącej w ww. decyzji wewnętrznej sprzeczności szczegółowo wskazanej w skardze. Wyjaśnić bowiem należy, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2021 r., znak: WOOŚ-11.420.117.2020.JK.27, ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV O-S z zadania inwestycyjnego: Budowa linii 400 kV O-S oraz rozbudowa stacji 400 kV Stanisławów i stacji 400/220/110/ kV O. (etap II) według wariantu WB2 przebiegu linii, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 11 maja 2022 r., nr 347/SAAB/2022, znak: Wl-1,7840.4.13.2022.MP w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zatem zarzuty dotyczące wewnętrznej sprzeczności decyzji środowiskowej nie mogły podlegać ocenie w rozpoznawanej sprawie. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez "oparcie rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji na nieprawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz na nieprawomocnej decyzji Wojewody Mazowieckiego nr 11/SPEC/2022 z dnia 27 stycznia 2022 r., znak: Wl- L747.4.23.2021.DW o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn. "Budowa linii elektroenergetycznej 400 kV O-S" w zakresie budowy 7 odcinków danej linii (dalej: decyzja lokalizacyjna), lecz objętych rygorem natychmiastowej wykonalności, pomimo istniejących zagadnień wątpliwych i wymagających wyjaśniania, co doprowadziło do wydania decyzji kwestionowanej. Wskazać należy, że decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2021 r., znak: WOOŚ-II.420.117.2020.JK.27, ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV O-S z zadania inwestycyjnego: Budowa linii 400 kV O-S oraz rozbudowa stacji 400 kV Stanisławów i stacji 400/220/110/ kV O. (etap II) według wariantu WB2 przebiegu linii oraz decyzja Wojewody Mazowieckiego z 27 stycznia 2022 r., Nr 11/SPEC/2022, znak: WI-L747.4.23.2021.DW, ustalająca lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej na rzecz spółki P. S.A. obejmującą "Budowę linii elektroenergetycznej 400 kV O-S" w zakresie budowy 7 odcinków danej linii, zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2019 r., VII SA/Wa 1471/18, LEX nr 2636677 "Organ prawidłowo przyjął, mając na uwadze treść ww. przepisu oraz cel ustawy, że nieostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może stanowić podstawę wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Przyjęcie odmiennej interpretacji byłoby sprzeczne z celami ustawy szczególnej. Zamiarem ustawodawcy było bowiem wyposażenie inwestora w instrumenty pozwalające na sprawną realizację strategicznych przedsięwzięć warunkujących bezpieczeństwo Krajowego Systemu Elektroenergetycznego. Skutkiem nadania nieostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (j k i decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej) rygoru natychmiastowej wykonalności jest to, że taka decyzja mogła zostać załączona do kolejnej decyzji administracyjnej. Decyzja ma zatem moc prawną pozwalającą na wywoływanie wszystkich skutków związanych z jej pozostawaniem w obrocie prawnym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1066/15)". Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu w związku z przestawieniem przez inwestora nieaktualnych danych z katastru nieruchomości, brakiem zweryfikowania tych danych przez organ I instancji i skierowaniem pism i rozstrzygnięć w sprawie na nieaktualny adres strony postępowania wynikający z nieaktualnego wydruku z katastru nieruchomości. Wskazać należy, że aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przez skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, potwierdzone własnoręcznym podpisem. Ponadto, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, organ wojewódzki poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. względem skarżącego. Niezasadny jest zarzut wyartykułowany w uzasadnieniu skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i 80 k.p.a., poprzez "brak dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w postaci wydruków sprzed 8 listopada 2021 r. zatytułowanych "uproszczony wypis z rejestru gruntów", z których dane stanowiły dla organu I instancji podstawę do ustalenia kręgu stron postępowania. Skarżący podkreślił, że wskazane wydruki nie stanowią dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (nie zostały sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania i nie mogą stanowić dowodu tego, co zostało w nich stwierdzone), gdyż stanowią wydruki nie posiadające pieczęci organu wydającego dokument oraz podpisów w postaci imienia i nazwiska osoby reprezentującej organ (...) Jednocześnie dane zawarte w wydrukach były nieaktualne, gdyż pochodziły sprzed 8 listopada 2021 r., zaś wniosek Inwestora został złożony prawie po kilku miesiącach, tj. w dniu 30 marca 2022 r. Inwestor powinien dochować należytej staranności przy składaniu wymaganych ustawą dokumentów, ą organ I instancji procedować sprawę zgodnie z treścią art. 7 Kpa". W odniesieniu do tego zarzutu, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 specustawy, kataster nieruchomości to kataster w rozumieniu ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz U z 2021 r. poz. 1990). Stosownie natomiast do art. 2 ust. 8 ww. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości) to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami; Zgodnie z art. 24 ust 3 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990 ze zm.) "Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej, kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych, usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej". . Ponadto, operat ewidencyjny obejmuje dane, o których mowa w art. 20 ust 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (art. 24 ust 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, wypisy z operatu ewidencyjnego wydaje się m.in. w postaci uproszczonego wypisu z rejestru gruntów. W niniejszej sprawie nie istniał zatem obowiązek przedstawienia przez inwestora informacji z katastru nieruchomości zawierającej co podnosi skarżący, pieczęć organu wydającego dokument oraz podpisy w postaci imienia i nazwiska osoby reprezentującej organ. Nie zasługuje także na uwzględnienie argumentacja skarżącego dotycząca aktualności danych w wypisach z ewidencji gruntów i budynków przedstawionych przez inwestora oraz, że w związku z tym "prawdopodobnie mogło to dotyczyć innych stron postępowania, pozbawiając ich całkowicie możliwości wzięcia udziału w sprawie". Po pierwsze powyższa kwestia wskazana przez skarżącego w kategoriach prawdopodobieństwa, po drugie zaś nie dotyczy jego interesu. , Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 577/21, LEX nr 3336135, "na przesłankę wznowieniową niebrania udziału w postępowaniu może powoływać się wyłącznie strona, która bez swojej winy nie brała udziału w tym postępowaniu, nie zaś inne podmioty. Tylko podmiot, który uznaje, iż bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Inne podmioty nie mogą powoływać się skutecznie na tę okoliczność (ww. wyrok NSA z 27 września 2017 r., II OSK 132/16, a także m.in. wyroki NSA z 28 kwietnia 2021 r" III FSK 3238/21, LEX nr 3224914 i III FSK 3662/21, LEX nr 3197763; z 24 listopada 2020 r" II OSK 1584/18, LEX nr 3093289; z 12 marca 2020 r., II OSK 1268/18, LEX nr 3047084)’’. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. ----------------------- sygn. akt VII SA/Wa 2582/22 Strona # z 16