VII SA/Wa 2567/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla Sędziowie: sędzia WSA Iwona Ścieszka asesor WSA Wojciech Białogłowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r., na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, sprawy ze skargi D. N.Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w L. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 23 lipca 2025 r., znak: DOZ-APN.650.538.2024.AB w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.

I 1. W dniu 12 września 2025 r. (data stempla pocztowego) spółka D. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w L. (dalej: skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła za pośrednictwem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego skargę na postanowienie tego organu z 23 lipca 2025 r. (znak: DOZ-APN.650.538.2024.AB). 2. Skarga została wniesiona w związku z następującym stanem faktycznym: 2.1. Decyzją z 18 października 2013 r. (znak: K-RD.5130.13.2013.KL – RPW/5790/2013) Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków, na podstawie art. 3 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 7 pkt 1, art. 8, art. 9 ust. 1, art. 89 pkt 2, art. 91 ust. 4 pkt 3 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.; dalej: u.o.z.o.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej: k.p.a.), orzekł o wpisaniu do rejestrów zabytków nieruchomych województwa [...] pod numerem [...] budynku dawnej fabryki margaryny przy ul. [...] w [...] , wzniesionego w 1923 r. w stylu modernizmu. 2.2. W dniu 3 marca 2023 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego prowadzenie prac konserwatorskich na nieruchomości przy ul. [...] w [...]w okresie od stycznia 2020 r. do marca 2021 r. 2.3. Postanowieniem z 26 kwietnia 2023 r. (znak: K-PT.5183.22.2023.AS) Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków, na podstawie art. 219 w związku z art. 217 k.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, albowiem nie odnotowano wpływu wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia w trybie art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z.o.z. na prowadzenie przez skarżącą prac konserwatorskich, wobec czego brak było takiego pozwolenia, jak i dokumentu odmawiającego jego wydania. 2.4. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, do którego załączyła: a) kserokopię zaświadczenia Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 24 marca 2023 r. (znak: K-PT.5183.22.2023.AS), w którym stwierdzono, że "w okresie od stycznia 2020 r. do marca 2021 r., nie zostało odnotowane prowadzenie prace konserwatorskie, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 840), tj. działań mających na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań", b) kserokopię pozwolenia Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 18 marca 2021 r. (nr K/199/2021), wydanego na wniosek skarżącej z 22 lutego 2021 r., w przedmiocie podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru oraz na prowadzenie prac budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, c) kserokopię decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 12 kwietnia 2021 r. (nr K/325/2024) o zmianie treści pozwolenia tego organu z 18 marca 2021 r. 2.5. Postanowieniem z 9 września 2024 r. (znak: DOZ-APN.650.255.2023.WK) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 u.o.z.o.z. oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchylił postanowienie z 26 kwietnia 2023 r. oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność odniesienia się przez tenże organ do dokumentów załączonych do zażalenia. 2.6. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ pierwszej instancji włączył do materiału procesowego odpisy czterech notatek służbowych z oględzin nieruchomości: a) z 28 lutego 2020 r. o treści następującej: "Stan obiektu w ocenie wzrokowej od zewnątrz zasadniczo nie odbiega od opisanego w Opinii technicznej – ekspertyzie wykonanej przez mgr inż. A. B. (listopada 2018 r.). Od strony ul. [...] pomieszczenia techniczne dostępne. Ogrodzenie uszkodzone, zabezpieczenia chroniące przed wejściem do środka zdemontowane – uszkodzone. Z pomieszczeń tych nie ma jednak możliwości przedostania się do głównej przestrzeni budynku, bez wcześniejszego rozkucia ścian. Dostępne pomieszczenia stanowią pojedyncze niewielkie cele, pozbawione istotnych elementów wyposażenia. Właściciel budynku nie wykonał działań przewidzianych Pozwoleniem [...] z dnia [...].03.2019 r., które obowiązywało do końca ubiegłego roku. Nie złożył również wniosku o wydanie nowego pozwolenia", b) z 20 maja 2020 r. o treści następującej: "Stan utrzymania budynku w ocenie wzrokowej od zewnątrz nie odbiega od zarejestrowanego wcześniej (liczne ubytki pokrycia, miejscowe załamania więźby dachowej, samosiewy na dachu, uszkodzenia – wyrabowana stolarka). Obiekt pozostaje wygrodzony w bliskiej odległości od ścian zewnętrznych (od strony zachodniej, wzdłuż drogi wewnętrznej i od strony wschodniej, gdzie główna brama). Od strony ul. [...] także istnieje ogrodzenie, wykonane z większym przesunięciem od ściany zewnętrznej", c) z 26 sierpnia 2020 r. o treści następującej: "Stan utrzymania budynku w ocenie wzrokowej od zewnątrz, jak wcześniej. Od strony ul. [...] częściowy brak ogrodzenia, co pozostaje w związku z prowadzonymi w obrębie drogi robotami budowlanymi", d) z 22 stycznia 2021 r. o treści następującej: "Stan utrzymania budynku w ocenie wzrokowej od zewnątrz, jak wcześniej. W konfrontacji z treścią otrzymanej w dniu 15.01.2021 r., z PINB w [...] »Ekspertyzy wpływu przejazdów samochodów ciężarowych na ściany Budynku dawnej Fabryki [...]...« wykonanej w czerwcu 2020 r., autorstwa dr hab. inż. Ł.D., należy go uznawać za niezadowalający, lokalnie zły i awaryjny. Wymagane jest przy tym wykonanie napraw w pasie drogi wewnętrznej i zasypanie piwnic. Właściciel budynku nie posiada pozwolenia na wykonanie robót budowlanych – zabezpieczeń – podejmowanie innych działań, przy braku złożenia wniosku o jego wydanie". 2.7. Postanowieniem z 24 października 2024 r. (znak: K-PT.5183.22.2023.AS) Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków, na podstawie art. 219 w związku z art. 127 k.p.a., ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, albowiem brak jest dokumentów potwierdzających fakty i okoliczności, których domaga się skarżąca, tj. prowadzenia w obrębie zabytkowej nieruchomości w okresie od stycznia 2020 r. do marca 2021 r. prac konserwatorskich w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.o.z.o.z., czyli działań mających na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. 2.8. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. 2.9. Postanowieniem z 23 lipca 2025 r. (znak: DOZ-APN.650.538.2024.AB) Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 u.o.z.o.z. oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie z 24 października 2024 r., uznawszy że samo opracowanie dokumentacji planowanych prac konserwatorskich oraz zwrócenie się ze stosownym wnioskiem i jego otrzymanie przez skarżącą nie stanowi prowadzenia prac konserwatorskich, zwłaszcza przy braku dowodów wykonania jakichkolwiek prac konserwatorskich przez skarżącą. 3. W skardze na postanowienie z 23 lipca 2025 r. skarżąca zarzuciła temu rozstrzygnięciu: – "naruszenie prawa materialnego, poprzez przyjęcie, iż akta sprawy nie zawierają dokumentów mogących potwierdzić wykonanie prac na obiekcie budynku byłej Fabryki [...] w [...] lub też powodów dla których ze względów bezpieczeństwa wykonanie tych prac było i nadal jest niemożliwe"; – "naruszenie prawa procesowego, a to [przez] przyjęcie iż to skarżący miał obowiązek udowodnienia wykonanych prac w sytuacji, gdy od roku 2019 Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków posiada pełną dokumentację związaną ze stanem technicznym budynku oraz zagrożeniem podczas wykonywania [prac] konserwatorskich". W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu odwoławczego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. 4. W odpowiedzi na powyższą skargę, zawartej w piśmie procesowym z 14 października 2025 r., Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie. II Stosownie do art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143) sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. III Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. W myśl art. 184 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. 2. W ocenie Sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, zaś postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 23 lipca 2025 r. (znak: DOZ-APN.650.538.2024.AB) oraz poprzedzające je postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Zabytków z 24 października 2024 r. (znak: K-PT.5183.22.2023.AS) są zgodne z prawem. 3. Sąd zwraca uwagę, że przedmiotem kontrolowanego postępowania jest postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia. Postępowanie to regulują przepisy zamieszczone w dziale VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; obowiązujący tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), tj. art. 217-220. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny zaświadczenie jest przewidzianą przepisami prawa formą działania (wypowiedzi) organu administracji publicznej, który wydaje takie zaświadczenie na żądanie osoby, która się o niego ubiega (por. J. Lang, Zaświadczenie w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, "Organizacja – Metody – Technika" 1988, nr 2, s. 14). Zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy (faktów albo stanu prawnego), którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne. Akt ten może bowiem dotyczyć wyłącznie danych znajdujących się w posiadaniu organu, znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zaświadczenia nie są natomiast aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, "Państwo i Prawo" 2004, nr 10, s. 58). Powyższe pozwala stwierdzić, że w sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, a tym samym nie ma charakteru prawotwórczego. (por. wyroki NSA z 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11, Legalis oraz z 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12, Legalis). Zaświadczenie może jednak zmieniać sytuację faktyczną strony (np. dostarczyć jej środek dowodowy w odnośnym postępowaniu), nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono na przykład wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym, jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a. (por.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Bibliografia postępowania administracyjnego za lata 1927-2008, Warszawa 2009, s. 894; prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 445/14, Legalis). Tym samym zaświadczenie ma znaczenie dowodowe i przemawia za nim domniemanie prawdziwości. Moc zaświadczenia może być tylko obalona przez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści zaświadczenia (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 44/08, Legalis). Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczenia jest rodzajem postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym i odformalizowanym (por. postanowienie SN z 26 marca 1997 r., sygn. akt III RN 9/97, OSNAPiUS 1997, nr 20, poz. 395). Postępowanie to nie jest jednak postępowaniem administracyjnym, którego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do których się ono odnosi (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 16 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1485/11, Legalis). Jest to tzw. postępowanie gabinetowe, w którym organ wyłącznie konfrontuje treść wniosku osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia z treścią posiadanych przez organ danych, których dotyczyć ma zaświadczenie. Zgodnie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie niezależne od siebie przesłanki, a mianowicie, gdy przepis prawa wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 1), bądź gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). W każdym z tych dwóch przypadków zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). W przypadku, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.) organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.). Przed wydaniem zaświadczenia organ może jeszcze przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.), z tym że postępowanie to może być prowadzone na okoliczność potwierdzenia istnienia wnioskowanych danych, zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Treść zaświadczenia ma opierać się na posiadanych przez organ wcześniej (niezależnie od niniejszej sprawy) ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Z kolei kwestię interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia należy rozpatrywać w kontekście charakteru postępowania uregulowanego w dziale VII k.p.a., które ma charakter odformalizowany. Zgodzić się więc należy z tezą, że interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, znajduje odbicie w szeroko rozumianych przepisach prawa, a więc zarówno ze sfery prawa materialnego, jak i procesowego. Oznacza to, że interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia będzie miała osoba, która chce posłużyć się zaświadczeniem w postępowaniu wyjaśniającym w innej sprawie, z uwagi na zasadę udziału strony w postępowaniu dowodowym, w tym prawo składania wniosków dowodowych (por. prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 133/10, Legalis). W ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, organ wyjaśnia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz – co najważniejsze – czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się czynnością materialno-techniczną poprzez wydanie zaświadczenia o treści zgodnej z żądaniem osoby ubiegającej się o jego wydanie albo zaświadczeniem o treści odmiennej bądź w formie zaskarżalnego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (art. 219 k.p.a.). Odmowa wydania zaświadczenia może nastąpić gdy organ, do którego skierowano żądanie jest niewłaściwy bądź, gdy nie można spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia z powodu braku dokumentów potwierdzających określone okoliczności, bądź gdy wnioskodawca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia. Podkreślić w związku z tym należy, że sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Ta kontrola sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to – co należy podkreślić – wedle stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego sprawy z dnia wydania zaskarżonego aktu czy czynności. Jak przyjęto w art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1292, ze zm.; dalej: u.o.z.o.z.), opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega m.in. na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku (pkt 2) oraz zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie (pkt 3). W niniejszej sprawie skarżąca w trybie art. 217 § 2 k.p.a. zwróciła się do Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o potwierdzenie, iż zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami prowadziła od stycznia 2020 r. do marca 2021 r. prace konserwatorskie w budynku dawnej fabryki [...] przy ul. [...] w [...], wpisanym do rejestrów zabytków nieruchomych województwa [...] pod numerem [...]. Wskazać przy tym należy, że wydanie zaświadczenia tworzy określone skutki prawne w drodze faktów. Może więc ono, jako rodzaj dokumentu urzędowego, wywołać określone skutki prawne stanowiąc dowód w postępowaniu wyjaśniającym. Należy jednak podkreślić, że zaświadczenie – stanowiąc wyraz prawdy obiektywnej – jest pochodną istniejących aktualnie faktów lub stanu prawnego. Jeżeli zatem w posiadaniu organu są informacje potwierdzające określone fakty znajdujące wyraz w treści żądanego zaświadczenia, to organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie o takiej treści. Natomiast w sytuacji, kiedy informacji takich potwierdzić nie jest w stanie, organ odmawia wydania zaświadczenia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że nie istnieją przesłanki do wydania zaświadczenia na wniosek skarżącej. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych przedłożonych Sądowi, brak jest dowodów, iżby w okresie od stycznia 2020 r. do marca 2021 r. wykonywano prace konserwatorskie. Innymi słowy, wydając postanowienie z 24 października 2024 r. Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uchybił przepisom proceduralnym (w szczególności: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 219 k.p.a.) ani przepisowi prawa materialnego (art. 5 u.o.z.o.z.) odmawiając wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącą treści. W stanie faktycznym organ ten nie miał innego wyjścia, zwłaszcza że zaświadczeniem z 24 marca 2023 r. (znak: K-PT.5183.22.2023.AS) – nota bene wydanym na wniosek skarżącej – stwierdził wcześniej, iż "w okresie od stycznia 2020 r. do marca 2021 r., nie zostało odnotowane prowadzenie prace konserwatorskie, w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 840), tj. działań mających na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań". W ocenie Sądu nie została spełniona przez skarżącą przesłanka z art. 5 pkt 2 i 3 u.o.z.o.z. Dla porządku godzi się także zauważyć, że skarżąca – ani w administracyjnym postępowaniu pierwszo- czy drugoinstancyjnym, ani postępowaniu sądowoadministracyjnym – nie przedłożyła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że były wykonywane jakiekolwiek prace konserwatorskie. Wbrew supozycji skarżącej, samo opracowywanie projektów ewentualnych prac, ale bez ich faktycznej realizacji, stosownie do zasady desiderium solum non fit opus nie może być poczytane jako prowadzenie prac konserwatorskich jako takich. Sąd zwraca też uwagę na sprzeczność wewnętrzną skargi. Z jednej bowiem strony skarżąca utrzymuje, że wykonała prace konserwatorskie w spornym okresie poprzez "prace przygotowawcze" w postaci przygotowania stosownej dokumentacji (k. 4 akt sądowych). Z drugiej zaś przeczy temu, gdyż twierdzi, że wykonanie prac konserwatorskich "było i nadal jest niemożliwe, zagraża życiu pracowników i z tych też powodów nie można przymusić skarżącej do wykonania tych prac, dopóki teren wokół budynku nie zostanie wzmocniony" (k. 6 akt sądowych). W tym stanie rzeczy prawidłowe było także utrzymanie na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. postanowienia organu pierwszej instancji przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w postanowieniu z 23 lipca 2025 r. Reasumując, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy odmowa wydania zaświadczenia o żądanej treści była zgodna z prawem. 4. Ponadto Sąd nie dopatrzył się po stronie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego ani Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków jakichkolwiek uchybień w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie skarżącej postanowień. W tym stanie rzeczy – na zasadzie art. 151 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji.