VII SA/Wa 2479/13

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. D. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy).

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2013 r. przyznano skarżącemu T. D. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Pełnomocnikiem skarżącego wyznaczony został przez Okręgową Radę Adwokacką w [...] adw. A. D. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone przez T. D. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. oraz postanowienie z [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 14 kwietnia 2015 r. złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku. Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. W dniu 2 marca 2018 r. adw. A. D. zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu w postępowaniu przez Sądem I instancji oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazując na nierozpoznanie złożonych w tym przedmiocie wniosków. W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Jak wynika z akt sprawy, adw. A. D. reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, zapoznał się z aktami sprawy, stawił się w dniu 10 lutego 2015 r. na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku z dnia 17 lutego 2015 r. Pełnomocnik brał udział także w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 6 kwietnia 2017 r., w postępowaniu wszczętym skargą kasacyjną złożoną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku wydanego w dniu 17 lutego 2015 r. W związku z tym, że zarówno postępowanie przed sądem pierwszej instancji, jak i postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, zostało wszczęte w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461), do rozpoznania wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zastosowanie będą miały przepisy tego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 22 obowiązującego od 2 listopada 2016 r. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Uprzednie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801) również zawierało przepis przejściowy o treści tożsamej z zacytowanym wyżej (§ 22). Za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie przyznać należy pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zgodnie z którym stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie innej aniżeli wymienione w pkt a i b wynosi 240 zł. Brak jest podstaw do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 600 zł, o co adwokat A. D. wnioskował w trakcie rozprawy w dniu 10 lutego 2015 r. Stosownie do § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, co daje możliwość zasądzenia nawet sześciokrotności stawki minimalnej (§ 2 ust. 2 rozporządzenia). Zauważyć jednak trzeba, że przepis ten ma zastosowanie jedynie do adwokatów, których strona ustanowiła z wyboru, zgodnie bowiem z § 19 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2012 r. III KO 107/11 LEX nr 1220883, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 lutego 2010 r. I SA/Bk 489/09 LEX nr 565994). W niniejszym przypadku, z uwagi na to, iż adw. A. D. jest pełnomocnikiem skarżącego ustanowionym z urzędu, podwyższenie wynagrodzenia byłoby zatem możliwe jedynie do wysokości 150 % stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. Podkreślić jednocześnie należy, że jeżeli żadne nadzwyczajne okoliczności nie wystąpiły, a skala aktywności pełnomocnika pozostała na przeciętnym poziomie, to nie istnieją przesłanki do zasądzenia wynagrodzenia wyższego od stawek minimalnych. Wnosząc o przyznanie wynagrodzenia wyższego niż wskazane w rozporządzeniu stawki minimalne, wyznaczony pełnomocnik winien zatem wskazać okoliczności zdecydowanie zwiększające nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków pełnomocnika i uzasadniające przyznanie wynagrodzenia powyżej minimalnej wysokości. Takich okoliczności adw. A. D. nie wskazał, nie dopatrzył się ich również referendarz sądowy. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie wynagrodzenia w kwocie wyższej aniżeli minimalna. Wobec tego pełnomocnikowi przyznać należy wynagrodzenie za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, zakończonym wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., w wysokości 240 zł. Adwokatowi A. D. przysługuje ponadto wynagrodzenie za udzielenie skarżącemu pomocy prawnej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym poprzez udział w rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. – w wysokości 120 zł. Zgodnie bowiem z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przyznane adw. A. D. wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną skarżącemu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz za reprezentowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi zatem łącznie 360 zł, a kwota ta na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.