VII SA/Wa 2428/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej H. G. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. Stan sprawy 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę odwołującą się obowiązku wykonania rozbiórki budynku rekreacyjnego o wymiarach ok. 9,00 m x 6,90 m zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości K. gm. J.- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) 2. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB w P. w dniu [...] grudnia 2014 r. pozwoliły ustalić, że na terenie działki nr [...] w miejscowości K., znajduje się m.in. budynek rekreacyjny parterowy o konstrukcji murowanej z dachem dwuspadowym pokrytym blachodachówką o wymiarach ok. 9 m x 6, 90 m. Budynek został wyposażony w instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną Stan techniczny budynku oceniono na zadowalający. Jak ustalił organ ! instancji, obiekt ten powstał samowolnie w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku. Odwołanie od decyzji wydanej na podstawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakazującej H. G. rozbiórkę tego budynku - złożyła H. G. 3. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że nie budzi wątpliwości w świetle materiału dowodowego konieczność zastosowania przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r., bowiem z art. 103 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2, z którego wynika, iż art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne - do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. A zatem, w przypadku przedmiotowej samowoli budowlanej, popełnionej, jak stwierdził organ - jak bezsprzecznie ustalono przed 1994 r. zastosowanie winien mieć art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Organ stwierdził, iż jak ustalił organ I instancji na podstawie pisma Wójta Gminy J. z dnia [...] grudnia 2014 r. dla terenu, na którym znajduje się sporny obiekt, brak jest aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz założeń do tego planu. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów oraz zgodnie z treścią księgi wieczystej działka nr [...] jest działką leśną, a jak wynika z informacji udzielonej PI NB w P. przez Wójta Gminy J. przy piśmie z dnia 30 stycznia 2015 r., ww. działka w dacie budowy spornego budynku stanowiła także grunt leśny W ocenie organu, w świetle powyższego zaszła okoliczność o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przesądzająca o braku możliwości legalizacji samowoli budowlanej polegającej na realizacji przedmiotowego budynku na działce nr ewid. [...], w związku z przeznaczeniem tego terenu wykluczającym zabudowę, co stanowi samoistną przesłankę wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej. 4. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła H. G. Zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez wzięcie pod uwagę nieaktualnego stanu sprawy przy wydawaniu decyzji z dnia 29 grudnia 2014 r. w zakresie stwierdzenia, iż brak jest załozeń co do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy w dniu wydania decyzji istnieje uchwała Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru geodezyjnego K. gm. J., co w konsekwencji powoduje, iż decyzja została wydana na podstawie nieprawdziwego stanu faktycznego; 2) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez nieuwzględnienie planowanego przeznaczenia działki nr [...] położonej w m. K., gm. J. na cele związane z zabudową letniskową, co zostało przewidziane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J.Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., co miało wpływ na treść decyzji gdyż przepisy o planowaniu przestrzennym dopuszczają zabudowę letniskową na działce nr [...]; 3) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez niezebranie i niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, tj. (a) brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji, iż w gminie J. obowiązuje studium w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., które przeznacza teren na którym położona jest nieruchomość pod zabudowę letniskową; (b) brak zwrócenia się do Urzędu Gminy J. o przedłożenie organowi uchwały Rady Gminy J. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie zatwierdzenia ww studium, (c) poprzez brak uwzględnienia i zwrócenia się do Urzędu Gminy J. o przesłanie do organu uchwały Rady Gminy J. Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższy akt prawa miejscowego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. reguluje przeznaczenie terenu według przepisów o planowaniu przestrzennym mających wpływ na możliwość orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu lub decyzji o pozwoleniu na użytkowanie; 4) art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez niezebranie i nierozważenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego poprzez (a) brak ustalenia i zwrócenia się do Urzędu Gminy J. o wskazanie jaki status w latach 1980-1985 posiadała działka nr [...] położona w miejscowości K. gm. J., (b) brak ustalenia i zwrócenia się do Urzędu Gminy J. o przesłanie do organu uchwały aktualizującej pian ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy J., o której mowa w postanowieniu z dnia [...] listopada 1985 r. o zawieszeniu postępowania, co miało istotny wpływ na ustalenie, czy przedmiotowy budynek został na terenie na którym można było dokonywać zabudowy letniskowej i czy brak było konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę, jak również na ustalenie czy rzekoma samowola budowlana nie została zalegalizowana w związku z prowadzonym przez Urząd Wojewódzki postępowaniem [...]; 5) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez dowolne i nie poparte żadnym materiałem dowodowym stwierdzenie, iż obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy oraz w chwili obecnej, na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, podczas gdy przepisy o planowaniu przestrzennym (tj. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) nie istnieją dla przedmiotowej nieruchomości, nadto planowane jest przeznaczenie tej nieruchomości pod zabudowę mieszkaniowo - usługową i letniskową zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2015 r. Organ również nie wskazał, z jakimi przepisami o planowaniu przestrzennym niezgodna jest przedmiotowa budowla oraz jakie przepisy w latach I połowy 1980 r. wymagały uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu; 6) art. 7, [art.] 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA poprzez niewyjaśnienie przez organ przyczyn niezastosowania w sprawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz.229 ze zm.)("Prawo Budowlane"), co powoduje, iż nie jest możliwe ustalenie, dlaczego organ wydał decyzję o takiej a nie innej treści, bowiem w ocenie skarżącego możliwe było zastosowanie art. 40 Prawa Budowlanego, jak również zasadne było wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie; 7) art. 97 ust. 1 pkt 4 KPA poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru geodezyjnego K., w sytuacji gdy została podjęta uchwała Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru geodezyjnego K. gm. J., której założeniem jest przeznaczenie nieruchomości skarżącej pod zabudowę mieszkaniowo - usługową i letniskową; naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 8) art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż samoistną przesłanką wskazującą na konieczność nakazania rozbiórki obiektu budowlanego jest jego realizacja na terenie wykluczającym jego zabudowę, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, iż konieczne jest równoczesne wystąpienie dwóch przesłanek, to jest: - rozpoczęcia budowy lub wybudowania obiektu bez wymaganego prawem zezwolenia, - naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w czasie budowy; 9) art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na stwierdzenie, iż obiekt budowlany lub jego część (a) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub (b) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia; 10) art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki w oparciu o stwierdzenie, iż obiekt budowlany jest wybudowany niezgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, podczas gdy subsumpcja zebranego w sprawie materiału dowodowego i istniejący stan faktyczny w dniu wydania decyzji jednoznacznie wskazuje, iż nie istnieją przepisy o planowaniu przestrzennym w stosunku do działki nr [...] zakazujące jej zabudowy, a nadto działka ta ma zostać przeznaczona w sporządzanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniowo - usługową i letniskową, co powoduje, iż nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 Prawa Budowlanego z uwagi na brak możliwości stwierdzenia, iż budowa jest niezgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, co powoduje, iż organ po wszczęciu postępowania powinien wydać decyzję o zezwoleniu na użytkowanie budynku, z ostrożności zarzuca naruszenie 11) art. 16 KPA poprzez rozpoczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego, zakończonego prawomocną decyzją w tym samym przedmiocie co postępowanie w niniejszej sprawie, a więc dotyczące samowoli budowlanej obiektu budowlanego na działce nr [...], co narusza również zasadę zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa. Powyższe wynika z faktu, iż w sprawie samowoli budowlanej było prowadzone przez organy administracyjne stosowne postępowanie, co potwierdza postanowienie z dnia [...] listopada 1985 r. a możliwość wzruszenia decyzji istnieje tylko w przypadkach uzasadnionych w ustawie, czego organ nie wskazał w swojej decyzji; 12) zasad współżycia społecznego polegającego na wszczęciu postępowania administracyjnego nakierowanego na z góry powzięty zamiar orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, wybudowanego ok. 35 lat temu w sytuacji, gdy przez okres niecałych 30 lat nie było wszczynane postępowanie w tej materii. Ponadto, nieuzasadnione są wymagania organu, aby wykazać po ponad 30 latach, aby właściciel posiadał pozwolenie na budowę lub zgłoszenie budowy (dokonane przez poprzednich właścicieli obiektu budowlanego). W tym względzie organ naruszył ponownie art. 7, art. 77 KPA poprzez zaniechanie zwrócenia się do gminy J. o uzyskanie informacji czy zostało wydane pozwolenie na budowę obiektu posadowionego na działce nr [...] lub zostało złożone zgłoszenie jego budowy - - domagała się uchylenia decyzji w całości ewentualnie uchylenia decyzji poprzedzającej oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przewidzianych. 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. 7. Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie nałożenia na H. G. obowiązku wykonania rozbiórki budynku rekreacyjnego o wymiarach ok. 9,00 m x 6,90 m zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości K. gm. J. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja narusza prawo. 8. Dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem nie może być dokonywana dowolnie, lecz w określonej kolejności. W pierwszej kolejności dokonywana jest kontrola zaskarżonej decyzji oraz postępowania, które ją poprzedziło - pod względem ważności, czyli sprawdzenia, czy nie zaistniały wady powodujące nieważność decyzji. W następnej zaś kolejności, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje przestrzeganie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania administracyjnego, a dopiero w ostatniej kolejności należy badać przestrzeganie przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis", Warszawa 2005, s. 460-461). Zgodnie z art. 15 kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, i konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, lecz ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest poddać ocenie materiał dowodowy zebrany i zbadany przez organ pierwszej instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, ponieważ po to w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. wprowadzono dwuinstancyjne postępowanie administracyjne, aby organ drugiej instancji mógł poprawić, uzupełnić, wyjaśnić i ustalić to, czego nie uczynił, lub źle to uczynił organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może zatem zarówno korygować wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości, jednakże jego obowiązkiem jest również, jak wcześniej wskazano, ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej, tożsamej pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym. Obowiązkiem organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie administracyjne jest również przestrzeganie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m. in. w art. 7 i 12 kpa. Zgodnie z art. 7 kpa, obowiązkiem organu administracji publicznej jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, natomiast stosownie do art. 12 ust. 1 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, stosownie do art. 77 § 1 kpa, a następnie, zgodnie z art. 80 kpa, ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach kpa. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dokonane ustalenia stanu faktycznego, stanowiące podstawę podjętego w sprawie rozstrzygnięcia winny zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Oznacza to, że uzasadnienie powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wskazywać związek między tą oceną a rozstrzygnięciem, bowiem zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony o prawidłowości decyzji. Jednocześnie też uzasadnienie powinno umożliwiać zarówno organom nadzoru jak również sądom administracyjnym sprawdzenie, czy w sprawie dokonano wszystkich koniecznych ustaleń okoliczności faktycznych, a także rozważenie toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz sprawdzenie motywów rozstrzygnięcia. Podkreślić równocześnie należy, że podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może ograniczać się tylko do przepisów kpa - art. 138, lecz musi zawierać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, bo organ ten nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz ma obowiązek sprawę rozpoznać ponownie (v. B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 10. wydanie. Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2009, s. 79 i nast. oraz 414). 9. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy niniejszej stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera podstawy prawnej rozstrzygnięcia, lecz, jak z decyzji tej wynika - wydana została jedynie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co oznacza, że w tym zakresie - podstawy prawnej rozstrzygnięcia - narusza art. 107 § 1 kpa, nie wskazuje bowiem przepisu prawa materialnego, na podstawie którego została wydana. Nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że zarówno z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. art. 8, 9 i 11 kpa, jak i z art. 107 § 1 i 3 kpa wynika, że strona powinna wiedzieć, na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie. Z zaskarżonej decyzji wynika, że organ drugiej instancji nie rozpatrzył ponownie sprawy, lecz odniósł się jedynie do ustaleń organu pierwszej instancji, wskazując -"(...) W niniejszej sprawie jak ustalił organ I instancji na podstawie pisma (...)", co zdaniem Sądu oznacza, że naruszona również została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 kpa. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, że obowiązkiem organu drugiej instancji było ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej w jej całokształcie, a nie tylko weryfikacja decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślić należy również, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, ponieważ organ drugiej instancji nie ustalił zasadniczej w sprawie okoliczności - kiedy przedmiotowy budynek rekreacyjny powstał, ani w jakich okolicznościach. Z decyzji organu drugiej instancji wynika, że organ ten ograniczył się jedynie do wskazania, że "Jak ustalił ponadto organ I instancji w/w obiekt powstał samowolnie w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku." Oznacza to, że z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów kpa, organ drugiej instancji nie wyjaśnił należycie stanu sprawy, nie wyjaśnił zasadniczych okoliczności faktycznych, które umożliwiają zastosowanie stosownych przepisów prawa materialnego, czyli właściwe merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto z akt sprawy wynika również, że w decyzji organu pierwszej instancji i w decyzji organu drugiej instancji - organy wskazują, że przedmiotowy budynek powstał: "w I połowie lat 80 XX wieku", "w latach 80 XX wieku", "w połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku", "przed 1994 r.". Oznacza to, że organ nie ustalił dokładnie, kiedy i w jakich okolicznościach, przedmiotowy budynek powstał, a zatem nie wyjaśnił dokładnie stanu sprawy. Zdaniem Sądu, jeśli organ drugiej instancji swoją decyzją utrzymuje w mocy decyzję administracyjną organu pierwszej instancji o rozbiórce jakiegokolwiek obiektu, czyli nadzwyczaj restrykcyjne dla strony rozstrzygnięcie, sprawa powinna być szczególnie wnikliwie rozpatrzona, i bardzo szczegółowo uzasadniona. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również uzasadnienie decyzji poprzedzającej wskazuje natomiast, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, a decyzja przekonująco i wystarczająco uzasadniona. Ocena zebranego materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, przekonywającym zarówno w zakresie okoliczności faktycznych, jak również co do zasadności rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości, na co wskazała strona skarżąca, że jest naruszeniem art. 16 kpa rozpoczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego, zakończonego prawomocną decyzją w tym samym przedmiocie co postępowanie w niniejszej sprawie - dotyczące samowoli budowlanej obiektu budowlanego na działce nr [...]. Stwierdzić zatem należy, że sprawa nie została należycie wyjaśniona, ponieważ jak wynika z treści skargi H. G. - w sprawie samowoli budowlanej obiektu budowlanego na działce nr [...], było prowadzone przez organy administracyjne stosowne postępowanie, co potwierdza, jak wskazuje skarżąca - postanowienie z dnia [...] listopada 1985 r. a możliwość wzruszenia decyzji istnieje tylko w przypadkach uzasadnionych w ustawie. Bez wątpienia, jak słusznie zarzucono w skardze, ponowne prowadzenie postępowania narusza również zasadę zaufania obywateli do Państwa i stanowionego przez nie prawa, jednakże tych nadzwyczaj istotnych kwestii organ nie wyjaśnił w swojej decyzji. 10. W świetle podniesionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych należy uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 15, 77, 80 i 107 § 3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli zaś organ nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy, w tej sytuacji badanie, czy zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego - byłoby przedwczesne. 11. Rozpatrując sprawę ponownie, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, mając na względzie przedstawione wyżej uwagi. 12. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.