VII SA/Wa 2378/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2020 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, działając na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2020 r., znak [...]o odmowie udzielenia[...] sp. z o.o. z/s w W. zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z jezdni dodatkowej drogi krajowej nr 7, w celu obsługi komunikacyjnej działki nr, [...]położonej w miejscowości D. W uzasadnieniu podał, że odcinek drogi krajowej nr 7, z której miałby nastąpić zjazd, został zakwalifikowany zarządzeniem nr 7 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, z dnia [...]marca 2020 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do klasy dróg głównych ruchu przyśpieszonego (droga klasy GP). Z projektu stałej organizacji ruchu oraz mapy "Zarys numeryczny punktów granicznych pasa drogowego", wynika że w ramach tej drogi krajowej nr 7, w granicach jej pasa drogowego, zlokalizowane są dwie jezdnie główne oraz jezdnia dodatkowa, stanowiąca odrębną pod względem technicznym część i składająca się na całość użytkową drogi krajowej nr 7. Rozpatrywana jezdnia dodatkowa łączy się z jezdniami głównymi drogi krajowej nr 7 w km 303 + 706 strona lewa, poprzez drogę powiatową nr[...]. Organ odwoławczy wskazał, że m.in. z przepisów art. 19 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 4 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych wynika konieczność zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które jest podstawowym kryterium wyrażenia zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej i może wpływać na uprawnienia właścicieli działki w swobodnym korzystaniu z jego własności. Mając na uwadze planowane przeznaczenie wnioskowanej działki, pod działalność gospodarczą oraz § 76a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), organ stwierdził, że do przedmiotowej nieruchomości powinien prowadzić zjazd publiczny. Podał, że zebrany materiał dowodowy m.in. projekt stałej organizacji ruchu, mapa zasadnicza z zaznaczoną lokalizacją planowanego zjazdu (stanowiąca załącznik do wniosku z dnia [...] maja 2020 r.) wskazuje, że planowany zjazd z dodatkowej jezdni drogi krajowej nr 7 (działka nr[...]) byłby usytuowany w odległości 9,5 m od południowo - wschodniego narożnika działki nr. [...]Pismo z dnia czerwca 2020, GDDKiA Oddziału w W. - Rejonu w P. wskazuje, że stan techniczny rozpatrywanej jezdni dodatkowej spełnia parametry techniczne dla obsługi ruchu lokalnego pojazdów. Natomiast ruch pojazdów ciężarowych, do obsługi komunikacyjnej planowanej hali produkcyjno - magazynowej przyczyniłby się do degradacji tej drogi z uwagi na niewłaściwą konstrukcję jezdni. Jezdnia ta pełniąca funkcję "drogi lokalnej" wybudowana była w latach dziewięćdziesiątych w celu obsługi komunikacyjnej terenów rolniczych i "odciążeniu" jezdni głównych drogi krajowej nr 7 od lokalnego ruchu pojazdów i maszyn rolniczych. W ocenie organu udzielenie zezwolenia na żądany zjazd publiczny z jezdni dodatkowej wykonanej dla znacznie mniejszego ruchu niż jezdnie główne (drogi krajowej nr 7) zapewniający dojazd do obiektu, w którym byłaby prowadzona działalność gospodarcza (m.in. produkcyjna), niewątpliwie przyczyniłoby się nie tylko do znacznego wzrostu natężenia ruchu na tej jezdni, ale również do zmiany jego struktury rodzajowej na rzecz pojazdów ciężkich. W krótkim czasie doprowadziłoby to do utraty zdolności przenoszenia przez nawierzchnię obciążeń od ruchu drogowego, ponieważ nastąpiłoby przekroczenie stanu granicznego nośności nawierzchni, objawiające się jej ugięciami i pęknięciami, a tym samym spowodowałoby strukturalną degradację nawierzchni przed upływem przewidywanego okresu jej eksploatacji. Poza tym zniszczenia te mogłyby być źródłem kolizji i wypadków drogowych, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dlatego wskazując na § 141 ust. 1 rozporządzenia w związku z art. 29 ust, 4 ustawy, zarządca drogi jako organ odpowiedzialny za bezpieczeństwo ruchu drogowego, odmówił wydania zezwolenia na zjazd publiczny do działki nr. [...] Organ podał, że jezdnia dodatkowa objęta jest zakresem rozbudowy drogi krajowej nr 7 do parametrów drogi ekspresowej na odcinku[...]. Po przebudowaniu m.in. jezdni dodatkowej do właściwych parametrów technicznych, spełniających wymagania dla ruchu pojazdów ciężarowych, w przypadku skierowania nowego wniosku strony w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do działki nr[...], zarządca drogi w wyniku przeprowadzenia oddzielnego postępowania administracyjnego, dokona rozstrzygnięcia. Organ wskazał ponadto, że działka od strony północnej, posiada dostęp do drogi powiatowej, pośrednio poprzez drogę gruntową (działka nr[...]). W ocenie organu fakt zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na możliwość pozytywnego rozstrzygnięcia dla strony, gdyż zarządca drogi rozpatrzył sprawę w odniesieniu do bezpieczeństwa ruchu drogowego, związanego z ograniczeniem dopuszczalnej nośności jezdni dodatkowej. Rozpatrywany odcinek jezdni dodatkowej powinien być oznaczony znakiem drogowym B - 5, tj. "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej 8 t", bowiem zgodnie z projektem stałej organizacji ruchu, taki znak jest umieszczony przy tej jezdni, na wysokości km około 304 + 130 (strona lewa) ciągu głównego drogi krajowej nr 7. Organ wskazał również, że zjazd publiczny w odróżnieniu od zjazdu indywidualnego generuje większe natężenie ruchu pojazdów również ciężarowych, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zatem przepisy techniczne stawiają większe wymagania dla udzielenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego niż indywidualnego. Zgodnie z § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia, zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zapis § 113 ust. 7 stanowi otwarty katalog miejsc niebezpiecznych, który każdorazowo powinien być badany przez organ przez pryzmat konkretnej sprawy. W sprawach dotyczących bezpieczeństwa w ruchu drogowym ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli w sytuacjach kolizyjnych zasadniczo przeważa nad interesem indywidualnym jednostki czy jej prawem własności. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka [...]sp. z o.o. z/s w W. podnosząc zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., mający wpływ na jej treść, polegający na braku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez dowolne ustalenie, iż stan techniczny jezdni, z której planowany jest zjazd do nieruchomości, jest tego rodzaju, że uniemożliwia poruszanie po się niej pojazdów ciężarowych, podczas gdy ustalenie to zostało poczynione wyłącznie w oparciu o treść pisma GDDKIA Oddział w W. Rejon w P., bez weryfikacji podstawy ustaleń zawartych w tym piśmie, a także zbadania, czy droga ta nie służy do ruchu pojazdów ciężarowych, dojeżdżających do innych nieruchomości usytuowanych wzdłuż tej drogi. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości obu zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Rację ma skarżąca spółka, że decyzja w niniejszej sprawie została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego – tj. art. 7, 77 k.p.a. Naruszenie to polegało na to na niewyjaśnieniu przez organ administracji publicznej wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie odniósł się również do wszystkich argumentów podniesionych przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przez to również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a.. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470 ze zm.). Według tych przepisów budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu (art. 29 ust. 1). Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony (art. 29 ust. 4). Decyzje wydawane na podstawie tych przepisów są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, że zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu. Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi, a także obowiązujące przepisy - ograniczenia wynikające z warunków technicznych, zawartych rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ograniczenia zostały zróżnicowane w zależności od rodzaju projektowanego zjazdu (prywatny czy publiczny), miejsca jego usytuowania, jak i rodzaju drogi publicznej z jaką projektowany zjazd miałby łączyć nieruchomość przyległą do drogi. Stosownie do § 77 cyt. rozporządzenia zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Na zasadę bezpieczeństwa ruchu drogowego, związanego z ograniczeniem dopuszczalnej nośności jezdni dodatkowej powołały się organy orzekające w sprawie – jako podstawową przesłankę uniemożliwiającą uwzględnienie wniosku strony. Podkreślić należy, że w przypadku decyzji uznaniowych kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy winno mieć prawidłowe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, a w szczególności pełne i precyzyjne ustalenie i udokumentowanie stanu faktycznego oraz przekonujące uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie jest istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji (art. 107 § k.p.a.). Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie sprostały wymienionym wymaganiom. Nie ulega wątpliwości, że każdy zjazd z drogi, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze. Planowany zjazd z działki nr [...]w miejscowości Dalanówek na drogę krajowej nr 7 byłby usytuowany w odległości 9,5 m od południowo - wschodniego narożnika tej działki. Jak wynika z akt sprawy zjazd z tej działki nie odbywałby się wprost na drogę krajową nr 7, lecz na jezdnię dodatkową, stanowiąca odrębną pod względem technicznym część dk nr 7. Rozpatrywana jezdnia dodatkowa łączy się z jezdniami głównymi drogi krajowej nr 7 w km 303 + 706 strona lewa, poprzez drogę powiatową nr DP3040W. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy spółka podnosiła, że droga, z której miałby zostać zaplanowany zjazd, nie jest oznaczona żadnym znakiem drogowym określającym dopuszczalne obciążenie drogi; w dokumentacji dotyczącej przebudowy drogi, w rejonie wnioskowanego zjazdu zaplanowano 3 zjazdy indywidualne, a projektowany zjazd publiczny zaprojektowany będzie w lokalizacji jednego ze zjazdów indywidualnych; uzyskała również pozytywną opinię dotyczącą lokalizacji zjazdu od kierownika projektu rozbudowy drogi. Ponadto podała przybliżoną liczbę samochodów na dobę, które korzystałyby z projektowanego zjazdu. Organ odwoławczy w żaden sposób nie przeanalizował okoliczności powoływanych przez skarżącą spółkę w kontekście możliwości uwzględnienia jej wniosku. Nie poczyniono żadnych ustaleń, czy powoływana droga służy do ruchu pojazdów ciężarowych, dojeżdżających do innych nieruchomości usytuowanych wzdłuż tej drogi, na co zwróciła uwagę strona skarżąca. Organ prowadzący postępowanie swoje rozstrzygnięcie w zasadzie oparł na piśmie GDDKiA Oddziału w W. - Rejonu w P. z dnia[...] czerwca 2020 r. wskazujące, że stan techniczny jezdni dodatkowej spełnia parametry techniczne dla obsługi ruchu lokalnego pojazdów, a ruch pojazdów ciężarowych przyczyniłby się do degradacji tej drogi, z uwagi na niewłaściwą konstrukcję jezdni. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, nie podając jednak materiałów źródłowych, że wzrost natężenia ruchu na tej jezdni, w krótkim czasie doprowadziłby do utraty zdolności przenoszenia przez nawierzchnię obciążeń od ruchu drogowego, a zniszczenia mogłyby być źródłem kolizji i wypadków drogowych, powodujących zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie Sądu, by można było racjonalnie odnieść się do przywołanych twierdzeń, to winny być one zestawione z danymi z przedstawionymi przez stronę w związku z wnioskiem o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego. Jak podała strona dobowo ze zjazdu ma korzystać ok. 5 samochodów dostawczych o masie do 3,5 tony, 15 samochodów osobowych (pracowników), a także w miesiącu 3 samochody o masie powyżej 3,5 tony. Jakkolwiek dane te stanowią deklarację wnioskodawcy, to jednak wskazują częściowo z jakiego rodzaju wzrostem natężenia ruchu można mieć do czynienia. Skoro organ powołał się na możliwy wzrost natężenia ruchu winien wyjaśnić, choćby w przybliżeniu jakiego rzędu może on nastąpić, oraz mieć na uwadze, że dodatkowe pojazdy mogą korzystać jedynie z kilkudziesięciu metrów tej jezdni – w celu dotarcia do planowej inwestycji. Może na przykład okazać się, że dodatkowe kilkanaście pojazdów na dobę będzie wręcz nieznaczącym wzrostem z uwagi na obecne natężenie ruchu pojazdów. Również kwestia dotycząca ustawienia znaku zakazu wjazdu samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 8 ton, który to zdaniem organu – zgodnie z projektem stałej organizacji ruchu, winien być umieszczony przy tej jezdni, a zdaniem strony skarżącej go nie ma, nie przesądza o braku możliwości lokalizacji zjazdu. Wskazuje wręcz, że jezdnia jest przygotowana do przyjęcia ruchu pojazdów o dmc do 8 ton. Jeśli znak faktycznie istnieje, lub się pojawi, to po stronie inwestora będzie istniała konieczność zapewnienia dostaw (odbioru towarów) mniejszymi pojazdami, które nie będą przekraczać dopuszczanej masy wskazanej na znaku drogowym. Istotne w sprawie również jest, że działka inwestora, na którą miałby zostać ustalony zjazd znajduje się, zgodnie z uchwałą Nr [...]Rady Gminy P. z [...]dnia listopada 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości D., na terenie przeznaczonym pod budowę obiektów produkcyjnych, składów i magazynów (oznaczona symbolem P). Stosownie do § 50 pkt 3 tej uchwały na terenach oznaczonych symbolami P wprowadza się zakaz lokalizacji funkcji mieszkaniowej. Wobec tego jedynym przeznaczeniem działki inwestora jest działalność gospodarcza. Inwestor nie może wobec tego wystąpić o ustalenie innego rodzaju zjazdu, niż publiczny. Jak się przyjmuje w orzecznictwie, przy zachowaniu zasady proporcjonalności prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń wynikających z różnych przepisów prawa, w tym także z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów technicznych cyt. rozporządzenia, o ile ograniczenia te nie wpływają na istotę prawa własności. W niniejszej sprawie organ administracji publicznej uprawniony do wydania zezwolenia na lokalizację drogi publicznej w zasadzie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, wyłączył możliwość wykorzystania działki zgodnie jej przeznaczeniem. W takich sytuacjach niewystarczające, w ocenie Sądu, jest powołanie się na okoliczność, że GDDKiA jest wyspecjalizowanym organem i posiada z urzędu informacje pozwalające na podejmowanie decyzji dotyczących lokalizacji zjazdów z dróg krajowych, czy też oceny stanu technicznego i bezpieczeństwa na drogach. Zarządca nie może odwołać się ogólnie do naruszenia zasad ruchu drogowego, czy też potencjalnego niebezpieczeństwa zagrażającego uczestnikom tego ruchu, bez wskazania konkretnych przyczyn wykluczających urządzenie zjazdu w tym przypadku. Takie rozstrzygnięcie, przesądzające de facto o braku możliwości wykorzystania działki zgodnie z jej przeznaczeniem, nosi cechy arbitralności i stanowi przekroczenie granic dopuszczalnego uznania administracyjnego. Niewystarczające dla przyjęcia, że nie wyłączono możliwości korzystania z działki zgodnie z jej przeznaczeniem, jest wskazanie organu, że od północy posiada ona dostęp do drogi powiatowej, pośrednio przez drogę gruntową (działkę nr 130/6). Organ orzekający w niniejszej sprawie w ogóle nie ustalił, czy faktycznie istnieje możliwość wykorzystania tej działki jako zjazdu, czy mogą z niej korzystać samochody, czy wreszcie jakie jest przeznaczenie owej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć przy tym należy, że teoretyczna możliwość ustalenia innego zjazdu, nie może stanowić samodzielnej przeszkody do wydania zgody na lokalizację zjazdu w miejscu i kształcie wskazanym przez inwestora. Również stanowisko organu, że jezdnia dodatkowa objęta jest zakresem rozbudowy drogi krajowej nr 7 do parametrów drogi krajowej, przez co po zakończeniu realizacji skarżąca spółka może wystąpić z nowym wnioskiem, nie może stanowić przeszkody w ustaleniu lokalizacji zjazdu. W aktach sprawy znajduje się pismo (email) administratora, zespołu kierownika projektu [...]z dnia [...] czerwca 2020 r., z którego wynika, że lokalizacja zjazdu oraz zaproponowane zagospodarowanie działki nie koliduje z rozbudową drogi krajowej nr 7. W związku z tym zaopiniowano pozytywnie lokalizację zjazdu. Trudno wobec tego wymagać, by inwestor oczekiwał na przebudowę drogi skoro, w jego ocenie, już teraz istnieje możliwość ustalenia zjazdu publicznego na działkę, co potwierdza pozytywna opinia kierownika projektu. Podsumowując stwierdzić należy, że organy orzekające w sprawie nie rozważyły wszystkich argumentów wskazywanych przez stronę w toku postępowania administracyjnego, a swoje postępowania zakończyły bez wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego i sporządzenia przekonującego uzasadnienia. Z uwagi na dostrzeżone uchybienia Sąd uznał, że wystarczające jest uchylenie tylko zaskarżonej decyzji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy zastosuje się do wytycznych zawartych w niniejszym wyroku, w szczególności ustali, czy istnieje możliwość wykorzystania działki nr [...]jako pośredniego zjazdu na drogę publiczną. W przypadku ustalenia, że zjazd może odbywać się jedynie w sposób wskazywany przez wnioskodawcę szczegółowo ustali, czy parametry jezdni dodatkowej drogi krajowej nr 7 oraz inne przepisy techniczne zawarte m.in. w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie sprzeciwiają się lokalizacji zjazdu w kształcie wskazanym przez inwestora. Weźmie pod uwagę również argumenty strony ponoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Dokonanie przez organ oceny, że – przy zachowaniu zasad bezpieczeństwa i zastosowaniu odpowiedniego oznaczenia drogowego - możliwe jest zwiększenie natężenia ruchu do planowanego przez inwestora, powinno skutkować wydaniem decyzji o zgodzie na lokalizację zjazdu publicznego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy.