VII SA/Wa 2317/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi J. W. i E. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 lipca 2023 r. nr 503/OPON/2023 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 10 lipca 2023 r. nr 503/OPON/2023, Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z [...] marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej. 2. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie rzeczy. 2.1. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2023 r. Starosta L. (dalej: Starosta, organ I instancji) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz linii elektroenergetycznej oświetlenia boiska i terenu, na terenie działki o nr ew. [...] położonej w miejscowości J., gmina S. Decyzją z [...] stycznia 2022 r. Starosta przeniósł ww. decyzję na nowego inwestora: Miasto i Gminę S. 2.2. W dniu 9 stycznia 2023 r. do Starosty L. został złożone wnioski J. W. i E. W. oraz K. P. i J. S. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną nr [...]. Wnioskodawcy powołali się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000; dalej: k.p.a.) oraz wyjaśnili, że o decyzji dowiedzieli się 7 grudnia 2022 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2023 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne. 2.3. Decyzją z [...] marca 2023 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.; dalej: p.b.), organ I instancji odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji nr [...] z [...] grudnia 2021 r. 2.4. W odwołaniu od tej decyzji, wnioskodawcy zażądali jej uchylenia oraz uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jak również dopuszczenia ich do udziału w tym postępowaniu w charakterze stron. 2.5. Utrzymując w mocy ww. decyzję organu I instancji z [...] marca 2023 r., Wojewoda Mazowiecki (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się do następującej argumentacji. 2.5.1. Wojewoda ustalił, że J. W. i E. W. swoją legitymację wywiedli z własności działek nr ew. [...] i [...] z obr. [...], położonej w J. przy ul. [...], zaś K. P. i J. S. z własności działki nr ew. [...] położonej w tej samej miejscowości przy ul. [...]. Wojewoda podniósł, że teren inwestycji lokalizowany u zbiegu ul. [...] i [...] z każdej ze stron przylega do pasa drogowego. Tym samym z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż nieruchomość E. W. i J. W. zlokalizowana jest po północnej stronie inwestycji w odległości (w najbliższym punkcie ponad 10 m) od działki inwestycyjnej, a działka K. P. i J. S. – w odległości ponad 15 m. Zabudowane nieruchomości wnioskodawców oddzielone są od terenu inwestycyjnego pasem drogowym ul. [...]. Organ zwrócił uwagę na projektowany sposób zagospodarowania nieruchomości objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Bezpośrednio przy granicy z pasem drogowym ul. [...] zaprojektowany został szeroki chodnik. Równolegle do chodnika zaprojektowano budynek szatniowy oddalony ponad 17 m (w najbliższym punkcie) od działki ew. nr [...], dalej zaprojektowano miejsca parkingowe oddalone ponad 20 m (w najbliższym punkcie), maszt oświetleniowy o wysokości 18 m – ponad 35 m (w najbliższym punkcie). 2.5.2. Zdaniem organu odwoławczego, sporna inwestycja ze względu na usytuowanie obiektów względem stron świata, odległości od istniejących obiektów, projektowane obiekty budowlane nie oddziałuje na żaden istniejący obiekt. Zakres oddziaływania mieści się w całości w granicy działki własnej. Powyższe, w ocenie Wojewody przesądza o tym, że sporna inwestycja, nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy działek wnioskodawców, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie), § 19 (usytuowania miejsc postojowych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065; dalej: r.w.t.). Ponadto z części opisowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany obiekt z wyposażeniem, w przewidzianym sposobie użytkowania nie emituje ponadnormatywnych hałasów i wibracji. Inwestycja nie przewiduje wpływu mogącego pogorszyć stan środowiska naturalnego. Wobec tego, w ocenie organu odwoławczego, nieruchomości wnioskodawców znajdują się poza obszarem oddziaływania spornej inwestycji, wobec czego ww. osoby nie posiadają interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę w charakterze stron. 2.5.3. Organ odwoławczy wyjaśnił, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działkę nr ew. [...], obręb [...] w J. Projektant wskazał przepisy prawa, w oparciu o które przyjął zasięg oddziaływania planowanej inwestycji oraz stwierdził, że: "projektowany obiekt nie oddziałuje na żadną nieruchomość sąsiednią, obszar oddziaływania ogranicza się tylko do terenu inwestycji". Ponadto w projekcie wskazano, że wody opadowe i roztopowe będą zagospodarowane na terenie działki a "w wyniku realizacji projektowanej inwestycji, a następnie eksploatacji obiektu nie przewiduje się wpływu mogącego pogorszyć stan środowiska naturalnego". Nadto wskazano, iż "nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które według Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. poz. 826), który dla zabudowy jednorodzinnej (z którą sąsiaduje boisko) oraz dla terenu przeznaczonego pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży wynosi 40 dB, zmierzonych jako średnia z pomiaru jednogodzinnego w nocy oraz 50 dB mierzonych w ciągu 8 nieprzerwanych godzin w ciągu dnia". 2.5.3. Wojewoda wyjaśnił ponadto, że zagrożenie przekroczeniem dopuszczalnych norm hałasu emitowanego do środowiska również nie może być brana pod uwagę przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania inwestycji, wobec czego nie może przesądzać o przyznaniu statusu strony postępowania. Również fakt innych immisji pośrednich między nieruchomościami nie uzasadnia przyznania przymiotu strony. Podkreślono, że ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu immisji rodzi określone roszczenia cywilnoprawne, lecz zagrożenie takie nie podlega ochronie przez udział w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podniósł dodatkowo, że niedopuszczalne jest ponowne zatwierdzenie w postępowaniu wznowieniowym, projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji w zakresie zobowiązania inwestora do odpowiedniego zagospodarowania wód odpadowych i roztopowych na działce nr ew. [...]. 3. Pismem z 20 sierpnia 2023 r. J. W. i E. W. (dalej: skarżący) skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Wojewody, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od strony przeciwnej. Zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) art. 7, 77 § 1, 80, 136 w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji na działki sąsiednie, brak zebrania i rozpatrzenia materiałów dowodowych w toku postępowania w sposób wyczerpujący, w szczególności brak przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy; 2) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Starosty z powodu uznania, że skarżący nie dysponują interesem prawnym do udziału w postępowaniu zakończonym zgodą na realizację ww. inwestycji i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; 3) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. winien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny prawidłowo ustalony przez orzekające w sprawie organy. 6. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję, mocą której organ administracji odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu wznowionym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organy stwierdziły, że skarżącym (oraz pozostałym wnioskodawcom ubiegającym się o uchylenie spornego pozwolenia na budowę) nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie tego pozwolenia na budowę. 6.1. Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak natomiast stanowi art. 3 pkt 20 p.b., obszarem oddziaływania obiektu jest teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. 6.2. Na tle ww. przepisów wskazuje się, że wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia obszaru w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy, że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa, które wprowadzają określonego rodzaju ograniczenia w zakresie zabudowy tego terenu. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma w konsekwencji przesądzające znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego oraz zapewnienia poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (zob. wyrok NSA z 10 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 3181/18, LEX nr 3232089). Innymi słowy, znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania administracyjnego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Celem art. 28 ust. 3 i art. 3 pkt 20 p.b. jest przesądzenie, że skutecznie można kwestionować zamierzenie inwestycyjne wtedy gdy ma się w sprawie interes prawny i to w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 2117/18, LEX nr 3190426). Zatem przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie, wynikające z odrębnych przepisów (zob. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1126/19, LEX nr 3078553). Nawet legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie jest wystarczające do przyjęcia, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1957/16, LEX nr 2527239). Również subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 3365/17, LEX nr 2783387). Należy przy tym pamiętać, że dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok NSA z 23 marca 2022 r., II OSK 975/21, LEX nr 3330283). Toteż gdy występuje możliwość spowodowana jakiegokolwiek oddziaływania inwestycji na zabudowę ze względu na indywidualne cechy projektowanego obiektu, podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej na tak wyznaczonym obszarze oddziaływania obiektu jest stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2020 r., II OSK 3491/18, LEX nr 2773172). 7. W ocenie Sądu, orzekające w kontrolowanym postępowaniu organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. 7.1. Sporna inwestycja dotyczyła budowy pełnowymiarowego boiska piłkarskiego o nawierzchni ze sztucznej trawy wraz z infrastrukturą towarzyszącą tj. kontenerowym zapleczem szatniowym, komunikacją z parkingami, trybunami, ławkami rezerwowych i sędziów, punktami kasowymi, stanowiskiem komentatora, "piłkochwytami" i ogrodzeniami. Przedmiotem projektu była również bieżnia prosta zakończona skocznią w dal. Uszczegóławiając, projekt obejmował m.in. kontenerowe zaplecze szatniowe złożone z 9 kontenerów o sumarycznej długości 22,6 m, szerokości 5,5 m i wysokości 3,0 m, o powierzchni zabudowy 124,3 m2. Pomieszczenia budynku przeznaczonego na cele zaplecza piłkarskiego to przede wszystkim szatnie dla piłkarzy oraz sędziów z węzłami sanitarnymi, pokój trenera i pokój dla sędziów z łazienką oraz pomieszczenie techniczne. Z akt wynika, że projektowane trybuny składają się z 2 modułów gotowych trybun o konstrukcji stalowej o szerokości 3,17 m. Na terenie inwestycji oprócz zespołu szatniowego zaprojektowano ustawienie 2 obiektów kontenerowych z przeznaczeniem na kasy biletowe (powierzchnia zabudowy każdego z nich to 3,84 m2). Za trybuną zaprojektowano ustawienie obiektu kontenerowego – stanowiska komentatora o powierzchni zabudowy 11,07 m2. Na terenie projektowano także m.in. instalację elektryczną oświetlenia boiska i parkingu. Zaprojektowano ogrodzenie zewnętrzne boiska o wysokości 1,87 m oraz 2,5m, ogrodzenie wydzielające strefę kibiców gości. Wzdłuż wschodniej granicy działki zaprojektowano parking na 91 miejsc postojowych dla samochodów osobowych i 2 miejsca postojowe dla autokarów. 7.2. Orzekające w sprawie organy trafnie ustaliły, że nieruchomość skarżących nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], objętą sporną decyzją o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z § 13 r.w.t., projektowane boisko nie będzie powodowało przesłaniania istniejącego budynku mieszkalnego na działkach sąsiednich, w tym stanowiących własność skarżących, a w świetle § 60 r.w.t., projektowany obiekt nie spowoduje pogorszenia warunków oświetlenia światłem dziennym pomieszczeń mieszkalnych w budynku wnioskodawców. Prawidłowo również organy ustaliły, że odległość zaprojektowanych miejsc postojowych dla potrzeb boiska od działek wnioskodawców nie skutkuje objęcia tych działek obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu odległość najbliżej położonej działki wnioskodawców o nr ew. [...], położonej przy ul. [...], od zaprojektowanych miejsc parkingowych wynosi ok. 23 m. Pozostałe działki o numerach: [...] i [...] znajdują się jeszcze w większych odległościach od miejsc parkingowych. Z projektu wynika, że zostały zachowane wymagania § 19 r.w.t., a dotyczące minimalnych odległości stanowisk postojowych od granicy działki budowlanej oraz od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Podobnie sytuacja przedstawia się w odniesieniu do zaprojektowanego jednokondygnacyjnego kontenerowego zaplecza szatniowego w zakresie odległości określonych w § 12 r.w.t. Budynek (zestaw kontenerowy) znajduje się w odległości ok. 26 m od najbliższego budynku niemieszkalnego znajdującego się na działce nr ew. [...] po przeciwnej stronie drogi. Zaprojektowany budynek jednokondygnacyjny nie powoduje również przesłaniania i zacieniania budynku wnioskodawców. Brak było zatem przesłanek do objęcia potencjalnym obszarem oddziaływania inwestycji terenów sąsiednich z uwagi na przepisy § 13 i § 60 r.w.t. Inwestycja nie powoduje również potencjalnego oddziaływania pożarowego dla obiektów sąsiednich, oraz obiektów znajdujących się na nieruchomościach wnioskodawców, w myśl przepisów § 271 i nast. r.w.t. Organy wzięły również pod uwagę wymogi z § 40 ust. 3 r.w.t., przewidujące, że odległość placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych od linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co najmniej 10 m, przy zachowaniu wymogów § 19 ust. 1 r.w.t. Sąd podziela stanowisko organów, że w świetle projektu zagospodarowania terenu, przedmiotowe odległości zostały zachowane. W tym miejscu Sąd zauważa, że organy prawidłowo nie zakwalifikowały spornego obiektu jako stadionu, lecz jako boisko piłkarskie z infrastrukturą towarzyszącą. Za takim rozwiązaniem przemawiały parametry tej inwestycji, która składa się z boiska wraz z obiektami kontenerowymi oraz niewielkimi trybunami, niestanowiącymi jednego obiektu wraz z boiskiem. 7.3. Wojewoda prawidłowo przyjął, że skoro skarżący domagają się uznania ich za strony postępowania w sprawie spornego pozwolenia na budowę, to działając we własnym interesie powinni byli wykazać, jakie konkretne ograniczenia w zabudowie należących do nich nieruchomości powoduje sporna inwestycja. Chociaż skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, to również i w niej zabrakło podania jakiegokolwiek przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który wprowadzałby ograniczenia w zabudowie nieruchomości skarżących wynikające z lokalizacji lub parametrów spornej inwestycji. Ponadto, pełnomocnik skarżących oparł swoją argumentację na nieaktualnym (od 19 września 2020 r.) brzmieniu art. 3 pkt 20 p.b., które nie obowiązywało już nawet w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę. Sąd podkreśla, że w odniesieniu do spornej inwestycji, stroną postępowania są tylko (poza inwestorem i właścicielem działki inwestycyjnej) właściciele lub użytkownicy wieczyści takich nieruchomości, względem których inwestycja ta wprowadza – wynikające z przepisów prawa – ograniczenia w zabudowie tych nieruchomości. Żadnego takiego ograniczenia nie stwierdził organ, jak również żadnego takiego ograniczenia nie wykazała strona skarżąca. 7.4. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący skupili się na oddziaływaniu spornej inwestycji, już po jej realizacji, polegającym na generowaniu immisji dźwiękowych i wizualnych przez użytkowników spornej inwestycji. Okoliczności te, jak słusznie wskazywały organy, nie kreują przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowie, albowiem nie ograniczają możliwości zabudowy nieruchomości skarżących. Przekroczenie natomiast dopuszczalnych norm hałasu, jeśli ma miejsce, podlega kompetencjom organów środowiskowych w tym inspekcji sanitarnej. To przed tymi organami, lub przed sądem powszechnym w postępowaniu związanym z immisjami, skarżący mogą domagać się przeprowadzenia badań akustycznych lub badań wibracji. Sąd nie kwestionuje, że sąsiedztwo skarżących z taką inwestycją jak będąca przedmiotem analizy w niniejszej sprawie, może generować zauważalny dyskomfort lub nawet prowadzić do problemów zdrowotnych. Jednak ustawodawca nie przewidział, aby takie okoliczności uzasadniały przyznanie przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. To z woli ustawodawcy, stroną postępowania tego rodzaju są tylko podmioty związane z nieruchomościami, dla których budowana inwestycja wprowadza ograniczenia w ich zabudowie. Chodzi tutaj jednak nie o ograniczenia woli zabudowy działki sąsiadującej z takim obiektem, lecz ograniczenia wynikające z prawa (np. uniemożliwiające zabudowę działki na takim obszarze, na jakim byłoby to dopuszczalne gdyby sporna inwestycja nie istniała). 7.5. Skarżący wskazywali ponadto na naruszenie stosunków wodnych, w szczególności przez problemy z odprowadzaniem wód opadowych i roztopowych, które miałyby być związane ze sporną inwestycją. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził stanowisko organów, że treść projektu budowlanego nie daje podstaw do twierdzenia, aby efektem spornej inwestycji była zmiana istniejących stosunków wodnych uniemożliwiająca lub ograniczająca możliwość zabudowy nieruchomości skarżących. Skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń i w istocie ograniczył się do opisania potencjalnie negatywnych skutków zabudowania sąsiednich gruntów. Powyższe okoliczności mogą podlegać ocenie w trybie właściwym dla weryfikacji naruszenia stosunków wodnych, tj. w trybie przewidzianym ustawą – Prawo wodne, nie dają jednak skarżącym przymiotu strony w postępowaniu w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. 8. Zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Również Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do innych uchybień, uzasadniających uchylenie lub stwierdzenie nieważności tej decyzji. W tym stanie rzeczy skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.