VII SA/Wa 2262/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. sprawy ze skarg R. P. oraz P. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 lipca 2023 r. znak DLI-II.7621.40.2022.BW.13 (DLI-III) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargi

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 lipca 2023 r., znak: DLI-II.7621.40.2022.BW.13, Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 162, dalej: "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołania B. K., D. L., P. S. i A. S. oraz S. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r., Nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa drogi krajowej nr [...] odcinek P.-granica m. Z.," sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r., znak: [...] – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu W., gmina Z., powiat t. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie; w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem z dnia 26 lipca 2021 r., uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "inwestor", "GDDKiA"), wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Przebudowa drogi krajowej nr [...] odcinek P.-granica m. Z.". Jednocześnie, inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Po przeprowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] sierpnia 2022 r. decyzję, znak: [...], sprostowaną postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r., znak: [...] zwaną dalej "decyzją Wojewody [...]", o zezwoleniu na realizację ww. inwestycji drogowej i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji Wojewody [...] odwołanie do organu II instancji, za pośrednictwem organu I instancji, wnieśli: B. K., D. L., P. S., A. S., S. S. Następnie Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 14 lipca 2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu W., gmina Z., powiat t. i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie; w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, należało stwierdzić, że spełnia on wymagania określone w art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, bądź oświadczenie o niewydaniu opinii w terminie (co należało potraktować się jako brak zastrzeżeń do wniosku), jak i wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne. W ocenie organu II instancji, Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z tą dokumentacją, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. W toku postępowania przed Wojewodą [...] skarżący wnieśli zastrzeżenia i wnioski odnośnie rzeczonej inwestycji drogowej, które organ pierwszej instancji przesłał inwestorowi w celu zajęcia stanowiska, a ten ustosunkował się do poruszonych zagadnień. Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2022 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, Wojewoda [...] podzielił argumenty przedstawione przez inwestora. Kontrolowana decyzja Wojewody [...] czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] określa również termin wydania nieruchomości, lub wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie oceniono określenie przez Wojewodę [...] - biorąc pod uwagę dyspozycję art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - ww. terminu na 120 dzień od dnia uzyskania waloru ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ zobowiązany był bowiem tak uczynić wobec uzasadnionego wystąpienia przez inwestora o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając na uwadze pismo inwestora z dnia 10 maja 2023 r. informujące o rezygnacji z objęcia zakresem przedmiotowej inwestycji drogowej działki nr [...], uznać należy, iż postępowanie prowadzone w przedmiocie tej działki stało się bezprzedmiotowe. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym stanowiska inwestora, jak również zarzutów stron skarżących, MRiT stwierdził, że objęcie zakresem działek będących własnością skarżących, w sposób wskazany we wniosku inwestora, a następnie w decyzji Wojewody [...], nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów D. L., B. K. oraz A. S. i P. S., a także S. S. oraz argumentacji użytej na ich poparcie, organ stwierdził, że sprowadzają się one do obaw skarżących co do wpływu przedmiotowej inwestycji drogowej na możliwość prawidłowego korzystania z nieruchomości będących ich własnością. MRiT wyjaśnił, iż art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z późn. zm., dalej "ustawa o drogach publicznych"), statuuje generalny obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze a zewnętrzną krawędzią jezdni. Art. 43 ustawy o drogach publicznych dotyczy jednak przypadku sytuowania budynków, a więc przepis ten normuje odległości, jakie muszą być zachowane między budynkiem, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, wyłącznie podczas budowy (rozbudowy) obiektu budowlanego, a nie podczas budowy dróg - w odniesieniu do istniejących budynków. Chodzi więc w nim o dostosowanie odległości nowobudowanych budynków do przebiegu drogi publicznej, a nie sytuowania drogi w stosunku do istniejących budynków. Planowane przybliżenie pasa drogowego względem budynków znajdujących się na działkach skarżących stoi zatem w zgodzie z ww. przepisem ustawy o drogach publicznych. MRiT wyjaśnił, że to inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych rozwiązań, a rola organu ogranicza się do sprawdzenia kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz tego, czy przedstawiona koncepcja mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem orzekania zarówno przez Wojewodę [...], jak i Ministra, nie jest prognozowanie wielkości ewentualnych strat w majątku skarżących stron, jako czynnika decydującego o wyborze przez inwestora konkretnych rozwiązań technicznych i w tym zakresie podnoszone przez skarżących zarzuty pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia. Wskazać przy tym należy, iż organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie jest kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora. Do organu administracji należy jedynie ocena wniosku inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym. W związku z tym bez znaczenia dla prawidłowości przedmiotowego postępowania są podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące ewentualnych utrudnień w korzystaniu z nieruchomości w tym w remontach domów, ustawiania rusztowań, drabin itp. MRiT odnosząc się do zarzutu, iż nieruchomość D. L., B. K. oraz A. S. i P. S. posiada ogrodzenie i bramy wjazdowe, a zamontowanie barierek i zwiększenie natężenia ruchu może spowodować szczególne niebezpieczeństwo w przypadku skrętu w lewo i brak możliwości zaparkowania na poboczu, wyjaśnił organ, iż to projektant jest osobą, na której spoczywa odpowiedzialność za kształt inwestycji i użycie takich rozwiązań, aby te nie zagrażały zdrowiu i życiu ludzkiemu. Wskazał także, że projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu przez organ, tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Natomiast rozwiązania techniczne, ujęte w projekcie budowlanym, nie podlegają badaniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Projektant więc odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji w postaci decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Organ II instancji podkreślił także, że na inwestorze realizującym inwestycję drogową ciąży jedynie obowiązek zapewnienia nieruchomościom dostępu do drogi publicznej. Dojazd ten ma być odpowiedni, co nie oznacza, że ma być zgodny z oczekiwaniami stron skarżących. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby zapewnienie określonego charakteru dostępu do drogi publicznej, bądź projektowanie dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej. Odnosząc się do zarzutu A. S., P. S., B. K. o alternatywne przeprowadzenie przedmiotowej inwestycji, MRiT wyjaśnił, iż przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji i nie ma on obowiązku uwzględniać oczekiwań stron postępowania. Organy orzekające w niniejszej sprawie nie posiadały kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań, co do jej przebiegu. Gospodarzem projektu jest tylko inwestor, organ wydający decyzję w oparciu o przedłożony projekt nie jest uprawniony do ingerowania w jego założenia, w tym w przebieg inwestycji liniowej. Organ II instancji wyjaśnił, że przepisy specustawy drogowej nie zobowiązują inwestora do poprzedzenia wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przeprowadzeniem uzgodnień, czy też konsultacji, które miałyby na celu ustalenie przebiegu projektowanej inwestycji, czy też konkretnych rozwiązań projektowych z właścicielami terenów objętych zakresem inwestycji. Uzależnienie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej od uprzedniego przeprowadzenia takich konsultacji bądź uzgodnień byłoby wprowadzeniem pozaustawowej przesłanki, co byłoby sprzeczne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów A. S., P. S., B. K. dotyczących oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i ludzi (wstrząsy, drgania budynku, hałas, niebezpieczeństwo i szkodliwość dla zdrowia), organ podkreślił, iż wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, prowadzonego przez organ środowiskowy, zakończonym ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem zagadnienia związane z oceną potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, środowisko i ludzi były elementem postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ewentualne uwagi i zastrzeżenia co do skutków środowiskowych realizacji przedmiotowej inwestycji strony mogły zgłaszać w toku ww. postępowania środowiskowego. W ocenie MRiT, , brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do podnoszonego przez skarżących naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem organ I instancji przeprowadził - w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżących - postępowanie administracyjne z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Organ II instancji uznał, iż zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody [...] i nie wymaga uzupełnienia go np. o wspomniane przez skarżących dowody. Podkreślił, że decyzja Wojewody [...] wydana została w szczególnym trybie przewidzianym specustawą drogową, której celem jest uproszczenie procedur dotyczących podejmowania aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy drogi publicznej. Akt ten przewiduje połączenie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygania o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzanie podziału nieruchomości, przejmowanie jej na własność i zatwierdzanie projektu budowlanego oznaczające jednocześnie udzielenie pozwolenia na budowę. Przeprowadzenie dowodów wskazywanych przez skarżących nie tylko nie dotyczy okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia (skoro interesy strony skarżącej są znane organowi odwoławczemu, a wywłaszczenie nieruchomości skarżących nie narusza prawa), ale i byłoby sprzeczne z celem szczególnego postępowania administracyjnego, tj. jego uproszczeniem i przyspieszeniem. MRiT wyjaśnił, że w dniu 6 czerwca 2023 r do organu odwoławczego wpłynęło pismo R. P. z dnia 9 maja 2023 r., przekazane przy piśmie Wojewody [...] z dnia 31 maja 2023 r., znak: [...]. W rzeczonym piśmie z dnia 9 maja 2023 r. R. P. podniósł zastrzeżenia odnośnie przebiegu inwestycji przez teren działki nr [...], z obrębu K. gmina Z., będącej jego własnością. Minister rozpoznał rzeczone pismo jako skargę, stosownie do treści art. 234 k.p.a. Organ podkreślił, że żądanie skarżącego wyrażone w ww. piśmie dotyczy w istocie kwestii badania zasadności wykupu pozostałej po podziale części nieruchomości (tzw. "resztówki", tj. części nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu, która wskutek wywłaszczenia nie nadaje się na dotychczasowe cele), co przewidziane jest w art. 13 ust. 3 specustawy drogowej. Ustawodawca w przepisie tym zabezpieczył interesy właścicieli nieruchomości, które jedynie w części niezbędne są do realizacji inwestycji, a pozostała część nieruchomości na skutek podziału nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele. Wykup pozostałej po podziale części nieruchomości odbywa się poza postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym. Odnosząc się do zarzutu braku bezpiecznego wyjazdu z posesji na drogę krajową (ograniczona widoczność, która może doprowadzić do kolizji), organ wyjaśnił, iż przedsięwzięcie polegające na budowie drogi krajowej charakteryzuje się daleko idącą przebudową lub całkowitym zniesieniem dotychczasowej infrastruktury i wybudowaniem nowych urządzeń i infrastruktury w projektowanych liniach rozgraniczających drogi, stosownie do wymagań przepisów określających wymagania i parametry drogi krajowej. Na koniec swoich rozważań organ wyjaśnił, że przebieg planowanej inwestycji i przyjęte rozwiązania są prawidłowe. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. W ocenie MRiT stwierdzić należy że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa, a zarzuty skarżących stron nie zasługują na uwzględnienie. Skargi na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli R. P. oraz P. S. P. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie działek o numerach [...] ( po podziale [...] i [...]) i [...] ( po podziale [...] i [...], położonych obok budynku przy ulicy [...] w W. Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 7,77 art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpane zebranie materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie przedstawionych wniosków dowodowych, Organ w celu całkowitego wyjaśnienia sprawy przyjął informację inwestora jako wiążącą przyjmując bezwzględny charakter zawartych tam twierdzeń. W trakcie postępowania nie wyjaśniono oddziaływania nowo budowanej drogi na przenoszone drgania które zostały przedstawione w trakcie postępowania w I instancji . Uzyskano informację dotyczącą jedynie hałasu . Projekt przebudowy drogi powinien być zgodny w tym wypadku z treścią § 1 ust 3 pkt. 1 litera "d" Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowania. - naruszenie art. 61 § 1 oraz art. 64 § 2 k.p.a. w związku z art. 11 d ust. 1 pkt. 3 specustawy drogowej; - błędne stosowanie wykładni oraz zastosowanie subsumbcji art. 21 ust 1 i 2 Konstytucji RP - brak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z treścią art. 11d ust 1 pkt 7b specustawy drogowej. R. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w części, tj. w zakresie pkt 2, z uwagi na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa; z ostrożności procesowej - o uchylenie w części, w pkt 2 zaskarżanej decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 lipca 2023 r., i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu, według norm przepisanych. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 10 w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie możliwości udziału w sprawie podmiotu, który posiada bezpośredni interes prawny w załatwieniu sprawy i powinien obligatoryjnie być stroną niniejszego postępowania, a to Pani E. P. - współwłaścicielkę nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w T., Wydział V Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą pod numerem , [...] - działek o numerze: [...] i [...], które zostały objęte inwestycją przebudowy drogi krajowej nr [...], poprzez brak ujęcia przez organ II instancji E. P., jako strony postępowania - brak przekazywania korespondencji w sprawie, brak informacji o stanie sprawy oraz co najistotniejsze - brak doręczenia ostatecznej decyzji w sprawie, co uniemożliwiło E. P. złożenie skargi od decyzji organu II instancji i stanowi o wydaniu decyzji przez Ministra Rozwoju i Technologii z rażącym naruszeniem prawa; b. art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie przez organ II instancji dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego - brak dokładnej analizy i sprawdzenia przez organ II instancji dokumentów dotyczących budowy inwestycji drogowej, która obejmuje nieruchomość, stanowiącą współwłasność skarżącego i nieuwzględnienie uwag oraz stanowisk, skarg skarżącego w sprawie, iż inwestor, wnioskodawca nie dokonał załączenia właściwej dokumentacji dotyczącej projektu, wskazanej przez Prawo budowlane, co skutkowało, iż organ nie uwzględnił, że realizowana inwestycja - budowa zjazdu z drogi krajowej będzie umiejscowiona w za małej odległości od nieruchomości budynkowej mieszkalnej skarżącego i utrzymał w mocy zezwolenie na niespełniającą wymogów ustawowych inwestycję; c. art. 7 k.p.a., art. 77 ust. 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., poprzez ich nie zastosowanie lub wadliwe zastosowanie, z uwagi na fakt, że organ wydał decyzję utrzymującą w mocy zezwolenie na realizację projektu - inwestycji drogowej pn. "Przebudowa drogi krajowej nr [...] odcinek P. - granica m. Z.", podczas gdy inwestor nie spełnił ustawowych przesłanek złożenia wniosku o wyrażenie zezwolenia - organ wbrew powszechnie obowiązującej logice nie dokonał zwrócenia uwagi, iż realizowana inwestycja będzie skutkować faktem ograniczenia, bądź całkowitego pozbawienia dostępu do drogi publicznej (zarówno pod względem faktycznym, jak i prawnym) nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżącego, a także, że projekt przebudowy drogi jest niezgodny z wymogami powszechnie obowiązującego prawa, m. in. Prawa wodnego oraz ustaw dotyczących odprowadzania nieczystości - brak dostępu nieruchomości skarżącego do opróżniania szamba, co skutkowało i brakiem wezwania inwestora do uzupełnienia wniosku, zwłaszcza dokumentacji budowlanej i zezwoleniem na inwestycję niespełniającą przepisów obecnie obowiązującego prawa; d. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 a ust. 1 specustawy drogowej, poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania strony do organu administracji oraz nierówne traktowanie stron postępowania - skarżącego oraz wnioskodawcy - uwzględnianie wyłącznie uwag i dowodów, zajmowanych stanowisk przez wnioskodawcę, z pominięciem całkowitym dowodów i uwag składanych przez skarżącego odnośnie realizowanego projektu przebudowy drogi w zakresie dokumentacji budowlanej i technicznej, co skutkowało wydaniem decyzji - zezwolenia w oparciu o brak spełnienia ustawowych przesłanek; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji administracyjnej, która utrzymuje w mocy decyzję Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia-inwestycji w zakresie przebudowy drogi krajowej nr [...], wydaną na podstawie wniosku inwestora - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad niespełniającego wymogów ustawowych z art. 11 d specustawy drogowej, co skutkuje naruszeniem prawa własności nieruchomości skarżącego - bezprawnym wywłaszczeniem nieruchomości, pozbawieniem możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego na nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego - restauracji oraz sklepu ogólnospożywczego, jednocześnie wskazując, iż jest możliwość przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji w inny sposób, nienaruszający działki skarżącego oraz działek sąsiadujących z jednoczesnym uwzględnieniem interesu społecznego odnośnie inwestycji drogowej; b. art. 11 a ust. 1 w zw. z art. 11 f specustawy drogowej, poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji administracyjnej, która utrzymuje w mocy decyzję Wojewody [...] o zezwoleniu na realizację przedsięwzięcia - inwestycji w zakresie przebudowy drogi krajowej nr [...], wydaną na podstawie wniosku inwestora - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad niespełniającego wymogów ustawowych z art. 11 d specustawy drogowej i zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, która jest niezgodna z obecnie obowiązującym prawem budowlanym- przebieg przebudowanej drogi będzie znajdował się w zbyt małej odległości od nieruchomości budynkowej, stanowiącej współwłasność skarżącego, a ponadto, utrudni dojazd do działek skarżącego oraz wyjazd, a także dostęp do drogi publicznej; c. art. 35 ust. i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej, jako: p.b.), poprzez niezgodność zagospodarowania działki skarżącego z wymogami techniczno-budowlanymi uwzględnioną we wniosku - przedłożenie nieprawidłowej dokumentacji przez wnioskodawcę (przebudowa drogi będzie skutkować przebiegiem drogi publicznej w zbyt bliskiej odległości od zabudowań mieszkalnych umiejscowionych na działkach skarżącego; przebudowa drogi będzie skutkować praktycznie pozbawieniem dojazdu do posesji skarżącego oraz uniemożliwi opróżnianie szamba z działki oraz dostawę opału), co skutkuje wydaniem j decyzji o zezwoleniu niezgodnej z prawem. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2023 r., skargi P. S. i R. P., na podstawie art 111 § 1 p.p.s.a. zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2262/23. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 lipca 2023r., uchylająca decyzję Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2022r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa drogi krajowej nr [...] odcinek P.-granica m. Z.," sprostowanej postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] października 2022 r., w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu W., gmina Z., powiat t. i umarzająca postępowanie organu I instancji w tym zakresie zaś w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zapadły na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz.162., w skrócie ustawa "zrid"), która służy realizacji celu publicznego, jakim jest budowa dróg publicznych. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje, co do zasady, uproszczony tryb postępowania w sprawach związanych z realizacją dróg publicznych. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie w sprawach wniosków inwestorów zmierzających do uzyskiwania pozwoleń na realizację inwestycji drogowej oraz nabywania nieruchomości pod drogi. Postępowanie to obejmuje (m.in.) ustalenie przebiegu inwestycji, zatwierdzenie projektu budowlanego, zatwierdzenie podziału nieruchomości. Są to regulacje szczególne względem innych aktów prawnych. Jeżeli inwestor występuje z wnioskiem o wydanie zezwolenia w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, to organy nie dokonują oceny zamierzenia inwestycyjnego przez pryzmat przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi, organ dokonał prawidłowej oceny wniosku inwestora w aspekcie art. 11d ust. 1 ustawy zrid i zasadnie uznał, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z przepisami. Wydana przez organ drugiej instancji decyzja zawierała elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 ustawy zrid. Zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, zatwierdzenie podziału nieruchomości, oznaczenie nieruchomości, które staną się własnością jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Organ odwoławczy przeprowadził postępowanie bez naruszenia zasad procedury, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 10, art. 15 i art. 107 k.p.a. Odniósł się w sposób dostateczny do zarzutów podniesionych przez odwołujących się, w tym przede wszystkim w zakresie lokalizacji przedmiotowej inwestycji oraz możliwości dokonania jej zmiany. Sąd podziela stanowisko organów, że zgodnie z art. 11a ust. 1 tej ustawy Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, celowości zamierzonej inwestycji, czy jej przebiegu. O tym decyduje inwestor, wybierając najbardziej korzystne dla niego rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. To inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji, a odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu, z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowany przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy, organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Spod kognicji organu wyłączona jest ocena racjonalności lub słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. O przebiegu całej inwestycji drogowej decyduje wnioskodawca i to wyłącznie on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2014 r. II OSK 93/14). Jak ponadto wyjaśnił NSA w ww. wyroku "Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (...) nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca". Skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w przywołanym wyżej art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa, niezależnie od ustaleń zawartych we wniosku. Inaczej mówiąc w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy specustawy drogowej organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy nie posiadają zatem kompetencji do wyznaczania, korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Procedujące w tym postępowaniu organy administracji publicznej nie są także uprawnione do przeprowadzania jakiejkolwiek oceny, co do racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. O przebiegu drogi decyduje bowiem zarządca drogi publicznej (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko bowiem stwierdzenie, iż kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyrok NSA z 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; wyrok NSA z 22 września 2020 r., II OSK 711/20; WSA w Rzeszowie z 23 marca 2021 r., II SA/Rz 228/21; wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 866/19; wyrok WSA w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r., II SA/Ol 41/19; wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2019 r., II SA/Lu 988/18, CBOSA ). W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że Sąd podziela stanowisko organów o zgodności projektu budowlanego z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2018r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, decyzjami Dyrektora Zarządu Zlewni w G., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] sierpnia 2018r. oraz z dnia [...] sierpnia 2018r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w ramach przedmiotowej inwestycji. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazuje, że wszelkie zarzuty skarżących dotyczące negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w tym uciążliwości związane z hałasem, wstrząsami , drganiami i ich szkodliwości dla zdrowia ludzi winne były być zgłaszane w toku postępowania środowiskowego, a nie na etapie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jak wynika z akt sprawy skarżący P. S. jest współwłaścicielem działki nr ew. [...] obręb W., gm. Z., która w wyniku podziału dzieli się na działki nr ew. [...] i [...], z czego działka o nr ew. [...] przeznaczona została do przejęcia pod inwestycję. Budynek znajdujący się na działce nr ew. [...] zlokalizowany jest w odległości od 0,81 m do 1,19 m od linii rozgraniczającej pas drogowy przebudowywanego odcinka drogi krajowej nr [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa, poprzez zaakceptowanie zbliżenia drogi na zbyt małą odległość od budynku mieszkalnego skarżącego, wskazać należy, że umiejscowienie przedmiotowej drogi nie narusza wymogów co do odległości od budynków mieszkalnych. Przede wszystkim, jak podkreślił organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo, art. 43 ustawy o drogach publicznych odnosi się do obiektów, które będą dopiero budowane w sąsiedztwie drogi, a nie dotyczy on lokalizacji drogi przy budynkach już istniejących. Art. 43 ust. 1 dotyczy przypadku sytuowania obiektu budowlanego, a więc przepis ten normuje odległości, jakie muszą być zachowane między obiektem budowlanym, a krawędzią jezdni istniejącej drogi publicznej, wyłącznie podczas budowy (rozbudowy) obiektu budowlanego. Chodzi więc w nim o dostosowanie odległości nowobudowanych budynków do przebiegu drogi publicznej, a nie - sytuowania drogi w stosunku do istniejących budynków (por. np. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., II OSK 1687/07, LEX nr 470931, wyrok NSA z 11 lipca 2013r. , II OSK 1232/13). Odnosząc się do zarzutu wskazującego, że inwestycja będzie skutkować faktem ograniczenia, bądź całkowitego pozbawienia dostępu do drogi publicznej nieruchomości, stanowiącej współwłasność skarżącego R. P., wyjaśnić trzeba, że jak stanowi art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) projektowanie i budowa obiektów budowlanych powinna zapewniać poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Zgodnie zaś z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Jak wskazuje się w orzecznictwie, brak jest przepisu prawa nakazującego zapewnienie określonego charakteru tego dostępu, ewentualnie dostępu do określonej kategorii dróg publicznych, bądź projektowania dostępu zgodnie z żądaniem osoby zainteresowanej (por. wyrok NSA z 26 lipca 2013 r., II OSK 762/13, wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2017 r., VII SA/Wa 1763/17, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W kwestii podnoszonej w skardze R. P., ograniczenia dostępu do szamba, organ w sposób dostateczny wyjaśnił, powołując się na pismo inwestora, że dostęp do szamba zlokalizowanego na działce nr ew. [...] ( współwłasność skarżącego), w tym specjalistycznego pojazdu, zapewniony został przez zjazd publiczny zaprojektowany do działki nr ew. [...]. W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016r., poz.124 ze zm.) wskazać należy, że na projektancie spoczywa odpowiedzialność za konstrukcję drogi i zastosowanie prawidłowych rozwiązań technicznych, aby nie stwarzały zagrażania zdrowia i życia. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny m.in. z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami innych ustaw oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe musi być potwierdzone stosownym oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, które w niniejszej sprawie znajduje się w projekcie budowlanym. To projektant odpowiada za opracowanie projektu w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji w postaci decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W wypadku spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w art. 11b w zw. z art. 11d specustawy drogowej właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - art. 11a specustawy drogowej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP, podkreślić należy, że w takim postępowaniu interes społeczny i gospodarczy ma prymat nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej, co oznacza, że jest inwestycją celu publicznego. Natomiast ochronę prawa własności gwarantuje art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiąc, iż własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), aczkolwiek nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Na mocy przepisów specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za słusznym odszkodowaniem. Oznacza to, że w specustawie drogowej ustawodawca dopuścił ograniczenie prawa własności z uwagi na budowę lub rozbudowę drogi publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W sytuacjach kolizji interesu publicznego i indywidualnego, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się między innymi potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja, co należy wyraźnie zaznaczyć, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 3586/19, LEX nr 2825620). Poza zakresem oceny organu II instancji i kontroli Sądu znajdują się wszystkie kwestie, które dotyczą zasadności i racjonalności realizacji przedmiotowej inwestycji, szczegółowych rozwiązań projektu, możliwości zmiany przebiegu drogi lub urządzeń infrastruktury technicznej oraz ewentualne szkody i ubytki wartości nieruchomości prywatnych. Te ostatnie kwestie załatwiane są w odrębnym postępowaniu, w przedmiocie ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Organy administracji publicznej – a należy dodać, że tym bardziej sądy administracyjne – nie współuczestniczą w projektowaniu inwestycji, której usytuowanie i konkretny kształt zależą od woli zarządcy drogi (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt II SA/Po 328/14). Co do braku udziału w postępowaniu współwłaścicielki działek nr ew. [...] i [...] E. P. wskazać należy, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu, inne podmioty nie mogą się zaś skutecznie na tę okoliczność powoływać. Podnosi się w judykaturze, że przepis ten powinien być oceniany łącznie z unormowaniem zawartym w art. 147 zd. drugie k.p.a. stanowiącym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 i w art. 145a następuje tylko na żądanie strony oraz uregulowaniem zawartym w art. 184 § 4 k.p.a., z którego wynika, że jeżeli podstawą sprzeciwu prokuratora jest naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jego wniesienie wymaga zgody pominiętej strony. Takie rozwiązania ustawowe powodują, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie strony, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone ( vide wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2019r., II OSK 1127/17). Na zakończenie wyjaśnienia wymaga, że stanowisko organu odwoławczego, co do utrzymania w swym zasadniczym trzonie rozstrzygnięcia zawartego w osnowie decyzji organu I instancji, z niezbędnym rozstrzygnięciem w zakresie działki nr ew. [...] z obrębu W., gmina Z., powiat tarnogórski, wynikającym z rezygnacji inwestora w zakresie objęcia inwestycją tej działki, jest trafne i znajduje pełne umocowanie w przepisach art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzałyby nadmierną, a w szczególności nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności. Organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia, nie naruszając przy tym wskazanych przez skarżących przepisów Konstytucji, ustaw jak i procedury administracyjnej. Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023r., poz. 1634 ze zm.).