VII SA/Wa 2277/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Monika Kramek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. Ł. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia[...]października 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427), po rozpatrzeniu zażalenia J. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[ ] WINB", "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [ ] , w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z [...] lipca 2020 r. J. Ł. złożyła do [ ] WINB skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. (dalej: "PINB w N.") w związku z niepodejmowaniem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych celem wykonania przez zobowiązanego – K. K. - rozbiórki obiektu budowlanego określonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [ ] sierpnia 1997 r., znak: [ ] . W uzasadnieniu wniosku wyjaśniła, że od daty wymagalności obowiązku rozbiórki upłynęło blisko 23 lata. PINB w N. wszczął w przedmiotowej sprawie postępowanie egzekucyjne, mające na celu wyegzekwowanie od zobowiązanego obowiązku rozbiórki, jednak do wykonania samego obowiązku nie doprowadził. Zastosowany przez organ środek w postaci grzywny w celu przymuszenia okazał się zatem niewystarczający. Po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy [...] WINB postanowieniem z [...] lipca 2020 r. oddalił skargę J. Ł. na bezczynność PINB w N. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła J. Ł. , zarzucając organowi błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego nieprawidłowym przyjęciem, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przypisania PINB w N. bezczynności. Zdaniem skarżącej zobowiązany uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku, zaś wierzyciel w takiej sytuacji powinien zastosować środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Jednakże mimo upływu długiego okresu czasu od wydania nakazu rozbiórki, organ nie zastosował przedmiotowego środka. Po rozpoznaniu omawianego zażalenia GINB postanowieniem z [...] października 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] WINB. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w myśl art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Przez bezczynność rozumie się brak podjęcia jakiejkolwiek czynności, celem której jest zastosowanie środków egzekucyjnych. Ponadto, zgodnie z art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, środkiem egzekucyjnym jest, m.in. grzywna w celu przymuszenia czy wykonanie zastępcze. Co więcej, niepodejmowanie działań przez wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego również może być uznane za bezczynność, w rozumieniu art. 6 § 1a omawianej ustawy, jeżeli skutkiem braku działań wierzyciela jest wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie ustalono, że Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia [...] sierpnia 1997 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody T. z dnia [...] października 1997 r., nakazał K. K. wykonanie rozbiórki samowolnie pobudowanej konstrukcji metalowej wiaty wraz z zadaszeniem i wykonanym pokryciem z blachy ocynkowanej o wymiarach 16,45 m x 5,55 m, z lokalizacją po granicy z działką J. Ł. , w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji. Rozstrzygnięcie to było przedmiotem postępowania administracyjnego w trybie stwierdzenia nieważności prowadzonego przez GINB, który decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., znak: [... ] stwierdził nieważność decyzji Wojewody T. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] sierpnia 1997 r., w części nakładającej trzymiesięczny termin rozbiórki od dnia uprawomocnienia się decyzji, a w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia[...] sierpnia 1997 r. Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił dodatkowo, że w sprawie nakazu rozbiórki prowadzone było postępowanie egzekucyjne w stosunku do zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Wyłoniono również wykonawcę do wykonania zastępczego, który wycenił prace rozbiórkowe na kwotę 8500 złotych, a także zgromadzono pełną kwotę wierzytelności, lecz wykonawca zaprzestał prowadzenia działalności. GINB wskazał ponadto, że w 2019 r. zmienił się właściciel nieruchomości, na której zlokalizowana jest wiata przeznaczona do rozbiórki. Aktem notarialnym repertorium [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., została spisana umowa darowizny, na podstawie której właścicielem działki nr ew. [...] w N. stał się P. K. PINB w N. w dniu 8 stycznia 2020 r. przeprowadził z urzędu kontrolę w sprawie rozbiórki konstrukcji metalowej wiaty wraz z zadaszeniem i wykonanym pokryciem. Z protokołu spisanego na tę okoliczność wynika, że rozbiórka nie została wykonana. Uczestniczący w kontroli K. K. oświadczył, że działkę nr ew. [...] przekazał swojemu synowi P. K. w dniu 27 czerwca 2019 r. Stąd PINB w N. pismem z dnia 9 stycznia 2020 r., wystąpił do Starostwa Powiatowego w N. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami o przesłanie wypisu z rejestru gruntów dla działki nr ew. [...] w N. i działek sąsiednich oraz kopii mapy ewidencyjnej i zasadniczej dla tego terenu. Następnie w dniu 31 stycznia 2020 r. wystosował do Urzędu Gminy i Miasta w N. wniosek o udostępnienie danych jednostkowych P. . Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez PINB w N. w stosunku do P. K. tytułem wykonawczym z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...]. Pismami z dnia 21 lutego 2020 r., organ egzekucyjny zwrócił się z prośbą do trzech firm o przedstawienie oferty cenowej na wykonanie rozbiórki, w drodze wykonania zastępczego do firmy Usługi Remontowo-Budowlane J. N. w S. W. , PHU D. M. W. w N. i do Firmy Budowlanej "[...] " B. D. w S. W. Ponadto organ prowadzący postępowanie egzekucyjne pismami z dnia 30 czerwca 2020 r. wystąpił do powyższych przedsiębiorstw z zapytaniem czy podejmą się rozbiórki omawianej wiaty za kwotę 8500 złotych. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wymienione firmy udzieliły odpowiedzi, a tym samym, aby którakolwiek z nich wyraziła zgodę na wykonanie w trybie zastępczym przedmiotowej rozbiórki. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, w ocenie GINB nie można stwierdzić, aby PINB w N. był bezczynny w rozumieniu art. 6 § 1 i 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [....] sierpnia 1997 r., w przedmiocie nakazu rozbiórki, została wydana w dniu [...] października 1997 r. Nakaz rozbiórki przez tak długi okres czasu nie został jednak wykonany. Jednakże z akt sprawy wynika, że od daty przekazania nieruchomości nowemu następcy prawnemu – P. K. – postępowanie egzekucyjne jest konsekwentnie kontynuowane. Stąd też w ocenie GINB nie zostały spełnione przesłanki bezczynności wierzyciela w podejmowaniu czynności do zastosowania środków egzekucyjnych dotyczących wykonania obowiązku nałożonego decyzją ostateczną. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. Ł. , domagając się jego uchylenia, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na dokonaniu przez organ II instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkującego bezpodstawnym przyjęciem, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego PINB w N. nie jest bezczynny, - art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na skutek całkowicie błędnego przyjęcia, że po stronie PINB w N. nie występuje stan bezczynności w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy kwestionowanego postanowienia, podczas gdy stan faktyczny sprawy nakazywał jego uchylenie i uwzględnienie skargi na bezczynność organu. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że pomimo prowadzenia postępowania przez organ egzekucyjny przez ponad 11 lat, wykonawca zastępczy obowiązku rozbiórki wciąż nie został wyłoniony. Równocześnie zdaniem skarżącej trudno jest racjonalnie przyjąć, aby przy tylu podmiotach funkcjonujących na rynku budowlanym, nie znalazł się żaden gotowy wykonać rozbiórkę prostego obiektu budowlanego. Organ egzekucyjny powinien zatem podjąć w sprawie działania efektywne i skierować zapytanie ofertowe do możliwie jak największej ilości firm i wybrać spośród złożonych ofert tę najkorzystniejszą. Pełnomocnik skarżącej stwierdził, że prowadzenie przez organy w sposób rażąco przewlekły i skrajnie nieefektywny przez 23 lata postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do prostego obowiązku, pozostaje w oczywistej sprzeczności z konstytucyjną zasadą państwa prawa oraz świadczy o rażącej niewydolności aparatu państwowego. W jego ocenie sytuacja ta pozostaje również w oczywistej sprzeczności z naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego wskazanymi w art. 7 k.p.a. (zasada praworządności), art. 8 k.p.a. (zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do jego uczestników) i art. 12 k.p.a. (zasada szybkości postępowania). W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2020r., utrzymujące w [...]...] lipca 2020 r., w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela. Materialnoprawną podstawę wniesionej przez skarżącą do organu w dniu 1 lipca 2020 r., skargi stanowi art. 6 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( u.p.e.a.), zgodnie z którym na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż na wierzycielu ciąży nie powinność, ale obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i stosowania środków przewidzianych w przepisach celem wyegzekwowania wykonania obowiązku. Na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga. Skarga ta będzie zasadna jeżeli w toku postępowania (zainicjowanego tą skargą) okaże się, że wierzyciel pozostaje w stanie bezczynności - w sytuacji uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku. Przy czym, stan bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wiąże się z niezakończeniem tego postępowania w określonym terminie, lecz z niepodejmowaniem określonych przepisami prawa czynności. W myśl art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z art. 1a pkt 13 wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, a zgodnie z art. 1a pkt 12b, środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Przywołany art. 6 § 1 formułuje zasadę prawnego obowiązku podjęcia przez wierzyciela odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji. Przez czynności wierzyciela zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych należy rozumieć zarówno upomnienie zobowiązanego oraz wystawienie tytułu wykonawczego i złożenie wniosku o wszczęcie egzekucji, jak i inne czynności wierzyciela podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego, warunkujące zastosowanie środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego. Obowiązek wierzyciela, dotyczący kontroli wykonywania obowiązków przez zobowiązanych oraz podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, rozpoczyna się wraz z nabyciem przez obowiązek cechy wykonalności i trwa do wygaśnięcia obowiązku lub stwierdzenia jego bezprzedmiotowości. Bezczynności wierzyciela, której dotyczy skarga z art. 6 § 1a u.p.e.a., polega na tym, że nie podejmuje on działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego. Wierzyciel jest bezczynny, jeżeli w razie stwierdzenia uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku nie wzywa go do jego wykonania i w razie bezskuteczności tego upomnienia nie sporządza tytułu wykonawczego i nie składa wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Przy czym, obowiązkiem wierzyciela nie jest jedynie doprowadzenie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Niepodejmowanie działań przez wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego również może być uznane za bezczynność, w rozumieniu art. 6 § 1a, jeżeli skutkiem braku działań wierzyciela jest wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Skarga na bezczynność wierzyciela może być wniesiona nie tylko, gdy organ egzekucyjny, będący równocześnie wierzycielem, nie wszczyna z urzędu postępowania egzekucyjnego. Wierzyciel pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy nie podejmuje działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, ale także wtedy, gdy działania takie wprawdzie podejmuje, ale są one nieadekwatne do zaistniałej sytuacji faktyczno-prawnej, mają charakter pozorny, są niezrozumiałe, czy też są obiektywnie nieskuteczne. Dokonując oceny zasadności skargi złożonej na bezczynność wierzyciela w trybie art. 6 § 1a u.p.e.a. organ winien mieć na uwadze nie tylko moment skierowania do dłużnika upomnienia, rodzaj egzekwowanego świadczenia, czas trwania postępowania egzekucyjnego, odległości czasowe między poszczególnymi podejmowanymi czynnościami egzekucyjnymi, skuteczność i celowość podejmowanych czynności egzekucyjnych. Dokonując w tym zakresie ustaleń organ winien organ winien kierować się zasadami określonymi w art. 7, § 77 § 1 k.p.a. a ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna opierać się na wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasadzie swobody oceny dowodów. Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego jest decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] sierpnia 1997r. nakazująca K. K. wykonanie rozbiórki samowolnie pobudowanej konstrukcji metalowej wiaty wraz z zadaszeniem i wykonanym pokryciem z blachy ocynkowanej o wymiarach 16,45 m x 5,55 m, z lokalizacją po granicy z działką J. Ł. - w terminie trzech miesięcy od dnia uprawomocnienia się decyzji. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy ostateczną i prawomocną decyzją Wojewody T. z dnia [...] października 1997r. Organ wystosował do zobowiązanego upomnienie w dniu [...]...] stycznia 1998r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy nr [...]...] w dniu [...]...] sierpnia 1998r. W dniu [...] sierpnia 1998r. organ egzekucyjny wydał postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Od tej chwili organ pozostawał w bezczynności, bowiem nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego oczekiwanie na przymusowe ściągnięcie nałożonej grzywny w celu przymuszenia przez Urząd Skarbowy w S. Nie jest także czynnością egzekucyjną oczekiwanie na dobrowolne wykonanie rozbiórki po kontroli przeprowadzonej dopiero w dniu 30 sierpnia 2002r. Bezpodstawnie także organ pozostawał w bezczynności w oczekiwanie na zakończenie postępowania , którego przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody T. z dnia [...]...] lutego 1998r., oraz utrzymanej nią w mocy Decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] grudnia 1997r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu K. K. pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynków gospodarczego i składowego, położonych przy ul. K. w N. – zakończone decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004r. Nieuzasadnionym był także brak podejmowania czynności egzekucyjnych w czasie trwania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 1997r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia [...] sierpnia 1997r., nakazującej przedmiotową rozbiórkę. Nie ulega wątpliwości , że organ nie podejmował czynności egzekucyjnych w okresie od 18 sierpnia 1998r. do 15 października 2009r. ( 11 lat) jednocześnie nie zawieszając postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: "u.p.e.a.") na gruncie, którego postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W postępowaniu egzekucyjnym nie stosuje się przepisów ogólnej procedury administracyjnej o zawieszeniu postępowania, w tym art. 97 k.p.a., określającego przesłanki takiego zawieszenia (por. wyroki NSA: z 6 sierpnia 2015 r., II GSK 1110/14, LEX nr 1783819, z 19 kwietnia 2018 r., II FSK 1062/16, LEX nr 2499067). Stanowisko to również znajduje swoje odzwierciedlenie w doktrynie. W postępowaniu egzekucyjnym nie jest dopuszczalne stosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczącego zawieszenia postępowania, jak również zawieszenie postępowania egzekucyjnego na innych podstawach wskazanych w art. 97 k.p.a. (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 56). Żadne więc toczących się postępowań nadzorczych nie stanowiło podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a tym bardziej nie uzasadniało całkowitej bierności organu w dążeniu do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] sierpnia 1997r. Dopiero w okresie od 15 października 2009r. do 1 lutego 2012r. organ wystosował zapytanie o wykonanie rozbiórki w drodze wykonania zastępczego do 32 firm. W dniu 19 marca 2012r. ( prawie 14 lat po wystawieniu tytułu wykonawczego) organ wezwał postanowieniem K. K. do uiszczenia zaliczki na poczet wykonania zastępczego w kwocie 8.500 zł, która została wyegzekwowana dopiero po ponad 6 latach. W dniu 8 stycznia 2002r. organ powziął wiadomość, że aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2019r., K. K. przekazał umową darowizny na rzecz swojego syna P. K. nieruchomość składającą się między innymi z działki nr ew. [...] na której posadowiony przedmiot nakazu rozbiórki. Organ egzekucyjny zareagował dopiero po miesiącu, bowiem nowy tytuł wykonawczy Nr [...]...] na nowego właściciela działki – P. K. wystawił w dniu [...]...] lutego 2020r. Jednocześnie przez okres 19 kolejnych miesięcy – w okresie od 28 listopada 2018r. do 30 czerwca 2020r. organ przesłał kolejne zapytania o wykonanie zastępcze orzeczonej rozbiórki do 13 firm. Sąd w pełni podziela orzecznictwo sądów administracyjnych z którego wynika, że wierzyciel pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy nie podejmuje działań zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wobec zobowiązanego, ale także wtedy, gdy działania takie wprawdzie podejmuje, ale są one nieadekwatne do zaistniałej sytuacji faktyczno – prawnej, mają charakter pozorny, są niezrozumiałe czy też są obiektywnie nieskuteczne. Będzie to miało miejsce właśnie wtedy, gdy zachowanie dłużnika nacechowane jest wyjątkowo złą wolą, gdy dłużnik podejmuje czynności zmierzające do uniemożliwienia prowadzonej egzekucji za wszelką cenę, a podejmowane przez wierzyciela działania tych okoliczności nie uwzględniają (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2018r., sygn. akt VII SA/Wa 1042/17). Należy podkreślić, że za sytuację kuriozalną należy uznać fakt, że organ egzekucyjny przez ponad 23 lata nie zdołał doprowadzić do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji administracyjnej. Obowiązkiem wierzyciela nie jest jedynie doprowadzenie do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Niepodejmowanie działań przez wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego również może być uznane za bezczynność, w rozumieniu art. 6 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli skutkiem braku działań wierzyciela jest wstrzymanie czynności egzekucyjnych (VII SA/Wa 146/06 – wyrok WSA Warszawa z dnia 22 czerwca 2006 r.). Skarżąca zarzuca słusznie organowi egzekucyjnemu będącemu jednocześnie wierzycielem obowiązku niepieniężnego, bezczynność w prowadzeniu postępowania egzekucyjnego. W tych okolicznościach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego oddalając skargę na bezczynność PINB w N. dopuścili się istotnego naruszenia przepisów procesowych w postaci art. 6 § 1, § 1a oraz art. 26 § 4 u.p.e.a. i art. 15 § 1 u.p.e.a. Ponownie rozpoznając sprawę organy będą zobligowane do uwzględnienia wyżej wypowiedzianej oceny stanu prawnego i faktycznego sprawy. Mając powyższe na uwadze, zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu I instancji, jako nie odpowiadające prawu należało uchylić na podstawie o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej w kwocie 597 zł, na które składają się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.