VII SA/Wa 2085/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Szczepan Borowski Protokolant: ref. Tomasz Bilewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi B. J. na uchwałę Rady Miejskiej w Radzyminie z dnia 28 września 2020 r. nr 349/XXV/2020 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Radzymina Etap 4A oddala skargę

1. Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] września 2020 r. nr [...], Rada Miejska w R. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego R. Etap 4A (Dz. Urz. Woj. M. poz. [...]; dalej: MPZM, zaskarżona uchwała). 2. Pismem z 17 lipca 2025 r. B. J. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę, zaskarżając ją w części dotyczącej ustaleń tekstowych i graficznych dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1KDD (tereny dróg publicznych klasy dojazdowej), w zakresie, w jakim teren ten został wyznaczony na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej, tj. na działce ewidencyjnej nr [...] obręb [...], miasto R. 2.1. Strona skarżąca zarzuciła uchwalenie MPZP w zaskarżonym zakresie z naruszeniem: 1) art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293; dalej: u.p.z.p.) oraz art 7 Konstytucji, poprzez sporządzenie MPZP w oparciu o Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., które zostało uchwalone z rażącym naruszeniem prawa. 2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p., art. 21, art. 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, art 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez nadużycie władztwa planistycznego polegającego na nieuzasadnionej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącej – naruszeniu zasady proporcjonalności, poprzez: – wyznaczenie w MPZP przebiegu planowanej drogi IKDD na działce należącej do skarżącej pomimo tego, że budowa tej drogi nie jest niezbędna dla zapewnienia przebiegu ciągów komunikacyjnych działkom znajdującym się na tym terenie i jednocześnie w sytuacji, w której wszystkie nieruchomości znajdujące się na tym obszarze mają zapewniony dostęp do drogi publicznej bez wyznaczania drogi 1KDD; – zaplanowanie budowy tej drogi wyłącznie kosztem działki należącej do skarżącej, chociaż głównymi beneficjentami inwestycji będą właściciele innych działek; – poprzez brak należytego zbadania, czy budowa tej drogi pozostaje niezbędna i konieczna z punktu widzenia interesu publicznego i czy uwzględnia jednocześnie w sposób należyty interes prywatny strony, a także, czy rozwiązanie planistyczne zaproponowane w zaskarżonej uchwale odpowiada standardom równości wobec prawa. Biorąc to pod uwagę, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zaskarżonej części lub ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności prawem, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu. 2.2. Skarżąca podkreśliła, że MPZP został sporządzona w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] czerwca 2019 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 8 grudnia 2022 r. stwierdził niezgodność tej uchwały z prawem (sygn. akt VII SA/Wa 127/22). Podkreślono, że Studium zostało "unieważnione" z powodu błędnej metodologii wyznaczania obszarów zwartej zabudowy, włączenia terenów niezabudowanych do stref zwartej zabudowy; celowego obejścia przepisów o bilansie terenów, wewnętrznej niespójności tego dokumentu oraz z uwagi na zignorowanie wyników bilansu przy planowaniu. Zdaniem skarżącej oznacza to, że MPZP sporządzono w oparciu o fundamentalnie wadliwe założenia planistyczne i co najmniej w części odnoszącej się do działki skarżącej, powinien zostać uchylony. W ocenie autora skargi, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być zgodny z prawem, jeżeli studium, na podstawie którego powstał, samo jest niezgodne z prawem. Zdaniem skarżącej ww. okoliczność stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Poza tym w zakresie, w jakim wyznaczono przebieg planowanej drogi dojazdowej, oznaczonej w załączniku graficznym symbolem 1KDD, dopuszczono się nadużycia władztwa planistycznego polegającego na nieuzasadnionej i nieproporcjonalnej ingerencji w prawo własności skarżącej bez należytego wyważenia interesu prywatnego i publicznego. 2.3. Skarżąca wyjaśniła, że należąca do niej działka znajduje się na terenie oznaczonym w MPZP symbolem 3MNU (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub zabudowy usługowej). Droga 1KDD ma charakter drogi dojazdowej, a jej rzekomym celem jest zapewnienie obsługi komunikacyjnej dla tych nowo wyznaczonych terenów inwestycyjnych, w tym terenów 2MNU, 5MNU i 6MNU. Zauważono przy tym, że obszary te mają zapewniony dostęp do drogi publicznej już obecnie, a droga 1KDD miałaby jedynie na celu wprowadzenie “alternatywnych tras". W ocenie autora skargi, analiza załącznika graficznego do MPZP obrazującego przebieg planowanej drogi w żaden sposób nie uzasadnia twierdzenia, że utworzenie tej drogi pozostaje konieczne dla obsługi komunikacyjnej działek w obszarach oznaczonych symbolami 3MNU, 6MNU. 5MNU. 2MNU czy też innych działek. Stwierdzono, że wszystkie działki położone na obszarach wyżej wskazanych posiadają swobodny dostęp do dróg publicznych. Działka skarżącej (nr [...]) posiada dostęp do ulicy [...], działki o numerach [...] i [...] do ul. [...], natomiast działka [...] do ul. [...]. Zgodnie z MPZP ulice [...] i [...] mogą zostać przedłużone – odpowiednio planowane drogi 2KDW i 3KDW. Podkreślono, że drogi 2KDW i 3KDW zostały zaplanowane na specjalnie wyznaczonych do tego “działkach drogowych" (nr [...] i [...]). Działki położone w obszarze 2MNU uzyskają dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem planowanej drogi 2KDW Sama droga 1KDD sięga wyłącznie do zachodnich granic działki [...] i tam kończy się z uwagi na przebiegające w tym miejscu tereny kolejowe co oznacza, że nie jest ona elementem dalszego ciągu komunikacyjnego. Nie istnieje zatem żaden logiczny i zasadny argument, który nakazywałby pozbawienie skarżącej przysługującego jej prawa własności na potrzeby budowy drogi 1KDD, gdyż to połączenie nie jest niezbędne dla zapewnienia ciągów komunikacyjnych na tym terenie. 2.4. W skardze podkreślono, że planowany przebieg drogi 1KDD w całości niemal odbywa się kosztem działki [...], w niewielki tylko stopniu działki [...] i z zupełnym pominięciem działek [...] i [...]. Niezrozumiała dla skarżącej pozostaje sytuacja, w której budowa drogi 1KDD miałaby odbywać się kosztem nieruchomości stanowiącej jej własność, chociaż głównymi beneficjentami tej inwestycji byliby potencjalni właściciele działek [...] i [...] (gdyby doszło do ich dalszego podziału). Planowany przebieg tej drogi nie uwzględnia także w zupełności tego, że wyłącznie działka skarżącej pozostaje już zabudowana. Organ wyznaczył nieprzekraczalne linie zabudowy bezpośrednio na froncie już istniejącego budynku. W ocenie skarżącej także ten przykład świadczy o naruszeniu przez organ administracyjny przysługującego jej prawa własności w sposób nieuzasadniony, narusza zasadę proporcjonalności i w konsekwencji, świadczy o naruszeniu art 28 ust. 1 u.p.z.p. Podkreślono, że nieruchomość skarżącej stanowi centrum życiowe jej rodziny od wielu pokoleń. Ten silny, ugruntowany związek z ziemią i lokalną społecznością Gminy R., przejawiający się nie tylko w regularnym uiszczaniu należności publicznoprawnych, w tym podatków, na rzecz gminy, ale również w kontynuacji rodzinnej tradycji przez córkę skarżącej, która na przedmiotowym terenie zamieszkuje wraz z własną rodziną, stanowi o szczególnym charakterze niniejszej sprawy. Skarżąca zechciała zwrócić uwagę Sądu, że jej rodzina zawsze z należytym zrozumieniem podchodziła do potrzeb ogółu, czego dowodem ma być postawa jej ojca, poprzedniego właściciela nieruchomości. Wyraził on zgodę na obciążenie działki poprzez budowę linii energetycznej i posadowienie na niej słupa energetycznego średniego napięcia, który jest posadowiono w miejscu, w którym zgodnie z graficznym załącznikiem do uchwały ma przebiegać droga 1KDD. W ocenie skarżącej akt dobrej woli ze strony jej ojca stanowił realny wkład w rozwój lokalnej infrastruktury i dowód na to, że rodzina skarżącej już poniosła ciężar na rzecz dobra wspólnego, kierując się poczuciem obywatelskiego obowiązku i lokalnego patriotyzmu. Wobec powyższego, kwestionowane ustalenia planu są odbierane jako szczególnie krzywdzące, gdyż nie uwzględniają dotychczasowej postawy i wkładu jej rodziny na rzecz społeczności lokalnej. Organ administracyjny zamierza pozbawić skarżącą znacznej części jej własności wyłącznie dla realizacji celów inwestorskich które, co potwierdza treść wyroku WSA w Warszawie z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt: VII SA/Wa 127/22 – pozostają niezgodne z prawem. 2.5. Zdaniem skarżącej, organ planistyczny, dokonując tak głębokiej ingerencji w prawo własności, jaką jest wyznaczenie drogi publicznej na prywatnym gruncie, ma obowiązek wykazać, że przyjęte rozwiązanie jest konieczne, racjonalne i że nie istnieją alternatywne, mniej inwazyjne sposoby osiągnięcia zamierzonego celu publicznego. Obowiązek ten sprowadza się do rzetelnego przeanalizowania różnych wariantów przebiegu drogi i wyboru tego, który w najmniejszym stopniu obciąża właściciela nieruchomości prywatnych. W niniejszej sprawie organ zaniechał tego obowiązku. W dokumentacji planistycznej, w szczególności w załączniku nr 2 do zaskarżonej Uchwały, zawierającym rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, organ posługuje się szablonowymi, ogólnikowymi uzasadnieniami, które nie odnoszą się do konkretnych uwarunkowań faktycznych i prawnych poszczególnych nieruchomości. Argumentacja organu sprowadza się do powtarzalnego stwierdzenia, że "likwidacja drogi uniemożliwiłaby (...) podział nieruchomości na działki budowlane, ale również spowodowałaby znaczące utrudnienia w obsłudze komunikacyjnej nowo wydzielanych kwartałów urbanistycznych". Taka argumentacja jest pozorna i nie dowodzi, że analizowano inne, alternatywne przebiegi drogi. Dowodem na arbitralność i nierówne traktowanie właścicieli przez organ jest fakt, że w tej samej procedurze planistycznej, w odpowiedzi na uwagę nr 9.1 dotyczącą działki nr [...], organ przyjął odmienne stanowisko, stwierdzając krótko: "Zmieniono przebieg projektowanej drogi". Skoro w jednym przypadku zmiana przebiegu drogi była możliwa, podważa to twierdzenie organu o absolutnej konieczności i niezmienności jej przebiegu w innych przypadkach, (w tym także na działce Skarżącego). Dowodzi to, że istniały alternatywy, a organ, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia dla swojego wyboru, naruszył zasadę proporcjonalności i równego traktowania. 2.6. Skarżąca podniosła, że posiada wiedzę, z której wynika, że organ administracyjny planuje budowę drogi 1KDD w ograniczonym zakresie, tzn. wyłącznie do wysokości planowanej drogi wewnętrznej, na załączniku graficznym oznaczonej symbolem 3KDW. Jej zdaniem pokazuje to, że planowana droga 1KDD nie ma rzeczywistości większego celu komunikacyjno-funkcjonalnego, nie stanowi wyłącznego sposobu zapewnienia dostępu do drogi publicznej, a zaplanowano ją co najwyżej “dla wygody" użytkowników niektórych tylko działek. Zapewnienie użytkownikom poszczególnych działek alternatywnego dostępu do drogi publicznej kosztem działki nr [...] wyłącznie “dla wygody", w sytuacji, w której działki te mają taki dostęp zapewniony już innymi kanałami komunikacyjnymi, nie stanowi z całą pewnością realizacji “celu publicznego" i nie sposób uznać takiego działania za “konieczne". Suma interesów prywatnych, nawet jeśli dotyczy kilku czy kilkunastu właścicieli, nie przekształca się automatycznie w interes publiczny. Interes publiczny musi mieć charakter ogólny, służący nieokreślonej z góry grupie adresatów i zaspokajający potrzeby całej wspólnoty lub jej znacznej części. 3. W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w R. wniosła o jej oddalenie. 3.1. Organ podniósł, że wnioski sformułowane przez Skarżącą na podstawie wyroku dot. Studium są nieprawidłowe i z nim sprzeczne, bowiem na str. 28 uzasadnienia wyroku Sąd wyjaśnił, że orzeczenie o niezgodności uchwały działa ex nunc, a więc pozbawia akt organu Gminy mocy wiążącej dopiero od daty orzeczenia. W wypadku wydania orzeczenia o niezgodności uchwały lub zarządzenia organu Gminy z prawem akt organu Gminy wywołuje zatem skutki prawne aż do daty pozbawienia go mocy. Oznacza to, że plany miejscowe uchwalone w oparciu o przedmiotowe Studium pozostała w mocy. Zatem orzeczenie dotyczące Studium nie przesądza automatycznie o wadliwości MPZP. 3.2. Odnosząc się do zarzutu, że przeznaczenie nieruchomości określone w skarżonym miejscowym planie jest wprost sprzeczne z przeznaczeniem określonym w Studium, gdyż Studium dla wskazanego terenu nie wskazuje możliwości realizacji wyjaśniono, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi jedynie dokument kierunkowy o innej dokładności niż plan miejscowy. W studium wskazuje się jedynie przebieg dróg publicznych o znaczeniu strukturalnym, a dopiero w planie miejscowym wskazuje się dokładny przebieg dróg istotnych dla obsługi terenów o różnych przeznaczeniach – klasy lokalnej dojazdowej itd. Dodatkowo, projektowane przeznaczenia terenów w miejscowym planie zostały ustalone w sposób zgodny z obowiązującą polityką rozwoju Gminy. 3.3. Organ wyjaśnił, że projektowanie przeznaczenia terenu z możliwością realizacji nowej zabudowy, jednocześnie obliguje do zaprojektowania koniecznego dla jego obsługi układu komunikacyjnego. Ponadto, jeżeli w planie miejscowym przewiduje się tereny pod drogi tworzące system komunikacji, to obowiązkowo należy określić zasady modernizacji, rozbudowy i budowy tego systemu. Uruchamianie nowych terenów dla zabudowy mieszkaniowej wiąże się z potrzebą wytyczenia nowych połączeń komunikacyjnych dla zwiększającego się ruchu samochodowego. Przedmiotowa droga publiczna jest zatem niezbędna w celu prawidłowego skomunikowania w obszarze objętym projektem planu. Wyjaśniono, że MPZP opracowany został na dużym obszarze, dlatego też układ komunikacyjny był analizowany w granicach całego opracowania z jednoczesnym uwzględnieniem istniejącej komunikacji wewnętrznej z wyprowadzeniem ruchu kołowego na zewnętrzny istniejący i projektowany układ drogowy. W efekcie przyjęty został najbardziej racjonalny układ z analizowanych wariantów drogowych przy sporządzaniu projektu miejscowego planu. 3.4. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że droga 1KDD miałaby jedynie charakter "alternatywnej trasy", a dostęp komunikacyjny do terenów 2MNU, 5MNU i 6MNU został już zapewniony istniejącym układem drogowym, organ podkreślił, że planowana droga stanowi dopełnienie docelowego systemu komunikacyjnego, służącego nie tylko obsłudze wskazanych terenów mieszkaniowo-usługowych, ale całemu układowi przestrzennemu objętemu planem. Organ, działając w ramach przysługującego mu władztwa był uprawniony do wyznaczenia nowej drogi dojazdowej. Jeśli uznał to za niezbędne z punktu widzenia zapewnienia ładu przestrzennego, docelowej przepustowości komunikacyjnej czy też bezpieczeństwa ruchu. Subiektywna ocena skarżącej co do zbędności drogi IKDD nie może zastępować kompleksowej analizy funkcjonalno-przestrzennej, przeprowadzonej przez organ. 3.5. Organ poinformował, że Burmistrz R. pismem z 16 grudnia 2024 r. wystąpił do Starosty W. ze zmianą wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej ul. [...] w R. We wniosku wyjaśniono, że planowana inwestycja znajduje się w terenie zurbanizowanym i brak wybudowanych dróg powoduje niedogodności dla lokalnych mieszkańców, wydłużenie ul. [...] wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zaplanowana inwestycja jest powiązana z drogami publicznymi ul. [...], ul. [...] (przez drogę wewnętrzną ul. [...]). Dodano, że przedmiotowy wniosek obejmuje również budowę ulicy [...], ponieważ projekt zakłada, że ulice [...] i [...] będą się ze sobą łączyć. Dopiero połączenie tych 2 ulic zapewni właściwą komunikację i dojazd okolicznym mieszkańcom. Ewentualne odstąpienie od realizacji 1 z wyżej wymienionych ulic oznaczałoby budowa drugiej nie przyczyni się do zakładanego celu. Zatem MPZP ustalił układ dróg lokalnych i ulic dojazdowych w celu obsługi istniejącego i nowego zainwestowania na obszarze objętym Planem. Jednym z elementów tego układu jest przedmiotowa droga dojazdowa oznaczona symbolem 1KDD, która łączy się z drogą 3KDW. Droga 1KDD będzie również powiązana z drogą 2KDW, co umożliwi w przyszłości połączenie z ul. [...] w ramach kolejnych etapów realizacji układu drogowego i komunikacyjnego. Powyższe ma zapewnić wedle zamiarów organu planistycznego skomunikowanie obszarów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oznaczonych symbolami: 3MNU, 5MNU, 6MNU. W ocenie organu, uchwalając zaskarżony MPZP nie przekroczył granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu. 4. Na rozprawie 22 kwietnia 2026 r. skarżąca przedłożyła wydruk z systemu informacji przestrzennej R., a Sąd dopuścił dowód z tego dokumentu na okoliczność budowy drogi gminnej na działce skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z art. 151 p.p.s.a. wynika natomiast, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 5.1. W pierwszej kolejności należało wyjaśnić, że rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465, dalej: u.s.g.). Zgodnie z tym przepisem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd zauważa także, że art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. oraz, że z mocy ww. przepisu, legitymacja skargowa została oparta na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, co oznacza, że legitymacja do wniesienia na tej podstawie skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi zatem wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny (por. wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 64/17). W kontekście okoliczności niniejszej sprawy Sąd zaznacza nadto, że o naruszeniu interesu prawnego (legitymującego do wniesienia skargi na plan miejscowy), rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej skarżącego (zwykle ograniczenie bądź pozbawienie uprawnień lub nałożonych obowiązków). 5.2. W związku z tym, podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi art. 140 k.c. (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 2336/19, LEX nr 3403885). Jak wynika z informacji ujawnionych w księdze wieczystej nr [...], skarżąca jest właścicielką nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...] obręb [...], miasto R. W związku z tym, że zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia w zakresie zagospodarowania nieruchomości skarżącej, Sąd stwierdził, że wpływa ona jej interes prawny w stopniu wskazującym na dopuszczalność wniesionej skargi. 6. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 6.1. W orzecznictwie wskazuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, jakie zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. wyrok NSA z 25 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1874/18, LEX nr 3279905.). Ponadto, istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, to naruszenie podstawowych wartości, które wiążą przy jego sporządzeniu (zob. wyrok NSA z 4 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 3593/18, LEX nr 3080492). Z analizowanego przepisu wynika zatem, że nie każde naruszenie zasad sporządzania aktu planistycznego skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania studium. Instrument ten należy traktować jako służący eliminowaniu z obrotu aktów planistycznych dotkniętych rażącymi wadliwościami (zob. wyrok NSA z 5.10.2021 r., II OSK 220/21, LEX nr 3318329). 6.2. Ponadto, w sprawie ze skargi na uchwałę planistyczną, kontrola sądowa polega na zbadaniu również prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu poprzedzającym wniesienie skargi. Postępowanie to nie stanowi co prawda postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, ale jeśli prawidłowość zastosowania norm prawa materialnego w procesie uchwalenia planu miejscowego jest uzależniona od oparcia się w trakcie procedury planistycznej na prawidłowo ustalonych zdarzeniach faktycznych, to w tym zakresie należy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające przed sądem pierwszej instancji, na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, także na podstawie dowodów uzupełniających z dokumentów, przeprowadzonych z urzędu lub na wniosek stron (art. 106 § 3 p.p.s.a.), a także na podstawie wyjaśnień składanych w trybie art. 106 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 25 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1905/19). 7. W ocenie Sądu, przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do istotnego naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, ani do naruszenia właściwości organów w tym zakresie. 7.1. Z akt postępowania planistycznego wynika, że MPZP został uchwalony w procedurze zainicjowanej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] kwietnia 2007 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy R., zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] sierpnia 2012 r., zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] grudnia 2019 r. 7.2. Strona skarżąca nie zgłosiła szczegółowych zarzutów odnoszących się do poszczególnych elementów procedury planistycznej, jednak Sąd z urzędu zbadał przebieg tej procedury i uznał ją za nienaruszającą w sposób istotny adekwatnych przepisów u.p.z.p. Z akt postępowania wynika, że po wydaniu uchwały o przystąpieniu do sporządzania MPZP, Burmistrz R. ogłosił w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o podjęciu tej uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Organ ten zawiadomił również o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu, a po rozpatrzeniu wniosków do planu przedłożył projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Burmistrz R. przedłożył również prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego oraz uzyskał wymagane prawem opinie, uzgodnienia i zgody. Projekt planu przed jego uchwaleniem podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu (przeprowadzono również dyskusję publiczną nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu), a następnie rozpatrzył uwagi zgłoszone w związku z wyłożeniem projektu, po czym przedłożył organowi stanowiącemu gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Burmistrz R., jako właściwy organ w rozumieniu przepisów u.p.z.p. wykonał zatem czynności w toku postępowania planistycznego, wymagane przez art. 17 u.p.z.p. i inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego. 7.3. Między stronami tego postępowania nie jest sporne, że skarżąca nie brała czynnego udziału w postępowaniu planistycznym. Sąd zauważa, że udział właściciela nieruchomości w procedurze uchwalenia MPZP nie jest obligatoryjny, a kontrola sądowa w tym zakresie skupia się na tym, czy organ planistyczny nie dopuścił się działania lub zaniechania, które uniemożliwiłoby lub ograniczyłoby jednostce możliwość wypowiedzenia się co do projektu MPZP. W niniejszej sprawie nie ujawniły się żadne okoliczności obciążające organy w tym zakresie. Obwieszczenia i zawiadomienia w następstwie których aktualizuje się możliwość udziału jednostki w procedurze planistycznej, zostały dokonane zgodnie z prawem. Na marginesie Sąd zauważa, że bezczynność skarżącej w toku procedury planistycznej nie wyklucza możliwości kwestionowania przez nią ustaleń MPZP. Podsumowując, procedura planistyczna została 8. Jak wynika z art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Również i w tym zakresie nie ujawniły się żadne okoliczności, które wskazywałyby na istotne naruszenie trybu uchwalenia MPZP. 8.1. Z uwagi na zarzuty skargi, Sąd wyjaśnia przede wszystkim, że w dacie uchwalenia MPZP (tj. 28 września 2020 r.) obowiązywało Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R., przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w R. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]. Istotnie, prawomocnym wyrokiem z 8 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 127/22, WSA w Warszawie stwierdził niezgodność tej uchwały z prawem, jednak orzeczenie to nie ma wpływu na czynności w postępowaniu planistycznym zrealizowane przed jego ogłoszeniem. Już w uzasadnieniu tego wyroku wyjaśniono, że stwierdzenie niezgodności uchwały z prawem działa "ex nunc, a więc pozbawia akt organu gminy mocy wiążącej dopiero od daty orzeczenia. W wypadku wydania orzeczenia o niezgodności uchwały lub zarządzenia organu gminy z prawem akt organu gminy wywołuje zatem skutki prawne aż do daty pozbawienia go mocy. Oznacza to, że plany miejscowe uchwalone w oparciu o przedmiotowe Studium pozostają w mocy". W sprawie nie doszło zatem w szczególności do sytuacji, w której organ planistyczny stwierdziłby zgodność MPZP z ustaleniami studium, które nie obowiązywało w dacie uchwalenia MPZP. 8.2. Poza tym, wbrew konkluzjom autora skargi, z motywów wyroku VII SA/Wa 127/22 ani z uzasadnienia skargi nie wynika, aby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego R. Etap 4A w zaskarżonym zakresie był dotknięty tymi samymi wadami, które legły u podstaw uwzględnienia skargi Wojewody Mazowieckiego na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy R. Już sama skarżąca wskazała, że zasadniczym motywem wyroku VII SA/Wa 127/22 było przede wszystkim nadmierne i nieuzasadnione poszerzenie granic obszarów o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej narusza przepisy art. 1 ust. 4 pkt 4 i art. 10 ust. 5 pkt 2-4 u.p.z.p. poprzez obejście przepisów o bilansie terenów i nieuzasadnione wyznaczenie nowych terenów pod zabudowę. Toteż Sąd mógłby rozważać wpływ takiej wadliwości Studium na MPZP w sytuacji, w której skarżąca kwestionowałaby wyznaczenie nowych terenów pod zabudowę – a tak przecież w niniejszej sprawie nie jest, skoro skarżąca zakresem zaskarżenia objęła jedynie teren drogi publicznej klasy dojazdowej, w zakresie, w jakim teren ten został wyznaczony na nieruchomości stanowiącej własność skarżącej. We wspomnianym wyroku w sprawie Studium, zagadnienie dróg publicznych miało charakter wynikowy i było związane z prowadzeniem bilansu terenów. Nie wskazywano w tym wyroku, aby Studium wadliwie ustalało sieć dróg na terenie, który następnie został objęty regulacjami MPZP. W wyroku tym w ogóle nie wypowiadano się nt. interesu indywidualnego właścicieli nieruchomości, skoro dotyczył on ogólnych zasad sporządzania studium. Nie jest wreszcie tak, jak sugeruje autor skargi, że wadliwość Studium prawomocnie orzeczona w wyroku VII SA/Wa 127/22 pociąga za sobą konieczność uwzględnienia skargi na MPZP. 8.3. Jak trafnie wskazał pełnomocnik organu, przeznaczenie części nieruchomości skarżącej pod drogę publiczną klasy dojazdowej nie stanowi istotnego naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który przewidywał, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Związanie ustaleniami studium organów gminy sporządzających, a następnie uchwalających plan, prowadzące do tego by plan nie naruszał ustaleń studium, należy oceniać przy uwzględnieniu celu i charakteru obu aktów planowania gminnego. Zarówno w doktrynie prawa jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest określane mianem aktu polityki przestrzennej gminy (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, [red.] Z. Niewiadomski, Warszawa 2021, s. 60; M. Szewczyk [w:] Z. Leoński, M. Szewczyk, M. Kruś, Prawo zagospodarowania przestrzeni, Warszawa 2021, s. 251; wyrok NSA z 4.11.2020 r., II OSK 2171/18, LEX nr 3180761, czy też wyrok NSA z 17.08.2022 r., II OSK 1222/21, LEX nr 3412455). Celem takiego aktu polityki jest m.in. określenie nieprzekraczalnych ram, w których mają się mieścić ustalenia planów miejscowych (por. wyrok NSA z 16.02.2022 r., II OSK 729/21, LEX nr 3321133). Stąd też do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego ze względu na niezgodność jego ustaleń z ustaleniami studium (skutkującego nieważnością ustaleń planu, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) dochodzi wtedy, gdy w planie miejscowym określi się przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium (por. wyrok NSA z 20.10.2022 r., II OSK 1616/21, LEX nr 3435103). Dlatego należy przede wszystkim podkreślić, że akceptowany stopień szczegółowości Studium nie daje możliwości wytyczania wszelkich detali, które z kolei powinny zostać ustalone w planie miejscowym. Do takich "detali" (z perspektywy wymogów treściowych Studium) należy m.in. zaplanowanie dróg dojazdowych do zabudowy mieszkaniowej, będące naturalną koniecznością i integralnym elementem terenów przeznaczonych pod taką zabudowę (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 1449/21). Brak drogi 1KDD w Studium nie oznaczał zatem, że nie mogła zostać ona ustalona na etapie uchwalenia MPZP. 9. Sąd stwierdził ponadto, że w zakresie objętym skargą, zaskarżona uchwała nie narusza również innych zasad sporządzania planu miejscowego, w tym zwłaszcza granic władztwa planistycznego gminy. 9.1. Należy przypomnieć, że w świetle art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym określano obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Z przepisu tego wynika, że gdy w planie miejscowym przeznacza się określone tereny pod zabudowę, to organ planistyczny ma władzę dokonania w planie miejscowym stosownych ustaleń w zakresie właściwego skomunikowania tych terenów z pozostałymi terenami, w tym właściwego ich połączenia z siecią istniejących i zaprojektowanych dróg (por. wyrok NSA z 30.01.2020 r., II OSK 749/18, LEX nr 3030885). W analizowanym zakresie, plan miejscowy musi być tak skonstruowany aby zapewniał możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów (por. wyrok NSA z 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 109/11; z 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 3314/14). Sąd zauważa, że w świetle art. 7 ust. 1 u.s.g., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w szczególności zadania te obejmują sprawy ładu przestrzennego, gminnych ulic, organizacji ruchu drogowego, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że przeznaczenie danego terenu pod drogę mieści się w zakresie władztwa planistycznego gminy. 9.2. Skarżąca wskazała, że przeznaczenie części jej nieruchomości pod drogę publiczną powoduje rzeczywiste ograniczenie możliwości władania nieruchomością i rozporządzania nią, naruszające prawo własności i uprawnień związanych z tym tytułem prawnym. Sąd przypomina zatem, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 lutego 2001 r. o sygn. akt K 27/00 (publ. OTK 2001/2/29) wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji RP. Nadanie gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu nie stoi w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Art. 4 ust. 1 u.p.z.p nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP. Zatem władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Skoro uchwalając plan miejscowy, rada gminy może ingerować w wykonywanie prawa własności, to taka ingerencja musi także uwzględniać zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, a same ograniczenia nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerując w prawo własności organy planistyczne gminy muszą wskazać, jakie to wartości (cele) są na tyle istotne (ważnie społecznie), aby uzasadniały ograniczenie prawa własności podmiotu prywatnego. Ingerencja w sferę własności musi pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09). W ocenie Sądu, przeznaczenie gruntu prywatnego pod drogę publiczną realizuje taki cel, szczególnie, że z uwagi na zróżnicowaną strukturę właścicielską nieruchomości, drogi publiczne nie mogą być lokalizowane wyłącznie na gruntach (od zawsze) publicznych. Dlatego też, wydzielenie gruntów pod drogi publiczne jest celem publicznym (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), co w świetle art. 21 ust. 2 Konstytucji RP uprawnia do wywłaszczenia z konstytucyjnie chronionego prawa własności. Takim wywłaszczeniem jest nie tylko bezpośrednie odebranie tego prawa, ale także – inne działania, których celem lub skutkiem będzie dopiero w przyszłości istotne ograniczenie lub odebranie tego prawa. Nie ulega zatem wątpliwości, iż określenie przez radę gminy w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości pod drogi gminne, skutkujące na przyszłość możliwością pozbawienia własności nieruchomości w granicach tego przeznaczenia, znajduje swoje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Własność nieruchomości w tym przypadku zostaje podporządkowana realizacji ustawowo określonemu celu publicznego, który ma służyć ogółowi społeczności lokalnej (tak NSA w wyroku z 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 840/12). Właściciel gruntu wyznaczonego pod lokalizację drogi publicznej nie zostaje natomiast pozbawiony wszelkich praw związanych z tym terenem, skoro do wywłaszczenia może dojść jedynie za słusznym odszkodowaniem. W tym sensie, zakwestionowane ustalenia planistyczne nie pozbawiają skarżącej istoty praw związanych z własnością nieruchomości. 9.3. Sąd podkreśla, że sieć infrastruktury drogowej musi się charakteryzować dostateczną "pewnością" planowanego układu komunikacji (jego poszczególnych elementów) zapewniających, wymagany - w przypadku działek budowlanych – dostęp do drogi publicznej. W szczególności nie może być uzależniona od późniejszej, niepewnej zgody właścicieli nieruchomości (np. na ustanowienie służebności drogowej), na których ten układ miałby być zrealizowany. Z uprawnieniem właściciela działki do posiadania dostępu do drogi publicznej zsynchronizowany jest obowiązek gminy budowy odpowiedniej sieci dróg gminnych (zob. wyrok NSA z 15 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1347/ 09). Także dlatego, pozytywnie należy ocenić, że w omawianej sprawie organ zdecydował się na wyznaczenie drogi publicznej, a nie drogi wewnętrznej. Tym samym zapewniono skarżącej możliwość uzyskania odszkodowania za przeznaczenie części jego nieruchomości pod cel publiczny, a pozostałym użytkownikom terenu sąsiadującego z nieruchomością skarżącej – stabilną infrastrukturę komunikacji drogowej. 9.4. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do nieproporcjonalnej ingerencji w sferę praw i wolności skarżącej przez wyznaczenie drogi 1KDD na terenie m.in. należącej do niej działki. Z akt postępowania planistycznego, w tym z załącznika graficznego do MPZP oraz map przedstawianych również przez skarżącą wynika, że droga 1KDD ma stanowić przedłużenie w linii prostej istniejącej ul. [...], sięgające aż do granicy z terenem kolejowym. Na wysokości działki skarżącej, droga ta ma krzyżować się z innymi drogami: 2KDW oraz 3 KDW (ul. [...] i ul. [...]), przez co uzyska dostęp również do ul. [...]. Zatem budowa drogi 1KDD o przebiegu wynikającym z zaskarżonej uchwały stworzy przejrzystą sieć komunikacyjną na obszarze przeznaczonym w MPZP pod zabudowę mieszkaniową i usługową. Ustalenie kwestionowanego przez skarżącą przebiegu drogi 1KDD prowadzi w istocie do stworzenia logicznej i przejrzystej sieci komunikacyjnej terenów przeznaczonych pod zabudowę lub inne użytkowanie wymagające ruchu drogowego i dostępu do drogi publicznej. Nie ma zatem wątpliwości, że istnieje uzasadniony interes publiczny, przemawiający za wyznaczeniem drogi 1KDD w lokalizacji przyjętej w zaskarżonej uchwale. 9.5. Co do twierdzeń skarżącej, że droga 1KDD jest zbędna z uwagi na aktualność dostępu do drogi publicznej wszystkich działek, które miałaby obsługiwać, Sąd wyjaśnia, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem planistycznym, regulującym zagospodarowania terenu "na przyszłość". Zarówno działka należąca dzisiaj do skarżącej, jak i nieruchomości sąsiednie, mogą podlegać dalszemu podziałowi, w tym na zasadach określonych w § 9 MPZP. wynika z nich, że minimalna powierzchnia działki na terenach MN i MNU to 800 m2 w przypadku realizacji zabudowy wolnostojącej i 400 m2 w przypadku realizacji zabudowy bliźniaczej, a minimalny front działki na terenach MN i MNU to 18 m w przypadku realizacji zabudowy wolnostojącej i 14 m w przypadku realizacji zabudowy bliźniaczej. Nie można wykluczyć, że skarżąca lub jej następcy prawni będą chcieli doprowadzić do podziału działki nr [...] lub że podział taki nastąpi z innych, prawem przewidzianych przyczyn. Podobnie rzecz się ma odnośnie działek, z którymi skarżąca graniczy od południa. W takiej sytuacji, dopuszczalnej prawem i ustaleniami § 9 MPZP, droga po śladzie 1KDD stanie się niezbędna. Ustalając przebieg tej drogi już na etapie MPZP, organ planistyczny reguluje stosunki społeczne na przyszłość, minimalizując ewentualne spory i maksymalizując uprawnienia właścicieli działek do zabudowy ich nieruchomości. To, że droga 1KDD została zaplanowana przede wszystkim na gruncie skarżącej jawi się jako uzasadnione m.in. z uwagi na mapkę na s. 9 skargi, z której wynika, że droga ta stanowi proste przedłużenie ul. [...]. Dodatkowo, na wysokości działki skarżącej, przez większość przebiegu drogi 1KDD, posiada ona znacznie mniejszą szerokość niż na wysokości działki nr [...], co również wskazuje na to, że droga ta nie została zaplanowana "złośliwie" względem skarżącej lub szczególnie jej kosztem, z przekroczeniem granic władztwa planistycznego. 9.6. Sąd zauważa, że nieprzekraczalna linia zabudowy na działce skarżącej, związana z drogą 1KDD została zaplanowana wzdłuż ściany istniejącego budynku, a na terenie działki nr [...] "pozostało" wiele miejsca, które w dalszym ciągu będzie mogło zostać zagospodarowane zgodnie ze szczególnymi przepisami dotyczącymi terenu 3MNU. Ustalenie przebiegu drogi 1KDD nie nastąpiło zatem w miejscu, w którym znajduje się budynek skarżącej, a przyszła budowa drogi po tym śladzie nie będzie skutkowała koniecznością rozbiórki budynku skarżącej. Wspomniana droga nie prowadzi również do wywłaszczenia skarżącej z prawa własności co do całości działki nr [...], lecz tylko takiego jej fragmentu, który jest niezbędny dla zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego. 9.7. Należy również dodać, że fakt, że w przypadku innej z planowanych dróg, nastąpiła zmiana jej przebiegu w toku postępowania planistycznego, w żaden sposób nie podważa legalności wyznaczenia drogi 1KDD w sposób ustalony w zaskarżonej uchwale. Po pierwsze, w przypadku o którym mowa w skardze, zmiana przebiegu drogi nastąpiła na skutek interwencji osoby czynnie uczestniczącej w procedurze planistycznej, która przedstawiła argumentację na poparcie swojego interesu, uwzględnioną ostatecznie przez organ. W przypadku skarżącej żadnej takiej interwencji przed uchwaleniem MPZP nie odnotowano. Przede wszystkim jednak, ostateczne przygotowanie projektu planu miejscowego polega na dokonaniu znacznej liczby rozstrzygnięć odnoszących się do wielu nieruchomości i leżących za nimi interesów prawnych. Gdyby uwzględnić logikę analizowanego zarzutu, władztwo planistyczne polegałoby wyłącznie na uwzględnianiu oczekiwań indywidualnych aktualnych właścicieli nieruchomości, co w zasadzie wykluczyłoby planistyczny i przyszłościowy aspekt MPZP. Ostatecznie o tym, że droga 1KDD może być wyznaczona w takim miejscu działki skarżącej jak to wynika z uchwalonego planu przesądza legalność takiego działania. Nie da się bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy wykazać, aby omawiane działanie organu naruszało prawo. W szczególności, skarżąca i każdoczesny właściciel działki nr [...] nie jest chroniony od jakiejkolwiek ingerencji władzy publicznej w sferę prawa własności z tego powodu, że jej poprzednik prawny wyraził kiedyś zgodę na posadowienie słupa energetycznego na działce. Obowiązujące prawo nie przewiduje, aby w procedurze planistycznej uwzględniać takie okoliczności, jak również okoliczności związane z wieloletnim zamieszkiwaniem danej rodziny na terenie gminy. Raz jeszcze bowiem trzeba podkreślić, że MPZP w zaskarżonym zakresie nie likwiduje możliwości zamieszkiwania na działce nr [...] ani nie prowadzi do konieczności rozbiórki lub choćby przebudowy posadowionego na niej budynku. 9.8. W skardze i w toku postępowania sądowego, skarżąca wskazywała na procedurę udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na części terenu oznaczonego w planie jako 1KDD. W ocenie Sądu, to że aktualnie zarządca drogi nie buduje drogi na całej długości wydzielenia planistycznego 1KDD nie ma żadnego znaczenia dla oceny legalności MPZP w zaskarżonym zakresie. Plany inwestycyjne prowadzone przez podmioty publiczne muszą uwzględniać liczne aspekty, w tym finansowe, które mogą przemawiać za ograniczeniem możliwości prowadzenia robót budowlanych w danym czasie. Przede wszystkim jednak zarządca drogi w każdym czasie będzie mógł "przedłużyć" drogę do końca jednostki 1KDD. Z uwagi na obowiązywanie MPZP w zaskarżonym kształcie, budowa tej drogi w przyszłości nie będzie wymagała rozbiórki lub przebudowy budynków, które być może powstałyby w jej przebiegu gdyby nie sporne wydzielenie planistyczne. 10. Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, że MPZP w zaskarżonym zakresie nie narusza prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie jego nieważności. Dlatego też skarga została oddalona na podstawie art. 151 p.p.s.a.