VII SA/Wa 1944/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2021 r. sprawy ze skargi J K na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako "k.p.a."), w związku z art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1464), po rozpatrzeniu odwołania Pana J K od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. znak: [...]. odmawiającej wstrzymania egzekucji administracyjnej prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...], dotyczącej obowiązku wykonania robót budowlanych przy istniejącym kominie murowanym zewnętrznym, zlokalizowanym w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]– utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. Do wydania zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej także "Minister SWiA" lub "organ II instancji") doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. Decyzją z [...] maja 2017 r., znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] (dalej "PINB"), nałożył na J K obowiązek wykonania robót budowlanych przy istniejącym kominie murowanym zewnętrznym, zlokalizowanym przy budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], polegających na: 1. Udrożnieniu (odetkaniu) czerpni wspomagających wentylację grawitacyjną w miejscu wpięcia do kanałów wentylacyjnych 2 i 3 oznaczonych zgodnie z dokumentacją graficzną znajdującą się w opinii technicznej sporządzonej przez T P S; 2. Zapewnieniu dopływu świeżego powietrza do piwnicy z zewnątrz poprzez nawiewniki; 3. Zamurowaniu dodatkowego otworu nr 3 na piętrze; 4. Zamontowaniu kompletnego wkładu kominowego do kanału dymowego nr 1, w celu likwidacji nieszczelności oraz zakazujących użytkowania ww. kominka zlokalizowanego w piwnicy budynku do czasu zamontowania brakującej szyby żarowej lub wymiany całego kominka. Określone w decyzji roboty budowlane należało wykonać w terminie do dnia 30 października 2017 r. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji PINB, Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2017 r. znak: [...] utrzymał w mocy ww. orzeczenie organu stopnia powiatowego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 687/17 oddalił skargę J K na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego. Decyzją z [...] sierpnia 2018r., znak: [...] , PINB zmienił swoją decyzję z [...] maja 2017 r. w zakresie terminu wykonania określonego w niej obowiązku – określając nowy termin do dnia [...] czerwca 2019 r. Z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2019r. wynika, że pomimo upływu określonego terminu nakazane czynności nie zostały wykonane. W związku z powyższym PINB, po uprzednim doręczeniu J K upomnienia, w dniu 3 marca 2020 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] opatrzony klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej. Wnioskiem z 12 marca 2020r., uzupełnionym pismem z 30 kwietnia 2020r., J K wystąpił do Wojewody [...] o wstrzymanie egzekucji administracyjnej prowadzonej przez PINB na okres 6 miesięcy. Wskazał, że tylko on został zobowiązany do wykonania czynności, mimo że w dacie toczącego się przed organem nadzoru budowlanego postępowania był i nadal jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości (w udziale 11/20) wraz z M Z. Podkreślił, że wszelkie nieprawidłowości powstałe w kominie są konsekwencją prowadzonych przez M Z robót budowlanych na piętrze i poddaszu budynku. Ponadto wnioskodawca poinformował, że złożył do Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydział Cywilny, pozew datowany na dzień [...] sierpnia 2017r. przeciwko M Z, w którym wniósł o dokonanie przez pozwanego prac objętych decyzją, która jest przedmiotem egzekucji administracyjnej. Oznajmił, że wskazany wyżej okres 6 miesięcy jest czasem, w którym może się zakończyć ww. postępowanie rozstrzygające sporne kwestie zaistniałe pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w [...]. Ponadto podkreślił, że aktualna pora roku i panujące temperatury nie sprzyjają dokonywaniu prac budowlanych wymagających odłączenia instalacji. Z kolei w piśmie z [...] maja 2020 r. J K podkreślił, że: "stan budynku w takiej postaci jak aktualnie się znajduje nie zagraża bezpośrednio życiu, bo częściowo jest ograniczony w użytkowaniu (...) od ponad 4 lat nie jest użytkowany." Decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...] Wojewoda [...] odmówił wstrzymania przedmiotowej egzekucji administracyjnej. J K wniósł w ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...]. Po przeanalizowaniu akt sprawy oraz wniesionego odwołania Minister SWiA wyjaśnił, że przepis art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie przyznaje wojewodzie możliwość wstrzymana, w drodze decyzji administracyjnej, egzekucji administracyjnej. Zgodnie jednak z ust. 2 przywołanego przepisu - wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony, i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. W przypadku wstrzymania egzekucji o charakterze niepieniężnym brak jest ustawowego ograniczenia co do terminu wstrzymania takiej egzekucji. Zdaniem Ministra SWiA, w niniejszej sprawie nie zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek wypełniający dyspozycję ww. art. 27 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Organ II instancji podkreślił, że w niniejszym postępowaniu - zarówno Wojewoda [...], jak i Minister SWiA - nie są uprawnieni do merytorycznego badania sprawy. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem wyłącznie zbadania prawidłowości wydania przez Wojewodę [...], na podstawie art. 27 ust. 1 przywołanej ustawy, decyzji w sprawie wstrzymania egzekucji administracyjnej. Zawarte zatem w odwołaniu kwestie podważające prawidłowość decyzji podjętych w niniejszej sprawie przez właściwe organy (zarówno nadzoru budowlanego, jak i organów egzekucyjnych) - nie mogą być brane pod uwagę i rozpatrywane przez pryzmat szczególnie uzasadnionych przesłanek określonych w przywołanym wyżej art. 27 ust. 1. Organ II instancji podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, egzekucja administracyjna została orzeczona z uwagi na stwierdzone przez Państwową Straż Pożarną zagrożenie pożarowe, zły stan techniczny komina i konieczność wykonania robót niezbędnych do doprowadzenia komina do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi. Tymczasem, celem wstrzymania egzekucji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie jest wstrzymanie orzeczonego przez właściwe organy obowiązku, ale umożliwienie zobowiązanemu przygotowania się do wykonania nałożonego nakazu. Postępowanie egzekucyjne ma doprowadzić do przymusowej realizacji przez zobowiązanego obowiązków, których on sam nie wykonuje dobrowolnie. Decyzja wojewody w sprawie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej ma charakter uznaniowy. Ustawa nie precyzuje jakiego rodzaju przypadki należy uznać za "szczególnie uzasadnione", dlatego dokonując interpretacji tego określenia na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na uwadze zarówno cel egzekucji administracyjnej (zapewnienie wykonywania obowiązków wypływających z aktów administracyjnych), jak i fakt, że instytucja wstrzymania na czas określony postępowania egzekucyjnego jest środkiem wykonywania nadzoru nad egzekucją administracyjną. Nie można jej zatem traktować jako środka przysługującego zobowiązanemu do przerwania egzekucji w trudnych dla niego sytuacjach życiowych. Okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego muszą mieć charakter wyjątkowy, odbiegający od występujących powszechnie, a nadto być wynikiem działania czynników niezależnych od zobowiązanego, będących skutkiem zdarzeń losowych. Odnosząc się do argumentu wnioskodawcy, że tylko on został zobowiązany do wykonania czynności orzeczonych w decyzji PINB, a nieruchomość stanowi współwłasność, Minister SWiA zwrócił uwagę, że powyższa kwestia stanowiła już przedmiot rozstrzygnięć zarówno organów nadzoru budowlanego, jak i WSA w Białymstoku, który w wyroku z 19 grudnia 2017 r. uznał powyższe rozstrzygnięcie PINB za prawidłowe. W zakresie wskazanej przez J K kwestii prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...][...] Wydział Cywilny postępowania cywilnego, Minister SWiA zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym w decyzji Wojewody [...], że powyższa okoliczność nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym organ obowiązany jest orzekać na podstawie stanu faktycznego istniejącego w dacie wydawania decyzji, a nie stanu niepewnego. Z takim orzeczeniem Ministra SWiA nie zgodził się J K (dalej także "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji organu II instancji zarzuca : - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 290) poprzez ustalenie, że obowiązanym do dokonania wskazanych w decyzji organu robót budowlanych jest J K gdyż: a. zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą i jednolitym stanowiskiem doktryny organ nadzoru budowlanego wydaje stosowną decyzję administracyjną, skierowaną do właściciela obiektu lub właścicieli (jeżeli obiekt stanowi współwłasność) nie kierując się przy tym wielkością udziałów we współwłasności nie ma to znaczenia, b. organ nie jest uprawniony, ani zobowiązany do ustalenia, który ze współwłaścicieli, czy też osób trzecich ponosi odpowiedzialność za nieprawidłowości w budynku. Wobec tak sformułowanych zarzutów, pełnomocnik skarżącego wnosi o uchylenie zaskarżanej decyzji w całości, rozważenie uchylenia także decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi, jej autor podnosi, że w sprawie wystąpiły nowe okoliczności nieznane dotąd organowi i skarżącemu – fałszowanie dowodów. W związku z powyższym przygotowywane jest doniesienie do Prokuratury o popełnieniu przestępstwa, na podstawie art. 90, 91, 91a Prawa budowlanego oraz art. 272 k.p.k., art. 70, art. 71 k.p.k., którego sprawcą jest drugi ze współwłaścicieli budynku - M Z. Poza tym, przygotowywany jest wniosek o stwierdzenie nieważności wszystkich postanowień i decyzji na podstawie art. 156 § 1, art. 145 § 1 kpa oraz 145b § 1 k.p.a., na podstawie art. 184 § 1 k.p.a. Skarżący uważa, że nieprawidłowości, jakie powstały m.in. w kominie zewnętrznym i zostały stwierdzone przez PINB, powstały na skutek prac budowlanych prowadzonych od 2013 r. na piętrze budynku przez współwłaściciela budynku M Z. Decyzja wydana przez organ nadzoru budowlanego nie posiada cech obiektywizmu i nie jest poparta żadnymi prawdziwymi dowodami. W skardze podniesiono, że "Współwłaściciel budynku wyłudzał poświadczenia nieprawdy, sfałszował wszystkie dokumenty, poprzez swoje zakazane działania spowodował także sfabrykowanie projektu komina zewnętrznego, który jest niezgodny z projektem i wykonawstwem komina zaprojektowanego w maju 2001 roku – służył do wentylacji wszystkich pomieszczeń także na piętrze na przestrzał oraz ogrzewczej – i tak został wybudowany i w takim celu. P. Z nie posiada żadnego swojego komina!" Z tych względów skarżący uważa, że prowadzenie egzekucji na tym etapie jest niedopuszczalne, skoro w obiegu prawnym znajduje się decyzja dotknięta wadą nieważności i konieczne jest wznowienie procesu administracyjnego, oraz wykonanie dodatkowych, niezbędnych badań, m.in. odnośnie wszystkich przewodów komina (prób dymowych, badań dalmierzem i ciągomierzem, zbadanie w jaki sposób zostało wykonane podłączenie wywiewu kanalizacyjnego poziomego, wymuszanego przez ściany wentylatora (immisje do pomieszczeń). Wstrzymanie egzekucji jest konieczne ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu i wszystkim mieszkańcom budynku oraz trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę Minister SWiA podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ponownie zwrócił uwagę, że skarżący podnosi argumenty odnoszące się głównie do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego, podczas gdy w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu zarówno Wojewoda [...], jak i Minister SWiA, nie posiadają uprawnienia do merytorycznego badania sprawy oraz oceny prawidłowości i zasadności orzeczonej egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2020 r. nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną ww. decyzji Ministra SWiA oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2020 r. stanowił przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, który stanowi, że wojewoda może w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Natomiast art. 27 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. Celem wstrzymania egzekucji, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie jest jedynie wstrzymanie orzeczonego przez właściwe organy obowiązku, ale umożliwienie zobowiązanemu przygotowania się do wykonania obowiązków. Decyzja wojewody w sprawie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej ma charakter uznaniowy. Wynikające z art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie uprawnienie wojewody do wstrzymania na czas określony egzekucji administracyjnej w szczególnie uzasadnionych przypadkach wymaga każdorazowo zbadania przez właściwego wojewodę stanu faktycznego, sprawdzenia czy zachodzą stosowne przesłanki wypełniające dyspozycję przywołanego przepisu. Wojewoda samodzielnie ocenia, czy zachodzą stosowne przesłanki uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz samodzielnie określa termin wstrzymania danej egzekucji administracyjnej. Ustawa o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie precyzuje jakiego rodzaju przypadki należy uznać za "szczególnie uzasadnione", pozostawiając ocenę w tym względzie organom orzekającym w konkretnej sprawie. "Szczególny" w rozumieniu potocznym oznacza "odznaczający się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę; niezwykły, wyjątkowy, specjalny, nieprzeciętny". Instytucji tej nie można traktować jako środka zawsze przysługującego zobowiązanemu do przerwania egzekucji, gdy jest ona dla niego niekorzystna, uciążliwa i w jego subiektywnej ocenie nie powinna być kierowana wyłącznie względem jego osoby. Z uwagi na wnioskowy charakter postępowania, to na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, że nastąpiły takie szczególne okoliczności, które wskazują na potrzebę wstrzymania egzekucji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1914/19, dostępny na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – CBOSA). Szczególne okoliczności w ramach obecnego postępowania musiałyby się wiązać, w ocenie Sądu, z realną możliwością wyeliminowania decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych z obrotu prawnego. Z wykonaniem decyzji nakazującej skarżącemu realizację robót mających zapewnić prawidłowe funkcjonowanie komina nie wiąże się bowiem pozbawienie skarżącego możliwości zaspokojenia jego podstawowych potrzeb życiowych, jakim jest chociażby prawo do mieszkania. Za szczególny przypadek można byłoby uznać również konieczność zgromadzenia odpowiednich środków na realizację robót budowlanych, których realizacja istotnie przekraczałaby aktualne możliwości finansowe skarżącego. Jednakże takiego argumentu skarżący nie podnosił. W ocenie Sądu argument taki nie byłby zresztą skuteczny wobec upływu prawie 3 lat od daty uprawomocnienia się decyzji o nakazie wykonania robót budowlanych, uwzględniając nawet okoliczność, że decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], PINB zmienił swoją decyzję z [...] maja 2017 r., znak: [...], nakładającą rzeczone obowiązki na skarżącego w zakresie terminu ich realizacji – określając termin do dnia [...] czerwca 2019 r. Mając na uwadze argumentację podnoszoną przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie i wskazanych tam podstaw do wstrzymania egzekucji administracyjnej należy podkreślić, iż prawidłowo organy administracji wskazały, że nie są uprawnione do merytorycznego badania sprawy, ani oceny legalności egzekwowanej decyzji ostatecznej. Przedmiotowe postępowanie dotyczy bowiem wyłącznie zbadania wystąpienia w sprawie przesłanki, o której mowa w art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, a dotyczącej wstrzymania egzekucji administracyjnej. Należy w tym miejscu podkreślić, na co słusznie zwraca również uwagę Minister SWiA, że prawidłowość i zasadność rozstrzygnięcia PINB z [...] maja 2017 r., znak: [...], którym nałożono na skarżącego J K obowiązek wykonania robót budowlanych przy istniejącym kominie murowanym zewnętrznym, zlokalizowanym przy budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] , była przedmiotem zarówno kontroli w administracyjnym toku instancji, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wojewódzki [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lipca 2017r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017r. sygn. akt II SA/Bk 687/17 oddalił skargę J K na powyższe orzeczenie Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wyrok ten jest prawomocny, a jak stwierdził w jego uzasadnieniu WSA w Białymstoku "Zarzut skargi, iż w związku ze stwierdzeniem nieodpowiedniego stanu technicznego komina nakaz wykonania stosownych robót w celu przywrócenia jego pierwotnego stanu winien być skierowany do obu współwłaścicieli nieruchomości jest niezasadny." Dalej Sąd w Białymstoku wyjaśnił, że "Przedmiotowy komin został wybudowany dla obsługi parteru i pomieszczeń piwnicznych, które pozostają w wyłącznym użytkowaniu skarżącego i tak też wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącego jest użytkowany. M Z drugi ze współwłaścicieli budynku , w którego użytkowaniu pozostaje piętro budynku korzysta z odrębnego komina obsługującego pomieszczenia na piętrze. Wybity otwór do przedmiotowego komina w jednym z pomieszczeń na piętrze budynku miał na celu sprawdzenie drożności pionów w kominie, a nie wentylację tego pomieszczenia. Okoliczności powyższe dawały organowi podstawę do nałożenia wykonania robót mających na celu sprawne funkcjonowanie przedmiotowego komina wyłącznie na skarżącego. Obowiązki w zakresie dotyczącym pomieszczeń i urządzeń pozostających w wyłącznym użytkowaniu każdego ze współwłaścicieli w zakresie dotyczącym utrzymania ich w odpowiednim stanie technicznym winny być bowiem nakładane na tych współwłaścicieli którzy je wyłącznie użytkują i tak też prawidłowo postąpił organ w przedmiotowej sprawie." Z tych przyczyn, podnoszone obecnie w skardze do tutejszego Sądu zarzuty naruszenia przez organy nadzoru budowlanego art. 66 § 1 ustawy - Prawo budowlane, w sytuacji gdy postępowanie przed Sądem ma na celu wyłącznie kontrolę prawidłowości orzeczeń o odmowie wstrzymania egzekucji administracyjnej w trybie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Także sygnalizowane w skardze zamiary dotyczące złożenia przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o nakazie wykonania robót budowlanych, bądź wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim dlatego, że samo planowanie podjęcia działań mających zmierzać do wzruszenia w bliżej nieokreślonej przyszłości prawomocnego i wykonalnego orzeczenia organu nadzoru budowlanego, nie stanowi samo w sobie o istnieniu szczególnych okoliczności, które wskazują na potrzebę wstrzymania egzekucji administracyjnej. Co więcej, z treści skargi nie wynika nawet, ażeby wskazywana okoliczność "sfałszowania dowodów", na których opierały się organy nadzoru budowlanego oraz "popełnienia przestępstwa" przy wydawaniu decyzji, została potwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu, albo choćby uprawdopodobniona przez skarżącego, który – jak twierdzi – dopiero przygotowuje w tym zakresie stosowne zawiadomienie do organów ścigania. Jak zatem słusznie argumentuje Minister SWiA okoliczności te mają charakter zdarzeń przyszłych i niepewnych, z tej dokładnie przyczyny nie mogły przesądzić o uwzględnieniu wniosku skarżącego. Organ obowiązany jest bowiem orzekać na podstawie stanu faktycznego (i prawnego) istniejącego w dacie wydawania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1059/11; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 2380/10; opubl. CBOSA), a nie stanu niepewnego, tj. na podstawie okoliczności, co do których nie ma pewności, że w ogóle zaistnieją. Z tych przyczyn argumentacja skarżącego kwestionująca prawidłowość decyzji o nakazie wykonania robót budowlanych nie mogła mieć żadnego wpływu na ocenę w przedmiocie wstrzymania egzekucji. Z tożsamych powodów nie są również zasadne twierdzenia skarżącego, który powołuje się na okoliczność złożenia do Sądu Rejonowego w [...][...] Wydziału Cywilnego powództwa przeciwko współwłaścicielowi budynku, którego przedmiotem ma być przywrócenie stanu poprzedniego i wykonanie odpowiednich prac budowlanych przez M Z. Wskazać przy tym trzeba, że ewentualne ustalenia będące wynikiem postępowania cywilnego w przedmiotowym zakresie nie mogą mieć żadnego wpływu na treść zapadłego i wykonalnego orzeczenia organu administracji o nałożeniu określonego obowiązku na skarżącego. Zasadnie zatem Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie egzekucji administracyjnej. Samo ewentualne wstrzymanie czynności egzekucyjnych na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, nie wyeliminuje orzeczonego przez organ nadzoru nakazu, a miałoby jedynie pozwolić skarżącemu na przygotowanie się do jego późniejszego wykonania. Skoro skarżący wyłącznie podważał prawidłowość egzekwowanej decyzji, nie wykazywał chęci dobrowolnego wykonania w jakimkolwiek czasie nałożonego obowiązku, po ewentualnym wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, to również z tych przyczyn wstrzymanie egzekucji byłoby niecelowe. Fakt, że skarżący od samego początku nie zgadza się z ostateczną i prawomocną decyzją nakazującą rozbiórkę, nie oznacza, że z tego powodu celowym jest wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w trybie analizowanego przepisu. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanych decyzji. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji