II OZ 174/21

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Ke 1064/20 odrzucające skargę R. C. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 listopada 2020 r. znak: ... w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu poniesionych kosztów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., odrzucił skargę R. C. na postanowienie Ś. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 2 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu poniesionych kosztów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z 17 grudnia 2020 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, w dniu 23 grudnia 2020 r. doręczyciel wskazał, że nie zastał adresata pod adresem: ul. S., M., ... S. Przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej przy ul. C. K..., ... S., o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłek w dniach: 23 i 31 grudnia 2020 r., powyższe wezwanie nie zostało podjęte przez skarżącego. Z kolei do WSA w Kielcach zwrot przesyłki z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" dokonano 8 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro przesyłkę skierowaną do skarżącego awizowano po raz pierwszy 23 grudnia 2020 r., to jej doręczenie nastąpiło skutecznie 7 stycznia 2021 r. (6 stycznia 2021 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy). Zdaniem Sądu, siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął zatem 14 stycznia 2021 r. W zakreślonym terminie skarżący wpisu sądowego nie uiścił. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W zażaleniu R. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wskazując na brak doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu oraz bezzasadne żądanie jego uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Sąd Wojewódzki dopełnił obowiązku pouczenia skarżącego o sposobie uiszczenia wpisu oraz o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Przesyłkę dwukrotnie awizowano w dniach 23 i 31 grudnia 2020 r., zatem skutek doręczenia nastąpił 7 stycznia 2021 r., a termin do wykonania obowiązku upłynął w dniu 14 stycznia 2021 r. Z akt wynika, że w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Odnośnie do podniesionego w zażaleniu zarzutu bezzasadnego żądania wpisu wskazać należy, że wysokość należnego wpisu została prawidłowo określona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221 poz. 2193 ze zm.), który stanowi, że wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności (w tym wypadku postanowienia) wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym 100 zł. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut braku doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Zauważyć bowiem należy, że twierdzenie skarżącego, iż nie doręczono mu wezwania do usunięcia wskazanych braków formalnych nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Przesyłka pocztowa zawierająca wezwania o usunięcie braków skargi została wysłana na adres pocztowy wskazany w skardze i nie została podjęta, mimo dwukrotnego awizowania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona skarżącemu, stosownie do art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z wymienionym przepisem niepodjęcie przez adresata pisma w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej skutkuje tym, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Wobec powyższego prawidłowo Sąd Wojewódzki przyjął, że siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął bezskutecznie 14 stycznia 2021 r. Zaznaczyć należy, że przewidziana w art. 73 p.p.s.a. instytucja doręczenia zastępczego rodzi domniemanie prawne, że pismo zostało skutecznie doręczone adresatowi. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest potrzebą ochrony biegu postępowania sądowego przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma sądowego prze stronę. Co ważne domniemanie w zakresie skutecznego doręczenia przesyłki może zostać obalone, gdy adresat wykaże, że mimo zastosowania tej formy doręczenia pismo nie zostało doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Przykładowo strona może podważyć skuteczność doręczenia w sytuacji gdy dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością (por. wyrok NSA z 12 maja 2006 r. II FSK 709/05). Do obalenia domniemania doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, że nie zostało jej doręczone ani pismo sądowe, ani awizo. Tymczasem w niniejszej sprawie, skarżący ograniczył się do zanegowania doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a., jednak nie przedstawił żadnych okoliczności, które podważyłyby ustalenia wynikające z dokumentu, jakim jest druk zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz z adnotacji doręczenia na kopercie. W szczególności skarżący nie przeprowadził postępowania reklamacyjnego, które pozwoliłoby zweryfikować dane wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.