VII SA/Wa 1895/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z 14 grudnia 2021 r. Nr 499/2021 w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia kwoty na poczet sporządzenia opinii technicznej postanawia: odrzucić skargę.

J. G. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] grudnia 2021 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia kwoty na poczet sporządzenia opinii technicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż została wniesiona na postanowienie PINB [...] na które nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej z kategorii aktów tam wymienionych. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. zalicza do aktów na które możliwe jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego niektóre postanowienia, wydawane w toku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenie, a także kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do jej istoty. W przypadku pierwszej grupy postanowień mieszczą się tu rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania instancyjnego. Ponieważ kontrola sądowoadministracyjna z zasady nie może wyprzedzać ani zastępować kontroli administracyjnej, przedmiotem skargi w ramach tej grupy postanowień są postanowienia wydane przez organ drugiej instancji, w następstwie złożenia przez stronę postępowania administracyjnego zażalenia w sytuacji, gdy takie zażalenie przysługiwało stronie zgodnie z przepisami prawa. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje złożenia zażalenia na każde postanowienie, ale jedynie na postanowienia wskazane w ustawie (art. 141 § 1 Kpa). Postanowienia, w stosunku do których ustawa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia nie podlegają, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie zobowiązujące do wpłacenia kwoty zaliczki na poczet sporządzenia opinii technicznej, czyli na pokrycie kosztów postępowania, wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a., na które zażalenie nie przysługuje. Żaden z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi, aby na postanowienie w przedmiocie żądania od strony zaliczki na pokrycie kosztów postępowania, wydane na podstawie art. 262 § 2 k.p.a., przysługiwało zażalenie jako samodzielny środek zaskarżenia. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2010 r., I OSK 1282/09, niepubl. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 29 listopada 2012 r., II SA/Bk 485/12, niepubl.). Takie postanowienie nie ma również charakteru postanowienia kończącego postępowanie ani rozstrzygającego sprawę co do istoty. W świetle powyższego, uznać należy, że zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], zobowiązujące do wpłacenia kwoty zaliczki na poczet sporządzenia opinii technicznej, nie stanowi żadnego z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W konsekwencji, skarga na to postanowienie nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego i podlega odrzuceniu. Niezależnie od powyższego należy również wskazać, oceniając dopuszczalność wniesionej skargi, że zawierała ona braki formalne w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego. Obowiązek podania numeru PESEL wynika z treści art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., podlega ona odrzuceniu. Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, niepełne i nieterminowe wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi, a także uzupełnienie ich po upływie ustawowego terminu, skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie poda numeru PESEL. Brak ten uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwaniem z dnia 22 sierpnia 2023 r. zobowiązano skarżącego do podania numeru PESEL z zastrzeżeniem rygoru odrzucenia skargi w przypadku niewykonania zarządzenia. Wezwanie zostało doręczone w dniu 11 września 2023 r. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych upłynął w dniu 18 września 2023 r. W niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez do podanie numeru PESEL. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 3 i § 3 p.p.s.a.