VII SA/Wa 1887/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak:[...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia B.P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r., Nr[...], odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z [...] grudnia 2019 r. B.P. (dalej: "wnioskodawca") wniósł o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat [...] z [...] sierpnia 2019 r., Nr[...] , którą nałożono na Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w K. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku oficyny przy ul. [...] w K., działka nr ew.[...], obręb[...], zrealizowanego z istotnym odstępstwem od projektu zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., Nr [...] znak:[...]. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa i jest skierowana do osoby niebędącą stroną postępowania. Jego zdaniem wobec ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży lokali położonych w oficynie budynku, następcami prawnymi inwestora, do których można skierować zaskarżoną decyzję, będą nabywcy tych lokali, a nie wspólnota mieszkaniowa. Jednocześnie wnioskodawca wyjaśnił, że jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ul.[...], a zatem jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej. Dodał, że zarząd Wspólnoty nie złożył odwołania od kwestionowanego rozstrzygnięcia, ponieważ działał w interesie właścicieli lokali położonych w oficynie budynku, podczas gdy koszty usuwania samowoli budowlanej musieliby ponieść także właściciele pozostałych lokali, w tym wnioskodawca. Po przeanalizowaniu powyższego wniosku [...] WINB postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w K. Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., wskazując, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego w niniejszym postępowaniu. Zażalenie na omawiane rozstrzygnięcie złożył wnioskodawca, domagając się jego uchylenia i wskazując, że zabudowanie dwóch dodatkowych kondygnacji w oficynie w znacznym stopniu ograniczyło dostęp do światła słonecznego w jego lokalu. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia GINB postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...]WINB. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu administracji publicznej jest postępowaniem w nowej sprawie. Konsekwencją rozpoznania nowej sprawy jest zaś konieczność ustalenia kręgu stron postępowania, a zatem podmiotów, które wykażą istnienie interesu prawnego, wynikającego z możliwości zastosowania wobec nich normy prawa materialnego. Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. GINB podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia, którego dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności, była decyzja PINB w K. Powiat [...]z dnia [...] sierpnia 2019 r., nakładająca na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego na Wspólnotę Mieszkaniową nieruchomości przy ul. [...]w K., obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku oficyny przy ul.[...]. W ocenie organu odwoławczego [...]WINB prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Podstawą prawną jego postanowienia stanowi art. 61 a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził w tej regulacji prawnej dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania - wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną (przesłanka podmiotowa) oraz zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Zdaniem organu nadzoru budowlanego w rozpatrywanej sprawie wystąpiła przyczyna podmiotowa niedopuszczalności wszczęcia postępowania. W toku postępowania wnioskodawca nie wykazał bowiem interesu prawnego w sprawie kwestionowania decyzji PINB w K. Powiat [...]z dnia [...]sierpnia 2019 r. w trybie stwierdzenia nieważności. Dodatkowo GINB wyjaśnił, że z akt niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Nie brał również udziału w żadnym z postępowań dotyczących spornej inwestycji. Organ II instancji ustalił, że wnioskodawca jest właścicielem lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. usytuowanym na działce nr [...] (lokal stanowiący odrębną nieruchomość). W myśl zaś art. 6 oraz art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 24 marca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2019 r. poz. 737) ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, a w stosunkach zewnętrznych, odnoszących się do nieruchomości wspólnej, wspólnotę reprezentuje jej zarząd. W konsekwencji, w sprawach dotyczących, tzw. dużej wspólnoty nie działają poszczególni jej członkowie, lecz zarząd, który może samodzielnie działać w sprawach mieszczących się w zakresie zwykłego zarządu, a w pozostałych sprawach przekraczających zakres zwykłego zarządu opiera się na zgodzie właścicieli lokali wyrażonej w uchwale. Okoliczność ta nie wyklucza możliwości przyznania równoległego uprawnienia członkowi wspólnoty mieszkaniowej do działania w postępowaniu administracyjnym we własnym imieniu. Następuje to jednak w sytuacjach szczególnych, w których obrona praw właścicielskich nie może nastąpić w oparciu o mechanizmy zabezpieczające prawa poszczególnych członków wspólnoty wynikających z ustawy o własności lokali. Ponadto w ocenie GINB, musi za tym przemawiać jego zindywidualizowany interes wynikający najczęściej z wpływu projektowanego zamierzenia inwestycyjnego na konkretny lokal mieszkalny. Dla wykazania istnienia takiego interesu prawnego konieczne jest zatem wykazanie przez właściciela lokalu, że doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość lokalową przez daną inwestycję. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca swój interes prawny wywodzi własności lokalu nr [...] przy ul. [...] w K. i konieczności poniesienia kosztów w wyniku wykonania decyzji organu powiatowego w części przypadającej na jego lokal. Zdaniem GINB zaprezentowane we wniosku konsekwencje kwestie finansowe nie uprawniają wnioskodawcy do bycia stroną w postępowaniu nieważnościowym w przedmiotowej sprawie. Interes prawny musi bowiem wynikać z konkretnej normy prawa materialnego, zaś w analizowanym przypadku taka sytuacja nie występuje. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że wnioskodawca może mieć interes faktyczny, w sprawie kwestionowania decyzji PINB w K. Powiat[...], jednakże interes faktyczny nie jest tożsamy z interesem prawnym. Zgodnie bowiem z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje wola, czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy dotyczących naruszenia art. 52 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe skierowanie decyzji organu powiatowego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zamiennego do Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul.[...], organ odwoławczy uznał, że zarzuty te nie mogą być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu, bowiem wykraczają poza jego ramy. Kwestie dotyczące niezgodności z prawem decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., mogą być bowiem oceniane dopiero po wszczęciu postępowania w tej sprawie. Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B.P., domagając się jego uchylenia, a także uchylenia poprzedzającego go rozstrzygnięcia. Jednocześnie zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 28 , art. 156 § 1 pkt 2 i 4 i art. 158 § 1 k.p.a., poprzez błędne ich zastosowanie i odmówienie skarżącemu przymiotu strony, podczas gdy prawidłowe zastosowania tych przepisów, powinno doprowadzić do uchyleniem zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r., Nr [...] i stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] z dnia [...] sierpnia 2019 roku. Nr[...], - art. 6, art. 8 § 1, art. 10, i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia, w sposób naruszający dyspozycje wskazanych przepisów. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W ocenie skarżącego organy orzekające w niniejszej sprawie zignorowały okoliczności uzasadniające posiadanie przez skarżącego przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Ponadto badanie indywidualnego interesu prawnego skarżącego zostało przeprowadzone w sposób powierzchowny i z przyjętą odgórnie tezą, że skarżący takiego przymiotu nie posiada. Dodał, że organ odwoławczy w toku prowadzonego postępowania naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej oraz zasadę praworządności przez niepowiadomienie skarżącego o prowadzeniu przedmiotowego postępowania, a także nieudzieleniu odpowiedzi na pytania zawarte w zażaleniu z dnia [...] czerwca 2020 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020r., utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] w K. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019r., nakładającej na Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...] w K. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku oficyny przy ul. [...] w K., działka nr ew.[...], obręb[...], zrealizowanego z istotnym odstępstwem od projektu zatwierdzonego decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r., Nr [...]znak:[...]. Należy wskazać, że zgodnie z art. 61a § 1 kpa, który legł u podstaw postanowienia, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 kpa, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 61a § 1 kpa jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Z treści cytowanego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Samo złożenie żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych i przedmiotowych tj. gdy żądanie stwierdzenia nieważności dotyczy decyzji, która jeszcze nie została wydana, która została w określonym trybie wyeliminowana z obrotu prawnego, jak również, gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jeszcze nie uruchamia postępowania w tym trybie; konieczne jest zbadanie przez właściwy organ, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie, a to sprowadza się do oceny (na etapie wstępnym – przed formalnym uruchomieniem postępowania), czy został on złożony przez stronę postępowania i, czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Jednocześnie w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym powyższa regulacja - w zakresie w jakim wskazuje na podstawę do odmowy wszczęcia postępowania, gdy wniosek został wniesiony przez osobę niebędącą stroną - ma zastosowanie, jeżeli już z treści żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, że podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, którego mogłoby dotyczyć postępowanie (por. wyroki NSA z: 17 czerwca 2005 r., OSK 1534/04, LEX nr 190574; z 25 kwietnia 2006 r., I OSK 725/05, LEX nr 209119; z 2 października 2009 r., II OSK 1501/08, LEX nr 571791; z 10 marca 2010 r., II GSK 433/09, LEX nr 596817; z 28 marca 2012 r., II GSK 321/11, LEX nr 1219017). Oznacza to więc, że odmowa wszczęcia postępowania na gruncie art. 61a § 1 k.p.a. jest możliwa w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Równocześnie podkreśla się, że z "oczywistością" okoliczności warunkującej odmowę wszczęcia postępowania organ administracji publicznej powinien mieć do czynienia już na etapie podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, bądź po dokonaniu jednostkowych i prostych czynności. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. Ponadto należy wyjaśnić, że ocena czy danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zasadniczo następuje na podstawie art. 28 k.p.a. Z uwagi na fakt, że decyzja PINB Nr [...]z dnia [...]sierpnia 2019r. zapadła na podstawie art. 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego, krąg podmiotów posiadających przymiot strony w tym postępowaniu jak i w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji winien być ustalany wyłącznie w oparciu o art. 28 k.p.a. Zgodnie z jego treścią, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z kolei o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny. Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego doktryna i orzecznictwo przyjmują, że oznacza to interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny (a nie ewentualny), sprawdzalny obiektywnie, zaś jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy tym samym interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w jego graniach wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Innymi słowy, interes prawny występuje, jeżeli pomiędzy sytuacją prawną podmiotu, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie ulega wątpliwości, że decyzja PINB z dnia [...] sierpnia 2019r. Nr[...]. nakładała na Wspólnotę Mieszkaniową budynku przy ul. [...]w K. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego rozbudowy i nadbudowy budynku oficyny przy ul. [...] w K., działka nr ew.[...], obręb[...], zrealizowanego z istotnym odstępstwem od projektu zatwierdzonego decyzją z dnia [... grudnia 1999 r., Nr[...]. Okolicznością także bezsporną pozostaje, że skarżący B.P. jako właściciel lokalu nr [...] w budynku głównym nr [...] jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. – adresata decyzji. W tym miejscu podkreślić trzeba, że w postępowaniach z zakresu Prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego – ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy bowiem - stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Jeśli liczba lokali jest większa niż siedem, wspólnota mieszkaniowa jest reprezentowana na zewnątrz przez zarząd wybrany przez właścicieli lokali (art. 20 ust. 1 ustawy o własności lokali), który ma uprawnienie do jej reprezentowania w stosunkach zewnętrznych, ale odnoszących się wyłącznie do nieruchomości wspólnej. W sprawach tego rodzaju interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest przez wspólnotę mieszkaniową, która to występuje wówczas w postępowaniu jako strona. Sytuacja w której członek Wspólnoty może w postepowaniu występować obok Wspólnoty jest niezwykle rzadka, bowiem może to nastąpić tylko wówczas, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa wpływającym na jego sytuację prawną. To też oznacza, że dla uznania za stronę postępowania nie wystarczy samo powołanie się na fakt bycia współwłaścicielem części wspólnych budynku objętych oddziaływaniem takiej inwestycji. Argument tego rodzaju (jak wskazuje się zgodnie w orzecznictwie) mógłby bowiem podnieść każdy członek wspólnoty mieszkaniowej, co przesądza o wspólnym jego charakterze dla wszystkich członków wspólnoty, a nie indywidualnym i własnym konkretnego członka wspólnoty. Niemniej uznanie właściciela lokalu za stronę może mieć miejsce w sytuacji, gdy wykaże on, że inwestycja będzie miała lub już ma – w powiązaniu z odpowiednimi przepisami administracyjnego prawa materialnego – bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki, że będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do swojego lokalu (por. wyrok NSA z 15 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 671/15; wyrok NSA z 22 kwietnia 2015, sygn. akt II OSK 2266/13). Przy czym sytuację, w której członek wspólnoty mieszkaniowej ma równoległe do wspólnoty mieszkaniowej prawo występowania jako strona postępowania w sprawach z zakresu prawa budowlanego, uznać należy za wyjątkową i mającą miejsce jedynie wówczas, gdy obrona praw właścicielskich nie może nastąpić w oparciu o mechanizmy zabezpieczające prawa poszczególnych członków wspólnoty wynikające z ustawy o własności lokali. W sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części wspólnej nieruchomości, za nieuzasadnione należy uznać żądanie członka tej wspólnoty o dopuszczenie do udziału w postępowaniu - w charakterze strony (uczestnika postępowania). W sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej interes właściciela lokalu, jako członka wspólnoty mieszkaniowej jest chroniony przez wspólnotę mieszkaniową, działającą poprzez zarząd lub zarządcę ustanowionego w trybie art. 18 ust. 1 lub art. 18 ust. 3 ustawy o własności lokali. Z treści art. 6 i art. 21 ustawy o własności lokali wynika ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Podsumowując, w sytuacjach, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota. Natomiast właściciel lokalu (członek wspólnoty) może wykazać swój indywidualny interes prawny w sprawach nie dotyczących nieruchomości wspólnej. Przy czym indywidualna obrona członka wspólnoty sprowadza się jednak wyłącznie do jego "własnych spraw mieszkaniowych" (por. wyrok WSA w Łodzi z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 286/18 i przywołane w nim orzecznictwo). Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie wykazał takiego interesu prawnego, a wskazując , że uważa za nieuzasadnione swoje partycypowanie w kosztach wykonania projektu budowlanego zamiennego wymaganego decyzją PINB z [...] sierpnia 2019r., B.P. potwierdził jedynie tezę o posiadaniu wyłącznie interesu majątkowego, faktycznego, a nie prawnego wykazującego przymiot strony. Skarżący w sposób oczywisty nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego z którego wywodziłby swój interes prawny kształtujący jego przymiot strony legitymujący go do żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2019r.,a pamiętać należy, że to na osobie domagającej się wszczęcia postępowania przez organ spoczywa ciężar wykazania własnego interesu prawnego. W niniejszej sprawie skarżący winien więc wskazać przepis prawa materialnego , będący źródłem jego uprawnień, czego nie uczynił ani przed organami prowadzącymi postępowanie nadzorcze ani przed Sądem w skardze ( vide wyrok NSA II OSK 1572/09). Kierując się powyższym, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.