VII SA/Wa 1571/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. B. i E. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. B. i E. B. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia E. B. i J.B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: "PINB dla [...]", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2020 r., Nr [...], odmawiające wznowienia postępowania - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] kwietnia 2020 r. do siedziby organu I instancji wpłynęło pismo E. B. i J. B. (dalej: "wnioskodawcy"), w którym zwrócili się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją PINB dla [...] z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...], umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]– piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. Jako podstawę wznowienia wnioskodawcy wskazali art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 147 k.p.a. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku PINB dla [...] postanowieniem z [...] maja 2020 r. odmówił wznowienia wnioskowanego postępowania. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli wnioskodawcy, zarzucając organowi niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podczas gdy bez własnej winy nie brali oni udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony. Po jego przeanalizowaniu [...] WINB postanowieniem z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB dla [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny, w którym można dochodzić wyeliminowania z obiegu prawnego ostatecznej decyzji. Jest to postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych. W art. 145 § 1 k.p.a. wyczerpująco wyliczono podstawy wznowienia postępowania, nie dopuszczając wykładni rozszerzającej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwie fazy - badanie formalnych podstaw wznowienia oraz postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W tym miejscu [...] WINB wyjaśnił, że w myśl art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a więc sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W ocenie [...] WINB na gruncie badanej sprawy PINB dla [...] słusznie przyjął, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego w przedmiocie żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] dnia [...] marca 2020 r. Wnioskodawcy są bowiem współwłaścicielami działek nr ew. [...] i [...], które sąsiadują z działką nr ew. [...] na której znajduje się objęty kwestionowaną decyzją budynek gospodarczy. W tym miejscu organ II instancji podkreślił, że przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć - zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawo budowlanego - teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo zaś subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta usytuowana jest w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje [...] WINB podniósł, że wnioskodawcy w żaden sposób nie wskazali, aby zmiana sposobu użytkowania piętra spornego budynku gospodarczego na cele mieszkalne negatywnie oddziaływała na należące do nich nieruchomości, w tym wprowadzała ograniczenia bądź utrudnienia w ich zagospodarowaniu, korzystaniu czy też dysponowaniu. Brak jest także przepisów odrębnych, które wskazywałyby, że nieruchomości wnioskodawców znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Do wniosku nie zostały również załączone żadne dokumenty potwierdzające te okoliczności. Stąd też organ nadzoru budowlanego nie znalazł przesłanek do ustalenia, że należące do wnioskodawców nieruchomości leżą w obszarze oddziaływania inwestycji. Co więcej, [...] WINB wskazał, że wnioskodawcy nie byli stronami postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu powiatowego nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów sformułowanych w zażaleniu [...] WINB stwierdził, że przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z [...] marca 2020 r. była zmiana sposobu użytkowania części (piętro) budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] na cele mieszkalne, nie zaś kwestia jego legalności. Z tego względu organ odwoławczy nie znalazł podstaw do szerszego odnoszenia się do zagadnienia dotyczącego prawidłowości usytuowania przedmiotowego budynku względem należącej do wnioskodawców nieruchomości. [...] WINB uznał ponadto, że sam fakt uznania wnioskodawców za strony toczącego się postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania parteru spornego budynku na warsztat samochodowy i sklep motoryzacyjny, nie może automatycznie przesądzać o przyznaniu im statusu stron w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej zmiany sposobu użytkowania jego I piętra na cele mieszkalne. Pierwsze z tych postępowań związane było bowiem z uciążliwościami powodowanymi przez opisywany warsztat i sklep, co uzasadniało - zdaniem organu powiatowego - przyznanie wnioskodawcom statusu strony. W ramach badanej sprawy nie występuje jednak jakikolwiek negatywny wpływem, bądź uciążliwości spowodowane zmianą sposobu użytkowania I piętra tego budynku na cele mieszkalne [...] WINB wyjaśnił również, że PINB dla [...] przeprowadził wyłącznie wstępną ocenę formalnych podstaw wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom wnioskodawców, nie ocenił on w sposób merytoryczny występowania na gruncie badanej sprawy przesłanki opisanej w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.. W jego ocenie, w oparciu o dokumenty będące w aktach sprawy, a więc informacje posiadane przez organ z urzędu, wnioskodawcy nie posiadają własnego indywidualnego interesu prawnego w niniejszej sprawie, zatem prawidłowym było wydanie odmowy wznowienia postępowania. Na zakończenie organ odwoławczy podkreślił, że organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J.B. i E. B., domagając się jego uchylenia, a także uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Jednocześnie skarżący zarzucili kwestionowanemu postanowieniu naruszenie: - art. 7 k.p.a. przez nienależyte zebranie materiału dowodowego w sprawie i nieuznanie skarżących za stronę postępowania, mimo wykazania interesu prawnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania piętra budynku gospodarczego, - art. 9 k.p.a. przez niepoinformowanie, które z ustalonych przez PINB dla [...] okoliczności faktycznych i prawnych miały wpływ na odmowę skarżącym udziału w postępowaniu, - § 12 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U 2015 poz. 1422 ze zm.) przez nieuznanie skarżących za strony postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania i dokonanej w tym celu przebudowy poddasza budynku gospodarczego, pomimo tego że ich nieruchomość znajduje się w zdefiniowanym przez to rozporządzenie obszarze oddziaływania przedmiotowego budynku, - art. 6 oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady bezstronności i niewłaściwe rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, - art. 62 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (z 27 marca 2003 r. ze zm.) i odebranie skarżącym prawa do obrony własnego interesu prawnego wynikającego z faktu, że ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania budynku gospodarczego, w którym w parterze prowadzony jest nielegalny warsztat samochodowy niewątpliwie stwarzający zagrożenie pożarowe, - art. 6 k.p.a. w związku z naruszeniem zapisów planu zagospodarowania dla obszaru [...], gdzie znajduje się przedmiotowy budynek, - § 4 ust. 5 pkt. 7 oraz §17 pkt 15 ust. 1 Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru osiedla [...] po zachodniej stronie ul. [...] część 1 (uchwała Nr [...] Rady Miasta [...]) przez umorzenie postępowania, w sytuacji gdy taka zmiana sposobu użytkowania poddasza budynku gospodarczego na piętro mieszkalne jest niezgodna z postanowieniami planu. W uzasadnieniu skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. Podkreślili, że są bezpośrednimi sąsiadami budynku gospodarczego, który nie spełnia określonych w Prawie budowlanym wymogów dotyczących odległości od sąsiedniej działki. Skarżący dodali, że w 2016 roku brali udział jako strona w rozprawie administracyjnej dotyczącej zmiany sposobu użytkowania zarówno parteru, jak i piętra przedmiotowego budynku. Z tego względu, zdaniem skarżących, odebranie im prawa do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym umorzenia postępowania w tym samym przedmiocie, stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] maja 2020 r. o odmowie wznowienia na wniosek E. B. i J. B., postępowania zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2020 r., Nr [...], umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego w sprawie sposobu użytkowania części budynku usytuowanego na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] – piętra budynku gospodarczego użytkowanego na cele mieszkalne. Na wstępie wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych. Ta instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. i z tego powodu, może być stosowany tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie i po spełnieniu opisanych tam warunków (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 sierpnia 2012 r., VII SA/Wa 198/12). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich polega na badaniu przez organ, który wydał decyzję w I instancji, formalnych podstaw wznowienia i zmierza do ustalenia, czy istnieją ustawowe przesłanki wznowienia. Spełnienie tego wymogu skutkuje z kolei wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, które w kolejnej - drugiej fazie, stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy ( art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania oznacza więc, że organ zmierza do merytorycznego rozpoznania sprawy, która może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 i 2 k.p.a. (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2018 r., II SA/Gd 51/18), tj. uchyleniem lub odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Jeżeli natomiast z treści zgłoszonego żądania wynika, że żądający wznowienia postępowania podmiot, nie powołuje się na żadną z podstaw wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., 145a k.p.a. lub art. 145b k.p.a., organ postanowieniem odmawia wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Postanowienie to dotyczy zatem czysto formalnej oceny podstaw wznowienia. Jest ono ponadto wydawane również wtedy gdy nie został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. oraz gdy wniosek składa podmiot w sposób oczywisty niebędący stroną. Podkreślić należy, że odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy wyłącznie tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. Nie można zatem wykluczyć, że wniosek o wznowienie postępowania zostanie załatwiony negatywnie ze względu na nielegitymowanie się przymiotem strony przez wnioskodawcę – o ile jednak brak ten jest oczywisty. W orzecznictwie wskazuje się, że oczywistość w tym przypadku zachodzi w szczególności, gdy wnioskodawca nie powołuje się na swój interes prawny, lecz na potrzebę ochrony sprawiedliwości, praworządności, interes społeczny lub niezadowolenie ze sposobu funkcjonowania administracji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 września 2019 r., II OSK 1833/19, Lex nr 27[...]306, wyrok NSA z dnia 13 września 2019 r., II OSK 2559/17, Lex nr 2739820). Podkreślić przy tym należy, że ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może nastąpić wyłącznie w toku postępowania. W sytuacji gdy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na tej podstawie, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), a ponadto zawiera stwierdzenie, że składający podanie o wznowienie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, lecz został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy jest w istocie badaniem przesłanek wznowienia - co z kolei powinno nastąpić w drugiej fazie postępowania (czyli po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania - por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 sierpnia 2014 r., II SA/Gd 218/14). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym dominuje pogląd, że w przypadku gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowienie o odmowie wznowienia postępowania wydane na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie, czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tylko, gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia. W przeciwnym wypadku organ musi wznowić postępowanie. Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Stwierdzenie w tej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej, a nie odmową wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2527/12 wraz z orzeczeniami tam przywołanymi i z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1828/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2884/13). Jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 821/11). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy administracji błędnie w niniejszej sprawie przyjęły, że ocena braku przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2020 r., orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania piętra budynku z gospodarczego na mieszkalny, może nastąpić we wstępnym etapie postępowania w sprawie wznowienia powyższego postępowania i skutkować odmową wznowienia, skoro nie było to oczywiste, lecz wymagało dokonania ustaleń organów obu instancji, które zostały poczynione, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Wymaga też podkreślenia, że dokonując oceny przymiotu strony skarżącej w zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu organy obu instancji przyjęły nieprawidłową normę art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako statuującego krąg podmiotów taki przymiot strony posiadający. Tymczasem należy przypomnieć, że pojęcie obszaru oddziaływania inwestycji zdefiniowane w tym przepisie stanowi wskaźnik interpretacyjny przy ustaleniu stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i związane jest wyłącznie z dyspozycją art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Norma ta nie ma więc zastosowania w sprawie niniejszej ze względu na przedmiot postępowania zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2020 r., a dotyczącego zmiany sposobu użytkowania. Przymiot strony w tym postępowaniu administracyjnym, powinien być natomiast określony zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 225/11; z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1009/11; z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1573/11; z dnia 24 stycznia 2012 r., II OSK 2111/10). Przymiot strony skarżących organy winny były zatem ocenić, po wznowieniu postępowania, wyłącznie w oparciu o art. 28 k.p.a., pamiętając, że stwierdzenie istnienia interesu prawnego w rozumieniu tego przepisu wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny i realny. Powinien on także znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych sprawy, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2020 r., jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 149 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) uchylił w punkcie I wyroku zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, działając w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących w kwocie 200 zł (tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego)- orzeczono w punkcie II wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a.