VII SA/Wa 1859/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) lipca 2015 r. znak (...) w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) lipca 2015 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) na podstawie art. 127 w związku z 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b i pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2015 r., poz. 155), po rozpatrzeniu odwołania (...) z dnia (...) maja 2015 r. (data wpływu: 22 maja 2015 r.) od decyzji Prezydenta (...) nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., dotyczącej skierowania na badania psychologiczne utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnienia rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. I tak w grudniu 2014 r. Komendant Stołeczny Policji zwrócił się do Prezydenta (...) o skierowanie (...) na badania psychologiczne ze względu na uzyskanie (...) punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. Prezydent (...) skierował (...) na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie stwierdzając, że nie wskazano podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie sporządzono uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie wskazano umocowania do wydania decyzji przez osobę, która ją podpisała, nie wiadomo, czy jest to podpis czy tylko odwzorowanie podpisu, nie dokonano oceny dowodów w sprawie, nie zawieszono postępowania pomimo przesłanek do jego zawieszenia. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium wskazało na art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi - starosta (w analizowanej sprawie - Prezydent (...)) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "wydaje" oznacza, że sprawa nie została pozostawiona uznaniu administracyjnego, lecz że po otrzymaniu informacji o przekroczeniu przez kierującego pojazdem 24 punków za naruszenie przepisów ruchu drogowego starosta musi skierować kierowcę na badanie psychologiczne. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1361/13 (LEX nr 1437454), "Decyzje wydawane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, to organ zobligowany jest skierować kierującego na badania psychologiczne. ". Kolegium wskazało, że podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące niewłaściwego naliczenia punktów karnych nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia. W dniu (...) czerwca 2015 r do Kolegium wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w (...) stwierdzające, w którym stwierdzono, że w sprawie VW 2132/13 dot. (...) postępowanie zakończyło się wydaniem wyroku nakazowego, który jest prawomocny, postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia (...) czerwca 2015 r., sygn. akt (...) sąd prawomocnie odmówił obrońcy obwinionego przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego. Kolegium oceniło, że wobec zakończenia postępowania przed sądem powszechnym niezasadny jest również wniosek (...) o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez tenże sąd wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego ponieważ postępowanie w tym zakresie właśnie sąd karny zakończył. Kolegium nie może również odmówić stosowania powszechnie obowiązujących przepisów dotyczących zasad naliczania punktów za przekroczenia przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Ponieważ przed upływem roku od dnia popełnienia pierwszego z wykroczeń czyli po (...) maja 2013 r., a przed (...) maja 2014 r. (ostatnie z naruszeń stwierdzono w dniu (...) kwietnia 2014 r.) kierowca dopuścił się naruszeń, na których podstawie przypisana została łączna liczba 28 punktów, to żaden z tych wpisów nie mógł ulec usunięciu ze względu na art. 130 ust. 2 powoływanej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1296/13 (LEX nr 1462211) - "W przepisie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami nie ma rozróżnienia na punkty ostateczne i tymczasowe. Z punktu widzenia ratio legis omawianej regulacji, której celem nadrzędnym jest stworzenie mechanizmów minimalizujących zagrożenia w ruchu drogowym ze strony kierowców notorycznie naruszających przepisy o ruchu drogowym, koncepcja zaliczania w okresie roku do sumy punktów tylko wpisów ostatecznych do ewidencji byłaby nieracjonalna, gdyż stwarzałaby możliwość uniknięcia skierowania na badania kierowców wykorzystujących wszelkie dostępne środki prawne przedłużające czas trwania wpisu tylko tymczasowego. ". Prezydent (...) ani Kolegium nie mogą kwestionować tych wskazanych przez Komendanta (...) danych. Stanowisko Prezydenta było zatem w tym zakresie słuszne, a zarzut nienależytej i niepełnej oceny materiału dowodowego jest niezasadny. Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącego dotyczącego wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną wskazując, że w aktach sprawy znajduje się kopia upoważnienia, udzielonego w dniu (...) września 2013 r., (...) do wydawania w imieniu Prezydenta (...) decyzji o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji oraz na badania lekarskie i badania psychologiczne. Upoważniony pełnomocnik powołał się na istnienie upoważnienia (pieczątka zawiera zapis "z up. Prezydenta (...)"). Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1618/12 (LEX nr 1452704), samego niepowołania się w decyzji na posiadane upoważnienie do wydawania decyzji nie należy utożsamiać z podpisaniem decyzji przez osobę nieupoważnioną, a co za tym idzie nie pociąga to za sobą skutków w postaci nieważności decyzji, o ile upoważnienie takie istniało w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, kolegium stwierdziło również, że nie jest uzasadnione stanowisko odwołującego się, że podpis był odwzorowaniem podpisu ponieważ jest podobny ale nie taki sam jak na wydanej tego samego dnia decyzji nr (...), kierującej (...) na badania psychologiczne. Kolegium oceniło, że jak słusznie podniósł odwołujący się decyzja Prezydenta (...) nie zawiera wszystkich przepisów uzasadniających wydanie decyzji. Ponieważ przepisy te istniały jednak obiektywnie, nie jest to uchybienie powodujące konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Również uzasadnienie aczkolwiek bardzo krótkie, zawiera wskazanie powodu skierowania na badanie - uzyskanie informacji o przekroczeniu przez kierowcę liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł (...). Zaskarżonej decyzji zarzucił: rażące naruszenie treści art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 107 § 1 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego przez niewskazanie we właściwy sposób podstawy prawnej oraz brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji faktów i dowodów na których oparł się organ wydając rozstrzygnięcie, rażące naruszenie treści art. 15 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady dwuinstancyjności w związku z treścią art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego zbadania przez organ administracji całego materiału dowodowego w wyczerpujący sposób oraz naruszenie treści art. 81 k.p.a., naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z odmową zawieszenia postępowania administracyjnego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniósł o: uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został rozpoznany odrębnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela argumentacje organu podjętą na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, przyjmując ją za własną. Zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji. I tak wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie zapadła z naruszeniem naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano prawidłowo ustalone okoliczności sprawy oraz właściwie omówiono podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo ocenił jako nieuzasadniony zarzut wydania decyzji przez osobę nieuprawnioną. Wbrew stanowisku skarżącego organ nie miał obowiązku badania podstawy udzielenia pełnomocnictwa oraz dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu Prezydenta (...). Dane dotyczące okoliczności przekroczenia liczby 24 punktów były przekazane w wiążący w sprawie sposób przez Policję. W uzasadnieniu decyzji zaskarżonej szczegółowo zostało to omówione. Jak chodzi o kwestionowany przez skarżącego podpis pod decyzja organu pierwszej instancji cyt. "wydaje się, że decyzja może zawierać odwzorowanie podpisu, a nie własnoręczny podpis" należy wskazać, że nie jest zrozumiałe sformułowanie cyt. "odwzorowany" na wypadek jednak gdyby chodziło o złożenie podpisu, który nie ma przymiotu własnoręczności właściwe byłoby zawiadomienie organów ścigania. Skarżący mógł co do zasady kwestionować w postępowaniu sądowym fakt odmowy zawieszenia postępowania w związku z jego wnioskiem. Odmowa nie podlegała bowiem zaskarżeniu. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie zaistniały jednak podstawy do zawieszenia postępowania, po myśli wniosku skarżącego. Powoływane postępowania przed sądami powszechnymi nie były tymi, o których mowa w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. Rozpatrzenie sprawy niniejszej i wydanie decyzji nie zależało od wskazywanych przez skarżącego postępowań. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).