VII SA/Wa 1831/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Montowski, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. K. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia J. K., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r. nr [...], zawieszające postępowanie administracyjne - utrzymał w mocy to postanowienie. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś.(dalej jako "PINB"), działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 148, dalej jako "p.b."), wstrzymał prowadzone przez inwestora J. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego (magazynu paliw) na działce nr [...] w miejscowości L., gmina [...], oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów (art. 48 ust. 3 p.b.). Pismem z dnia 25 maja 2020 r. J. K. (dalej jako "skarżący", "inwestor"), powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB, "organ I instancji") o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2020 r. Pismo wpłynęło do organu w dniu 27 maja 2020 r. Z kolei pismem z dnia 27 maja 2020 r. skarżący wniósł do [...] WINB za pośrednictwem PINB zażalenie na ww. postanowienie z [...] dnia [...] kwietnia 2020 r. Pismo wpłynęło do PINB w dniu 3 czerwca 2020 r., a do organu I instancji w dniu 15 czerwca 2020 r. Pismem z dnia 24 czerwca 2020 r. [...] WINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w z dnia.[...] kwietnia 2020 r., Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydanym w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., [...] WINB zawiesił z urzędu wszczęte na wniosek J. K., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w Ś.z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] - do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu z zażalenia J. K. na to postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że postanowienie PINB objęte wnioskiem o stwierdzenie jego nieważności zostało również zaskarżone w trybie zwykłym. W tak kształtujących się okolicznościach obowiązkiem [...] WINB jest rozpatrzenie w pierwszej kolejności zwykłego środka zaskarżenia (zażalenia), przed rozpatrzeniem wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny, tryb odwoławczy (zażaleniowy) ma w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy (zażaleniowy) ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. W takim stanie rzeczy zastosowanie znajduje w niniejszym przypadku dyspozycja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. K., zarzucając naruszenie przepisów mających wpływ na wynik sprawy, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy w badanej sprawie nie wystąpiła konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Skarżący wskazał, przywołując orzecznictwo (w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2016 r sygn. akt II OSK 161/15) oraz piśmiennictwo, że powyższe stanowisko organu I instancji należy jednak uznać jako nieprawidłowe, ponieważ w opisywanym wypadku nie wystąpiły przesłanki zawieszenia postępowania wymienione w art. 97 § 1 k.p.a., zaś w przypadku jednoczesnego wniesienia przez jedną ze stron zwykłego środka zaskarżenia (np. "zażalenia") oraz żądania stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji organu i instancji, przy założeniu braku wniesienia odwołania/ zażalenia przez inne ze stron, organ wyższego stopnia - jeżeli byłby to ten sam organ, właściwy zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w nieważnościowym - nie powinien jednak samodzielnie dokonywać wyboru trybu w zastępstwie strony, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. To strona jest bowiem samodzielnie uprawniona do tego, by wskazać w jakim trybie chciałaby aby organ rozpatrzył jej sprawę. W przypadku wątpliwości, organ powinien zwrócić się do strony o sprecyzowanie swojego żądania, które z wnioskowanych postępowań powinno być przeprowadzone w pierwszej kolejności Tymczasem [...] WINB nie podjął żadnych czynności wyjaśniających w tej kwestii, w szczególności nie wezwał stronę do wyjaśnienia, który tryb powinien znaleźć pierwszeństwo w rozpoznaniu sprawy. Skarżący chciałaby właśnie aby w pierwszej kolejności organ nadzoru rozpatrzył jej wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionego postanowienia, dopiero zaś w przypadku stwierdzenia braku podstaw do stwierdzenia nieważności - rozpatrzył złożone przez nią później zażalenie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ odwoławczy", "GINB") postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy powyższe postanowienie [...] WINB. GINB wyjaśnił, że skarżący w odrębnych podaniach sformułował dwa żądania - wniosek o stwierdzenia nieważności oraz zażalenie - wobec tego samego rozstrzygnięcia organu stopnia podstawowego, do których rozpatrzenia właściwy był ten sam organ. Organ, przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych. wskazał, że jakkolwiek przepisy postępowania administracyjnego co do zasady nie sprzeciwiają się prowadzeniu postępowania nadzorczego również względem rozstrzygnięć nieostatecznych, to jednak w przypadku zbiegu postępowań zwyczajnego oraz nadzwyczajnego pierwszeństwo zawsze powinno mieć postępowanie odwoławcze, które otwiera ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją nieostateczną bez obwarowania kwalifikowaną wadliwością procesową, tak jak obowiązuje to w postępowaniu nadzwyczajnym Skarżący kwestionuje to stanowisko wspierając je przykładami z orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które w przypadku zbiegu trybów zwykłego i nadzwyczajnego postępowania administracyjnego akcentują rolę woli strony w tym, któremu z nich należy nadać pierwszeństwo. GINB wskazał, że co do zasady słuszności tego poglądu, to jednak w jego ocenie nie może on jednak znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. W ramach postępowania zażaleniowego obok rozstrzygnięcia istoty sprawy organ z urzędu bada również przesłanki określone w art. 156 k.p.a. Skoro tak, to całkowicie nieracjonalnym byłoby wcześniejsze prowadzenie odrębnego postępowania nadzwyczajnego, które skupia się wyłącznie na badaniu tych przesłanek. Cel takiego postępowania zawiera się w postępowaniu odwoławczym i strona nie może tego celu niwelować poprzez swoje działania czy wnioski. Bez znaczenia również pozostaje postulowana przez skarżącego wariantowość jego wniosków. Zadaniem strony jest takie określenie swego żądania, które nie będzie budziło wątpliwości organu. Wnoszący podanie nie może jednak swego żądania obwarowywać jakimikolwiek warunkami, wariantami czy pożądaną przez niego kolejnością ich rozpatrywania, która nie znajduje oparcia w przepisach prawa. W sytuacji, gdy strona wskazuje alternatywnie nadzwyczajny tryb rozpatrzenia sprawy, organ winien wybrać w interesie strony ten tryb, który umożliwiałby merytoryczną ocenę jej argumentów i załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony (por. wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 632/06). Taki kierunek wykładni jest zgodny z wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą, zgodnie z którą organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa - niezależnie od tego, czy jest ona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika czy też występuje w sprawie samodzielnie. Reasumując organ odwoławczy wskazał, że zakończenie postępowania zwykłego stanowi zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia sprawy w trybie nadzorczym, co uzasadniało zawieszenie tego drugiego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tym postanowieniem nie zgodził J. K., który pismem datowanym na 7 września 2020 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 [pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia zawieszającego postępowanie administracyjne, w sytuacji, gdy w badanej sprawie nie wystąpiła konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, w tym zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia GINB oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu. Dodatkowo przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania zakończonego wydaniem przez PINB w Ś.ww. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga winna być uwzględniona, albowiem zaskarżone postanowienie praz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie odpowiada przepisom prawa. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2020 r. nr [...] zawieszające postępowanie administracyjne zawiesił z urzędu wszczęte na wniosek J. K., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia PINB w Ś.z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] - do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu z zażalenia J. K. na to postanowienie z dnia [...] kwietnia 2020 r. Na wstępie należy zauważyć, że podstawę materialnoprawną prawną wydanych rozstrzygnięć stanowił art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W myśl powołanego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie regulują kwestii pierwszeństwa w przypadku zbiegu postępowania odwoławczego z postępowaniem o stwierdzenie nieważności decyzji, podobnie jak i kwestii pierwszeństwa w przypadku zbiegu różnych postępowań nadzwyczajnych. Podkreślić należy, że w odniesieniu do zbiegu postępowania nieważnościowego i odwoławczego stanowisko judykatury nie jest jednolite. Jak wskazywał organ, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w piśmiennictwie podkreśla się, iż tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru, obejmującym między innymi stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Wynika to z faktu, że organ odwoławczy ma szersze uprawnienia niż organ stosujący art. 156 § 1 k.p.a. (patrz: teza do wyroku NSA z dnia 24 lipca 1998 r. III SA 642/97, LEX nr 35491 oraz M. Jaśkowska Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s.939 i następne ). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 stycznia 1992 r., w sprawie o sygn. akt III SA 946/92 wskazał, że rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności wiąże się ze znacznie węższym zakresem uprawnień organu niż zakres, którym dysponuje organ w ramach postępowania odwoławczego. W postępowaniu odwoławczym nie powinny być podejmowane działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości w decyzji środkami nadzoru. Jednakże obok bowiem poglądu twierdzącego, że jedynym trybem weryfikacji decyzji nieostatecznej jest postępowanie odwoławcze, prezentowany jest także pogląd o braku przeszkód do stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej na wniosek strony skarżącej złożony przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Ten drugi pogląd prezentowany jest także w doktrynie (por. B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz – Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 1996 r. s. 701 ), przy czym istotnym jest, że w wyrokach składów reprezentujących takie zapatrywanie prawne jak i w doktrynie podkreśla się, że zmiana trybu zwykłego odwoławczego na tryb nadzwyczajny na wniosek strony jest dopuszczalna wówczas, gdy wniosek wyraźnie wskazuje na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania. Pogląd taki przedstawił również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. w sprawie sygn. akt II GSK 290/06. Jak wskazał Piotr Marek Przybysz w Komentarzu aktualizowanym Kodeksu postępowania administracyjnego (publ. LEX/el. 2021), w orzecznictwie wskazuje się iż wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej. Może to nastąpić w dwojakiego rodzaju sytuacjach. Po pierwsze, organ wyższego stopnia, działając z urzędu, w trybie nadzoru stwierdza nieważność decyzji nieostatecznej. Po drugie, strona może złożyć przed upływem terminu do wniesienia odwołania lub do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nieostatecznej, wskazując w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości na dokonanie przez stronę wyboru trybu nadzwyczajnego postępowania (vide: wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1992 r., sygn. akt III SA 946/92, "Wspólnota" 1992, nr 37, s. 21; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1341/96, LEX nr 32116; wyrok NSA z dnia 19 marca 1998 r., sygn., akt I SA 1885/97, LEX nr 45644; wyrok NSA z dnia 6 lipca 1998 r., sygn.. akt IV SA 2114/96, LEX nr 43227; wyrok NSA z dnia 7 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 987/97, LEX nr 47866; wyrok NSA z dnia 1 października 1999 r., sygn. akt III SA 7537/98, LEX nr 43940; postanowienie NSA z dnia 12 sierpnia 2005 r., sygn.. akt II OW 10/05, LEX nr 188292; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2006 r., sygn.. akt I SA/Wa 1760/05, LEX nr 220015; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2006 r., sygn.. akt VII SA/Wa 1427/05, LEX nr 203675; wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 632/06, LEX nr 322429; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 2138/10, LEX nr 1083632). Natomiast jak wskazał W. Chróścielewski (red.), Z. Kmieciak (red.), w Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego. (opubl. WKP 2019), nie istnieją przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji nieostatecznej na wyraźny i niebudzący wątpliwości wniosek strony. Strona ma bowiem prawo wyboru trybu, w którym chce kwestionować podjętą w jej sprawie decyzję (por. wyroki NSA: z dnia 1 października 1999 r., sygn.. akt II SA 7537/98, LEX nr 43940, i z dnia 7 stycznia 1992 r., sygn. akt III SA 946/91, PS 1993/7–8, s. 98). Stwierdzenie zatem nieważności decyzji nieostatecznej może nastąpić w dwóch przypadkach. Po pierwsze wtedy, gdy w terminie do złożenia odwołania strona w sposób niebudzący wątpliwości występuje nie z odwołaniem, ale z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 1 października 2002 r., sygn.. akt II SA 2990/01, LEX nr 680737). Po drugie wtedy, gdy w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej, przy założeniu, że odwołanie do tego momentu nie zostało złożone, organ wyższego stopnia wkracza i stwierdza nieważność nieostatecznej decyzji organu pierwszej instancji. W cytowanym przez skarżącego wyroku NSA z dnia 4 listopada 2016 r. sygn.. akt II OSK 161.15 (cbois) wskazano, że jako że postępowanie odwoławcze może być wszczęte wyłącznie na żądanie strony (art. 127 § 1 k.p.a.), a postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji również na żądanie strony (art. 157 § 2 k.p.a.), w przypadkach takich złożenie odwołania (w terminie) i wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (nieostatecznej), wybór trybu postępowania powinien należeć do strony. W przypadku wątpliwości, organ powinien zwrócić się do strony o sprecyzowanie swojego żądania, które z wnioskowanych postępowań powinno być przeprowadzone w pierwszej kolejności. Pierwszeństwo powinno mieć postępowanie odwoławcze tylko w tych sytuacjach, kiedy strona jasno i jednoznacznie nie opowie się co do trybu postępowania, bądź pozostawi wybór w tym zakresie organowi. Odnosząc się do powyższych poglądów piśmiennictwa i orzecznictwa, Sąd w składzie tu orzekającym podziela przeważający pogląd, że w przypadku złożenia przez stronę w terminie odwołania (zażalenia) od decyzji (postanowienia) nieostatecznej oraz złożenia w terminie do złożenia odwołania (zażalenia) wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia (nieostatecznej/go), wybór trybu postępowania powinien należeć do strony, a tym samym strona winna wskazać, które postępowanie winno być zawieszone, a któremu powinien zostać nadany bieg. Słusznie w niniejszej sprawie skarżący wskazał, że w przypadku wątpliwości, organ powinien zwrócić się do strony o sprecyzowanie swojego żądania, które z wnioskowanych postępowań powinno być przeprowadzone w pierwszej kolejności. W przedmiotowej sprawie jako pierwszy został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia PINB z dnia [...] kwietnia 2020 r., a jako drugie zażalenie na powyższe postanowienie. Organ I instancji arbitralnie i samodzielnie dokonał wyboru trybu, nie zwracając się do skarżącego z zapytaniem, które z postępowań winno być rozpatrzone w pierwszej kolejności. Natomiast organ odwoławczy, pomimo wyraźnego wskazania przez skarżącego w zażaleniu na postanowienie I instancji, że chciałaby właśnie aby w pierwszej kolejności organ nadzoru rozpatrzył jej wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionego postanowienia. Powyższe stanowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 w zw.. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przede wszystkim jednak wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że postanowienie PINB z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...], zostało doręczone stronie skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 27 kwietnia 2020 r. (vide: kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru tego postanowienia – w aktach adm. sprawy). W postanowieniu tym zawarto błędne pouczenie, że cyt.: "Niniejsze postanowienie jest ostateczne i można je zaskarżyć przy odwołaniu od decyzji", albowiem a dacie wydania omawianego postanowienia na postanowienie wstrzymujące roboty budowlane wydane na podstawie art. 48 ust. 2 p.b. przysługiwało zażalenie. Skarżący złożył zażalenie w dniu 30 maja 2020 r. (vide: kserokopia koperty, w której nadano zażalenie – w aktach adm. sprawy). W świetle powyższego głębokie wątpliwości budzi terminowość złożenia przez skarżącego zażalenia na powyższe postanowienie, a tym samym konieczność zawieszenia postępowania z wniosku o stwierdzenie nieważności tego postępowania do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w postępowaniu z zażalenia. Organy nie wyjaśniły powyższego oraz nie wyjaśniły, czy skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, co, jak wynika z ww. poglądów piśmiennictwa, stanowi warunek rozpoznania wniosku os twierdzenie nieważności postanowienia przez zażaleniem na nie. Tym samym organy w sposób istotny naruszyły art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.