VII SA/Wa 177/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant referent Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania E.M. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...].10.2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nr [...] z dnia [...].07.2007 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy wskazując, iż decyzją z dnia[...].10.2015 r., znak: [...][...]WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w R. nr [...] z dnia[...].07.2007 r., umarzającej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przebudowie otwartego zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego na betonowy zamknięty jednokomorowy zbiornik ścieków sanitarnych, zlokalizowany na działce o nr ewidencyjnym [...] przy ul. [...] w A. Od decyzji organu wojewódzkiego z dnia[...].10,2015 r. odwołanie w ustawowym terminie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł Pan E.M. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym organ wskazał, że zaskarżona decyzja z dnia[...].10.2015 r. została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozpatrzenie sprawy ani badanie przyczyn, i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym. Procedowanie we wskazanym trybie sprowadza się wyłącznie do skontrolowania, czy rozstrzygnięcie zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. W rozpatrywanej sprawie PINB w R. prowadził postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przebudowie otwartego zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego na betonowy zamknięty jednokomorowy zbiornik ścieków sanitarnych, zlokalizowany przy ul. [...] w A. Przeprowadzając oględziny w dniu[...].06.2006 r. organ powiatowy ustalił, że zbiornik zlokalizowany na działce o nr ewidencyjnym [...] jest wypełniony ok. 50cm od górnej krawędzi i brak jest odpowietrzenia. Ustalono również, że ścieki z działki o nr geodezyjnym [...] są odprowadzane do tego zbiornika. Podłączenie do zbiornika zostało wykonane w oparciu o dokonane zgłoszenie do Starosty Powiatowego w R. z dnia[...].12.2005 r., który nie wniósł sprzeciwu. Jak wynika z opinii technicznej, sporządzonej w dniu[...].07.2006 r. przez inż. F.K. zbiornik zlokalizowany na działce o nr ewidencyjnym [...] jest w dobrym stanie technicznym, bez widocznych spękań czy zarysowań konstrukcji ścian, płyty dennej i pokrywy, a jego lokalizacja jest zgodna z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi. W opinii stwierdzono jednak, że na pokrywie szamba nie ma wymaganego przepisami kominka wentylacyjnego. Szambo jest usytuowane w granicy z działką o nr ewidencyjnym[...]. Z opinii wynika również, że szambo jest zlokalizowane w odległości 15,45m od studni leżącej w granicy działek o nr ewidencyjnych [...] i [...] (w opinii omyłkowo wskazano działki o nr [...] i[...]) oraz 5,20m od najbliżej usytuowanych otworów okiennych i drzwiowych budynku mieszkalnego, co jest zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. Przeprowadzając kolejne oględziny w dniu[...].06.2007 r. PINB w R. ustalił, że wykonano wymagane odpowietrzenie zbiornika. Następnie decyzją nr [...] z dnia[...].07.2007 r., organ powiatowy umorzył prowadzone postępowanie administracyjne. Dalej organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przebudowie otwartego zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego na betonowy zamknięty jednokomorowy zbiornik ścieków sanitarnych. Jak wynika zaś z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Tym samym przedmiotowy zbiornik stanowi urządzenie budowlane. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane uzyskania pozwolenia na budowę wymagają roboty budowlane inne niż wymienione w art. 29-31 ww, ustawy, które nie dotyczą zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe. W związku z kwalifikacją prawną ww. urządzenia budowlanego, na budowę przedmiotowego zbiornika wymagana była decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie została uzyskana. Przepisy art. 48 oraz art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane dotyczą wprawdzie samowoli budowlanych, jednakże zróżnicowanych w sensie faktycznym. W przypadku art. 48 chodzi o wybudowanie obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, zgłoszenia albo pomimo wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu (brak formalnej zgody właściwego organu na realizację zamierzenia inwestycyjnego). Natomiast art. 50 (jak również art. 51) tej ustawy znajduje zastosowanie do samowolnie realizowanych robót budowlanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1. Tym samym, skoro przedmiotowy zbiornik jest urządzeniem, a nie obiektem budowlanym, zastosowanie ma art. 51 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności z przepisami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja; ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22.05.2009 r., sygn. akt II SA/Op 585/08). Powyższy pogląd o bezprzedmiotowości postępowania w sytuacji, gdy organy nadzoru budowlanego stwierdzają, że inwestor nie naruszył obowiązujących przepisów budowlanych wyraził również NSA w wyroku z dnia 21.04.2011 r., sygn. akt II OSK 759/10, w którym stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego dalszego postępowania przewidzianego przepisami art. 51 ust. 1 i ust. 3 mającego na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo 49b ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 7 ustawy przepisy te stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty takie zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 105 Kpa (stanowiącym podstawę prawną decyzji organu powiatowego) gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Sporny zbiornik zlokalizowany jest na działce nr [...] przy ul. R. w A., objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. dla obszaru obejmującego sołectwo A.). Zgodnie z § 67 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odprowadzania ścieków bytowych ustala się m.in. do czasu rozbudowy kanalizacji sanitarnej możliwość odprowadzenia ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych i następnie ich wywóz do oczyszczalni ścieków pod warunkiem bezwzględnego podłączenia do kanalizacji sanitarnej po jej wybudowaniu. Ponadto, jak wynika z opinii technicznej z dnia[...].07.2006 r. zbiornik zlokalizowany jest w odległości 15,45m od studni leżącej w granicy działek o nr ewidencyjnych [...] i[...]. Takie usytuowanie obiektu spełnia wymagania § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), które wskazują, że odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Ponadto, przepis ten dotyczy odległości studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi, natomiast jak wskazał Pan E.M., właściciel działki o nr ewidencyjnym [...], na której zlokalizowana jest studnia, wodę do celów komunalnych dla swojego budynku pobiera z wodociągu gminnego, natomiast wodę w studni traktuje jako rezerwę (por. protokół z rozprawy administracyjnej z dnia[...].05.2007 r.). Tym samym, nie można uznać, że studnia ta dostarcza wodę do spożycia przez ludzi. Nieprawidłowość wskazana w ww. opinii technicznej, polegająca na braku odpowietrzenia wyprowadzonego co najmniej 0,5m ponad poziom terenu została usunięta w trakcie postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 36 ust, 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że kryte zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe oraz doły ustępowe mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 2 m od granicy, w tym także przy granicy działek, jeżeli sąsiadują z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej, pod warunkiem zachowania odległości określonych w § 31 i § 36. Na działce o nr ewidencyjnym[...], przy której zlokalizowany jest zbiornik, nie jest usytuowane podobne urządzenie budowlane. W ocenie organu II instancji mimo stwierdzonej nieprawidłowości wskazana decyzja organu powiatowego nie jest obarczona żadną z wad nieważności z art. 156 § 1 Kpa, a w szczególności z art. 156 § 1 pkt 2. Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27.04.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2873/11). Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii rażącego, chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Aby uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpiło rażące naruszenie prawa, tj. § 36 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie konieczne jest wykazanie wpływu zbiornika bezodpływowego na rozbudowę na działce sąsiedniej. W badanym stanie faktycznym taka sytuacja nie ma miejsca. Organ odwoławczy wskazał, że lokalizacja zbiornika w granicy z działką sąsiadującą nie jest kwestionowana przez właścicieli tej działki. Co więcej, poprzez budowę przykanalika sami korzystają z tego zbiornika, odprowadzając do niego własne ścieki bytowe. Tym samym nie można uznać, że lokalizacja zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne ma negatywny wpływ na rozbudowę na działce sąsiedniej. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro zrealizowane roboty budowlane nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska oraz w sposób istotny nie odbiegają od ustaleń i warunków określonych w przepisach, to zasadnie organ powiatowy uznał dalsze prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej za bezprzedmiotowe. Z uwagi zaś na brak przedmiotu postępowania, na zasadzie art. 105 § 1 Kpa, wszczęte postępowanie podlegało umorzeniu. Mając powyższe na uwadze GINB stwierdził, że [...] WINB prawidłowo zbadał przesłanki z art. 156 Kpa i zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji organu powiatowego nr [...] z dnia [...].07.2007 r., znak:[...], umarzającej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przebudowie otwartego zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego na betonowy zamknięty jednokomorowy zbiornik ścieków sanitarnych. Ww. decyzja PINB w R. została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Zarzut Pana E.M. zawarty w podaniu, dotyczący służebności drogi koniecznej w ocenie organu II instancji wykracza poza przedmiot niniejszego postępowania., dlatego nie może być uwzględniony w niniejszej sprawie zaś pozostałe podnoszone przez Odwołującego okoliczności i kwestie pozostają bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył E.M. Opisał w niej obszernie problematykę związaną ze zmianą granic jego nieruchomości oraz nieruchomości sąsiednich podnoszą między innymi nielegalną likwidację drogi dojazdowej do jego działki, Nie zgadzał się też z twierdzeniem, że będący przedmiotem postępowania zbiornik może funkcjonować legalnie w miejscu jego położenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. wydana po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego od decyzji z dnia[...].10.2015 r., którą [...] WINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w R. nr [...] z dnia[...].07.2007 r., umarzającej postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na przebudowie otwartego zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego na betonowy zamknięty jednokomorowy zbiornik ścieków sanitarnych, zlokalizowany na działce o nr ewidencyjnym [...] przy ul. R. w A. Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych, Sąd zauważa, iż stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji decyzji ostatecznych. Celem tego postępowania jest zbadanie, czy decyzja ostateczna dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Dostrzec również należy, iż rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Jak przyjmuje się bowiem zgodnie w orzecznictwie i piśmiennictwie, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Kierując się powyższym, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał bowiem na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności oraz, że z uwagi na tryb w jakim orzeka, obowiązany jest kierować się stanem faktycznym i prawnym z daty badanego aktu. Miał też na względzie, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, iż w tego rodzaju postępowaniu nadzwyczajnym (samodzielnym i niezależnym od postępowania zwykłego) inne są obowiązki organu, które to ukierunkowane są wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. W konsekwencji, organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Słusznie przy tym przyjął, że zarzuty kierowane pod adresem badanej decyzji w toku postępowania przez Skarżącego, nie wykazały kwalifikowanej wadliwości tego aktu. I tak, Główny Inspektor prawidłowo w istocie wskazał na to, że organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do przedmiotowego zbiornika prawidłowo zastosował przepisy art. 51 Prawa budowlanego. Zasadnym jest także twierdzenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego co do tego, że sporny zbiornik zlokalizowany jest na działce objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. dla obszaru obejmującego sołectwo A.). Zgodnie z § 67 pkt 2 lit. b miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odprowadzania ścieków bytowych ustala się m.in. do czasu rozbudowy kanalizacji sanitarnej możliwość odprowadzenia ścieków bytowych do szczelnych zbiorników bezodpływowych i następnie ich wywóz do oczyszczalni ścieków pod warunkiem bezwzględnego podłączenia do kanalizacji sanitarnej po jej wybudowaniu. Ponadto, jak wynika z opinii technicznej z dnia[...].07.2006 r. zbiornik zlokalizowany jest w odległości 15,45m od studni leżącej w granicy działek o nr ewidencyjnych [...] i[...]. Takie usytuowanie obiektu spełnia wymagania § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), które wskazują, że odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej 15 m do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń. Ponadto, przepis ten dotyczy odległości studni dostarczającej wodę do spożycia przez ludzi, natomiast jak wskazał Pan E.M., właściciel działki o nr ewidencyjnym[...], na której zlokalizowana jest studnia, wodę do celów komunalnych dla swojego budynku pobiera z wodociągu gminnego, natomiast wodę w studni traktuje jako rezerwę (por. protokół z rozprawy administracyjnej z dnia[...].05.2007 r.). Tym samym, nie można uznać, że studnia ta dostarcza wodę do spożycia przez ludzi. Zgodnie z § 36 ust, 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że kryte zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe oraz doły ustępowe mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 2 m od granicy, w tym także przy granicy działek, jeżeli sąsiadują z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej, pod warunkiem zachowania odległości określonych w § 31 i § 36. Na działce o nr ewidencyjnym[...], przy której zlokalizowany jest zbiornik, nie jest usytuowane podobne urządzenie budowlane. Słusznie organ II instancji wskazał, że chociaż doszło do naruszenia § 36 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie można twierdzić, że jest to rażące naruszenie prawa. Podkreślić w tym miejscu należy, że lokalizacja zbiornika w granicy z działką sąsiadującą nie jest kwestionowana przez właścicieli tej działki. Co więcej, poprzez budowę przykanalika sami korzystają z tego zbiornika, odprowadzając do niego własne ścieki bytowe. Tym samym nie można uznać, że lokalizacja zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne ma negatywny wpływ na rozbudowę na działce sąsiedniej. Natomiast takie zbliżenie zbiornika do granicy działki sąsiedniej nie ma negatywnego wpływu na działkę Skarżącego. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro zrealizowane roboty budowlane nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska oraz nie naruszają przepisów technicznych w stopniu powodującym szkodę dla uzasadnionych interesów innych osób, to umorzenie postępowania przez organ powiatowy w sprawie samowoli budowlanej, chociaż wadliwe nie kwalifikowało się do wyeliminowania z obrotu prawnego. Z tych też przyczyn, Sąd uznał, iż analiza stanu prawnego i faktycznego z daty wydania badanej decyzji nie wykazała, aby decyzja ta dotknięta była wadą uregulowaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd podziela także ocenę organu w kontekście pozostałych przesłanek nieważności dostrzegając jednocześnie, iż w tym zakresie skarga nie wykazuje elementów spornych. Na koniec, warto ponownie dostrzec, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem o rażącym naruszeniu prawa (w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) można mówić jedynie wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: naruszenie prawa ma charakter oczywisty, charakter przepisu, który został naruszony pozwala na uznanie oczywistości naruszenia oraz przemawiają za tym racje ekonomiczne i gospodarcze, które wywołuje rozstrzygnięcie. Co istotne, w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że to ta ostania przesłanka winna mieć decydujące znaczenie przy dokonywaniu gradacji naruszenia. Zauważa się bowiem, że nie każde naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1098/14). Co również istotne i wymaga wobec tego zauważania, wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. w sprawie o sygn. akt P 46/13 (Dz. U. z 2015 r. poz. 702) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wprawdzie wyrok ten skierowany jest do ustawodawcy, jednakże ów upływ czasu, o którym mowa w tym orzeczeniu, (jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych) musi być brany pod uwagę przy ocenie ww. skutków społeczno-gospodarczych, które wywołuje rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie badaniu podlegała zaś decyzja wydana w 2007 r., a więc funkcjonująca w obrocie prawnym ponad 8 lat. Skarżący w żaden sposób nie wykazał aby kwestionowana decyzja wywołała negatywne konsekwencje dla niego, a w szczególności funkcjonowanie spornego zbiornika. Z tych przyczyn, nie znajdując podstaw do uznania zarzutów skargi za zasadne i podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.