VII SA/Wa 1767/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Artur Kuś, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy skreślenia z rejestru zabytków oddala skargę

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: "organ I instancji) decyzją z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku S. D. ( dalej: "skarżący") z nia [...].12.2018 r. o skreślenie z rejestru zabytków działek nr ewid. [...] oraz [...], stanowiących część parku krajobrazowego w miejscowości D. (d. D.), wpisanego do rejestru decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z [...].10.1982 r., znak: [...] - działając na podstawie art. 7 pkt i, art. 13 ust. i, 2, 5 i 6, art. 89 pkt 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. 2018, 2067 ze zm., dalej : "u.o.z.")) oraz art. 18 pkt 1, art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, 2096 ze zm., dalej: "k.p.a."), orzekł o odmowie skreślenia z rejestru zabytków działek nr ewid. [...] oraz [...], stanowiących część parku krajobrazowego w miejscowości D. (d. D.), wpisanego do rejestru decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z [...].10.1982 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w S. decyzją z [...].10.1982 r., wpisał do rejestru zabytków park krajobrazowy w D.. Uzasadniając wpisanie ww. obiektu do rejestru zabytków organ konserwatorski wskazał: "Park krajobrazowy założony w I połowie XVIII w. w granicach pierwotnych. Z pierwotnego zadrzewienia zachowały się aleja lipowa, nieliczne drzewa na polanie i w pobliżu miejsca na którym stał dwór. Z kompozycji wnętrza zachowały się staw, polanka. Wiek drzew do 240 lat. Występują drzewa o cechach pomników Przyrody". W związku z reformą administracyjną w 1999 r. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z [...].12.2018 r. zawiadomił właścicieli poszczególnych części parku o włączeniu ww. zabytku do rejestru województwa [...] pod numerem [...]. Do ww. pisma został załączony plan z oznaczeniem granic zabytkowego założenia z uwzględnieniem aktualnych podziałów nieruchomości, z którego wynika, że w granicach parku znajdują się działki nr ewid. [...],[...],[...] i [...]. Pismem z [...].12.2018 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o skreślenie z rejestru zabytków działek nr ewid. [...] i [...], które w zawiadomieniu z grudnia 2018 r. zostały wskazane jako część ww. zabytkowego parku krajobrazowego. Wnioskodawca wskazał, że w 1970 r. na działce nr ewid. [...] została wybudowana hydrofornia i instalacja wodociągowa. Na jej terenie poza ww. obiektem i instalacją rosną krzaki i kilka drzew, które ze względów bezpieczeństwa wymagają usunięcia. W odniesieniu do działki nr ewid. [...], skarżący wskazał, że znajduje się na niej popegeerowski basen przeciwpożarowy w całości przekopany, uformowany i pogłębiony w latach 70 -tych, który nie nosi cech zabytku. Organ I instancji pismem z [...].04.2019 r. wystąpił do Narodowego Instytutu Dziedzictwa z prośbą o wydanie specjalistycznej opinii w omawianej sprawie. Opinię specjalistyczną sporządził Narodowy Instytut Dziedzictwa Oddział Terenowy w S., po przeprowadzeniu oględzin parku w miejscowości D. w dniu [...].06.2019 r. W opinii tej zawarto historię miejscowości D. oraz przedmiotowego założenia parkowego. Wskazano, że park pochodzi z 1 połowy XVIII w., lecz na przestrzeni lat był przekształcany, a jego ostateczna forma została określona jako krajobrazowa. Opiniujący powołując się na ustalenia z ewidencji parkowej, opracowanej w 1978 r., podkreślili daleko idące zmiany w układzie przestrzennym parku, do których doprowadzono w latach 70. XX w, (m.in. rozbiórka pałacu, podział terenu parku, budowa hydroforni). W opinii wskazano, że dotychczas zachował się dawny staw i okazy drzewostanu parkowego. Jednocześnie stwierdzono utrzymanie niekorzystnego wydzielenia ogrodzeniem działki ewid. nr [...] (hydrofornia) i [...] (staw parkowy) od wschodniej części parku obejmującej działki ewid. nr [...] i [...]. We wnioskach końcowych ww. opinii wskazano, że z historycznego założenia pałacowo-parkowego, który obejmował pałac, park z sadem oraz podwórze folwarczne, przetrwała zachodnia część parku krajobrazowego ze stawem, z polaną parkową po wschodniej stronie alei lipowej wraz z szatą roślinną o cechach pomników przyrody (na terenie działek ewid. nr: [...],[...],[...],[...]). Staw parkowy który zachował formę nawiązującą do postaci jeziora o falistej linii brzegowej, stanowi oryginalny element struktury przestrzennej krajobrazowego parku ukształtowanego w latach 70. XIX w. We wschodniej części parku (działka ewid. nr [...]) przetrwał układ alei o przebiegu północ - południe obsadzonej drzewami (lipy) w wieku ok. 280 lat, stanowiący relikt pierwotnego XVIII-wiecznego rozplanowania założenia ogrodowego. Oznacza to, że w granicach parku zachowały się elementy rozplanowania przestrzennego dokumentujące kolejne etapy rozwoju tego założenia. Wartości historyczne, artystyczne i naukowe przedmiotowego parku nie uległy więc zniszczeniu w wyniku obecnego stanu użytkowania, a działki ewid. nr [...] i [...] stanowią integralną część jego zabytkowej struktury. Tym samym nie zachodzą przesłanki uzasadniające wykreślenie tych nieruchomości z rejestru zabytków. Organ wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.o.z., skreślenie z rejestru zabytków jest możliwe, gdy zabytek uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej albo w sytuacji gdy jego wartość, będąca podstawą wydania decyzji o wpisie do rejestru, nie została potwierdzona w nowych ustaleniach naukowych. Następnie podsumował, że na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić, że od momentu wpisania parku krajobrazowego w D. do rejestru zabytków ww. założenie zachowało ówczesną formę i sposób zagospodarowania. Wskazał też, że żaden z dowodów zgromadzonych w sprawie nie podważył wartości zabytkowych obszaru działek nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D., z uwagi na które zostały one objęte ochroną prawną poprzez wpisanie ich do rejestru zabytków. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył skarżący. Wskazał na przekształcenia terenu parkowego, jakie miały miejsce w łatach 70. XX w. Skarżący podkreślił, że znajdujący się na tym obszarze staw jest w istocie basenem przeciwpożarowym, którego kształt i umiejscowienie nie odpowiada stanowi z XIX w. Ponadto zażądał przeprowadzenia nowej, wolnej od wad prawnych i wad faktycznych opinii specjalistycznej w sprawie. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, skarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy działając na podstawie art. 7 pkt 1, art. 13 ust. 1, 2, 5 i 6 i art. 89 pkt 1 u.o.z. oraz art. 18 pkt 1, art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...].10.2019 r., sygn. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Minister wskazał, że Park krajobrazowy w miejscowości D. (d. D.), stanowiący część zespołu dworskiego, związanego historycznie z rodami [...] i [...], został ukształtowany w latach 70. XIX w. w oparciu o istniejący od I poł. XVIII w. ogród i porastający go starodrzew. Zachowane do dziś okazy z pierwotnego założenia liczą ok. 280 lat. W okresie tym powstała rezydencja utrzymana w stylu renesansowym, co połączone było z likwidacją starego dworu. Pałac istniał do [...] r. Na jego miejscu wzniesiono wiatę. Organ wskazał, że w latach 70. XX wieku, dokonano szeregu przekształceń parku. Polegały one m. in. na budowie hydroforni i adaptacji istniejącego stawu na basen przeciwpożarowy. Północno-zachodni fragment parku, w obrębie którego zlokalizowana są ww. elementy zagospodarowania, oddzielono żelbetowym płotem. Dawne zabudowania inwentarsko-magazynowe wymieniono na nowe budynki. Wprowadzono dodatkowe nasadzenia na dawnej polanie. Minister przypomniał, że w toku prowadzonego postępowania organ ponownie przeanalizował zgromadzone dotychczas dokumenty, w tym stanowisko Narodowego Instytutu Dziedzictwa sporządzone w oparciu o materiały archiwalne oraz na podstawie przeprowadzonych w dniu [...].06.2019 r. oględzin. W opracowaniu tym zawarto historię miejscowości D. oraz przedmiotowego założenia parkowego. Organ wskazał, że w opinii, powołując się na ustalenia z ewidencji parkowej, opracowanej w 1978 r., podkreślono daleko idące zmiany w układzie przestrzennym parku, do których doprowadzono w latach 70. XX w. Niemniej, we wnioskach końcowych ww. opinii wskazano, że z historycznego założenia pałacowo-parkowego, który obejmował pałac, park z sadem oraz podwórze folwarczne przetrwała zachodnia część parku krajobrazowego ze stawem, z polaną parkową po wschodniej stronie alei lipowej wraz z szatą roślinną o cechach pomników przyrody (na terenie działek ewid. nr: [...],[...],[...],[...]). Staw parkowy zachował formę nawiązującą do postaci jeziora o falistej linii brzegowej i stanowi oryginalny element struktury przestrzennej krajobrazowego parku ukształtowanego w latach 70. XIX w. We wschodniej części parku (działka ewid. nr [...]) przetrwał układ alei o przebiegu północ- południe obsadzonej drzewami, stanowiący rełikt pierwotnego XVIII wiecznego rozplanowania założenia ogrodowego. Oznacza to, że w granicach parku zachowały się elementy rozplanowania przestrzennego dokumentujące kolejne etapy rozwoju tego założenia. Wartości historyczne, artystyczne i naukowe przedmiotowego parku nie uległy więc zniszczeniu w wyniku obecnego stanu użytkowania, a działki ewid. nr [...] i [...] stanowią integralną część jego zabytkowej struktury. Minister podkreślił, że mając na względzie zasadę określoną w art. 7 k.p.a., organ wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o ustalenie aktualnego stanu zachowania części zabytku będącej przedmiotem wniosku i wyjaśnienie, czy w obrębie omawianego terenu nastąpiły zmiany w stosunku do sytuacji opisanej w ww. decyzji z dnia [...].10.2019 r. Z protokołu z lustracji, przeprowadzonej w dniu [...].05.2020 r. przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przy udziale wnioskodawcy, wynika, że stan zachowania przedmiotowego parku na omawianym obszarze nie uległ zmianie. Doszło jedynie do obniżenia się poziomu wody w stawie. Po ponownej analizie całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w szczególności ww. opinii Narodowego Instytutu Dziedzictwa, Minister podtrzymał swoje stanowisko odnośnie terenu działek nr ewid. [...] i [...] zawarte w decyzji z dnia [...].10.2019 r., sygn.. [...]. Wskazał, iż omawiany obszar parkowy został wpisany do rejestru zabytków w 1982 r., z uwzględnieniem jego stanu zachowania i przekształceń dokonanych w latach 70. XX w. Wpis do rejestru zabytków był poprzedzony wykonaniem w 1978 r. opracowania pn. D.. gm. D., woj. [...]. Park [...]. Ewidencja ogólna dendrologiczno - techniczna, które pozwoliło na ustalenie historycznych granic założenia oraz wartościowanie zachowanych elementów założenia tj. drzewostanu wraz z aleją lipową, polaną parkową i stawem. W momencie opracowywania ewidencji parkowej, istniała już hydrofornia wraz z instalacją wodną oraz ww. ogrodzenie, zaś staw parkowy został zaadaptowany na basen przeciwpożarowy. Przekształcenia te silnie zdegradowały kompozycję parkową, niemniej nie doprowadziły do utraty wartości zabytkowych założenia, które legły u podstaw decyzji z dnia [...].10.1982 r., wpisującej omawiany park do rejestru zabytków. Przetrwały bowiem zasadnicze elementy kompozycji parkowej: staw, polana parkowa, aleja lipowa stanowiąca relikt XVIII wiecznego założenia oraz inne okazy szaty roślinnej o cechach pomników przyrody, a także sad. Omawiane działki stanowią integralną część parku. W ich obrębie znajduje się historyczny element kompozycji w postaci stawu. Fakt jego adaptacji na basen pożarowy nie zmienił zasadniczego kształtu ww. zbiornika wodnego ani jego historycznej lokalizacji, co potwierdza dokumentacja archiwalna znajdująca się w aktach sprawy. W granicach działki nr ewid. [...], przetrwała grupa wiekowych drzew o cechach pomnika przyrody. W stosunku do terenu nieruchomości objętych wnioskiem nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, gdyż teren ten nie uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości, historycznej, artystycznej lub naukowej. Odnosząc się do wyrażonego przez skarżącego żądania zlecenia wykonania nowej opinii specjalistycznej w sprawie, Minister podkreślił, że ustalenia zawarte w opracowaniu Narodowego Instytutu Dziedzictwa, przytoczone w decyzji [...].10.2019 r., znalazły potwierdzenie w protokole z oględzin przeprowadzonych w dniu [...].05.2020 r. przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przy udziale strony oraz w materiale fotograficznym z ww. wizji. Minister nie znalazł zatem podstaw do sporządzenia dodatkowej opinii eksperckiej w sprawie. Skargę na powyższą decyzję, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wraz z bogatym materiałem fotograficznym. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1. oczywistą sprzeczność z istniejącym od wielu lat stanem faktycznym; 2. ewidentny brak wartości historycznej, artystycznej i naukowej przedmiotowych obiektów, posadowionych na działkach [...] i [...] w D.; W uzasadnieniu wskazał, że w zaskarżonej decyzji niezasadnie stwierdzono, że popegeerowski foremny basen przeciwpożarowy, znajdujący się na działce [...] w D., w całości od podstaw zaprojektowany - uformowany, obetonowany wraz z siecią kanalizacji doprowadzających wodę oraz systemem regulacji poziomu wody w basenie - w latach 1970, rzekomo stanowił zabytkowy przedwojenny staw parkowy. Zdaniem skarżącego basen ten nie posiada żadnych cech o wartości historycznej, artystycznej a także naukowej. Skarżący ocenił, że jedynym argumentem rzekomo mającym przemawiać za jego wartościami zabytkowymi, jest jego lokalizacja zbliżona do dawniejszej. Na dowód powyższego, skarżący przedstawił fotografie wykonane w sierpniu 2020 r., które jego zdaniem przedstawiają prosty - foremny (w kształcie prostokąta) obetonowany współczesny basen. Skarżący podkreślił, że basen ten wybudowany współcześnie , jest głęboki i ma niebezpieczną stromą ścianę utrudniającą wyjście. Basen ten zdaniem skarżącego, nie ma nic wspólnego z historycznym, bezpiecznym, sielankowym, rekreacyjnym, przedwojennym stawem. Dla porównania zamieścił rycinę skopiowaną z zakwestionowanej opinii specjalistycznej wykonanej w 2019 r. przez Narodowy instytut Dziedzictwa Oddział Terenowy w S., w związku z wnioskiem o skreślenie z rejestru zabytków działek [...] i [...]. W odniesieniu do działki [...], skarżący wskazał, że na jej terenie znajduje się wybudowana w latach 70 - tych na potrzeby Państwowego Gospodarstwa Rolnego hydrofornia wraz z całą jej naziemną i podziemną infrastrukturą, która nie posiada żadnych cech zabytku. Skarżący wskazał także na znajdujące się na działce współczesne ogrodzenie. Zachowane drzewa nie W ocenie skarżącego, wymienione wyżej liczne współczesne, niezbędne dla gospodarstwa rolnego, będące w ciągłej eksploatacji instalacje obiektu hydroforni, nieodwracalnie ustanowiły ten obiekt obejmujący działkę [...] poza strefą zabytku, jaką jest oddzielony betonowym ogrodzeniem park krajobrazowy obejmujący działkę geodezyjną [...]. Skarżący wniósł o " wydanie wyroku nakazującego wykreślenie działek nr [...] i [...] z rejestru zabytków. W odpowiedzi na skargę, Minister wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie, jest to, czy należące do skarżącego działki nr [...] i [...] nadal posiadają wartości zabytkowe, czy też jak argumentuje skarżący, kwalifikują się do skreślenia z rejestru zabytków. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.o.z., zabytek wpisany do rejestru, który uległ zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jego wartości historycznej, artystycznej lub naukowej albo którego wartość będąca podstawą wydania decyzji o wpisie do rejestru nie została potwierdzona w nowych ustaleniach naukowych, zostaje skreślony z rejestru. Właściwy do tej oceny jest Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego (art. 13 ust. 5 u.o.z.). Podstawą wydania decyzji o wykreśleniu zabytku z rejestru jest więc ustalenie znacznego stopnia zniszczenia, danego obiektu, powodującego przy tym utratę jego wartości historycznych, artystycznych lub naukowych. Jednocześnie właściwe organy są ustawowo zobowiązane do ochrony zabytków, która polega m.in. na podejmowaniu działań służących zachowaniu wartości zabytkowych przy wykorzystaniu przysługujących środków i instrumentów o charakterze władczym (art. 4 u.o.z.). Skreślenie zabytku z rejestru do którego został uprzednio wpisany, powinno mieć zatem miejsce jedynie w wyjątkowych sytuacjach, po spełnieniu łącznie dwóch przesłanek, tj. zniszczenia obiektu i równoczesnej utraty wartości wymienionych w art. 13 ust. 1 u.o.z. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2037/15, LEX nr 2283118 ). W postępowaniu o wykreślenie zabytku z rejestru, zasadnicze znaczenie ma to, czy wartości, które stanowiły podstawę wpisu zostały utracone, na skutek zniszczenia - przekształcenia zabytku. Ustawodawca dopuszcza sytuację, w której zabytek przestaje być zabytkiem, o ile jego stan, jest taki że nie jest możliwe stwierdzenie istnienia cech decydujących o jego wartości historycznej, artystycznej czy naukowej. Podkreślić należy, że decyzja o skreśleniu zabytku z rejestru podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, zatem istotne znaczenie dla oceny prawidłowości tego rodzaju rozstrzygnięcia ma odpowiednie odniesienie się przez organ do ustalonych okoliczności sprawy, połączone z wykazaniem ich wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego w przekonujący sposób, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., wykazały, że będące przedmiotem sporu dwie działki o numerach [...] i [...], nie utraciły swoich wartości zabytkowych. W sprawie, wydana została opinia Narodowego Instytutu Dziedzictwa Oddziału Terenowego w S., opatrzona bogatym materiałem źródłowym i fotograficznym oraz poprzedzona oględzinami obu działek przeprowadzonymi w dniu [...] czerwca 2019 r. Narodowy Instytut Dziedzictwa (dalej: "NID") to państwowa instytucja kultury, będąca eksperckim i opiniodawczym wsparciem dla Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Do zadań statutowych Narodowego Instytutu Dziedzictwa należy m. in. wydawanie opinii i ekspertyz dotyczących działań przy zabytkach na rzecz organów administracji publicznej. Jakkolwiek wnioski płynące z opinii tego organu nie są dla organów administracji wiążące, jednak nie mogą być w sposób dowolny pomijane przez organ. Opinia instytutu naukowego odpowiada dowodowi z opinii biegłego w tym znaczeniu, że swoim przedmiotem może obejmować określony zespół faktów uważanych za pozostające w zakresie "wiadomości specjalnych" (art. 84 § 1 k.p.a.) - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2594/17, LEX nr 2769221). Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, opierając się na treści wspomnianej opinii. Podkreślić należy, czego skarżący zdaje się nie dostrzegać, że przedmiotowe działki położone w granicach parku krajobrazowego w D., gm. D., wpisane zostały do rejestru zabytków na podstawie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z dnia [...] października 1982 r. Organ zatem już wówczas oceniając pozytywnie ich walory zabytkowe, uwzględniał opisane przez skarżącego przekształcenia, jakie miały miejsce w latach 70 - tych, a więc jeszcze przed dokonaniem wpisu. NID w swojej opinii, zasadnie zaakceptowanej przez Ministra, wyraźnie podkreślił, że mimo niekorzystnego wpływu tych przekształceń, wartości historyczne, artystyczne i naukowe przedmiotowego parku nie uległy zniszczeniu a działki ewid. nr [...] i [...] stanowią integralną część jego zabytkowej struktury. Zdaniem Sądu, skarżący nie przedstawił przekonujących argumentów, które pozwoliłyby na zmianę tej oceny. Odnośnie do działki nr [...], skarżący próbuje wykazać, że organ niesłusznie dostrzegł wartości zabytkowe we współcześnie wykonanym basenie przeciwpożarowym, dając do zrozumienia, że tylko ten obiekt znajduje się na tej działce. Argumentacja ta jest błędna i fragmentaryczna. Na działce tej znajduje się bowiem dawny staw parkowy, który w ocenie NID oraz organów, zachował swoje walory zabytkowe. Został on rzeczywiście częściowo przekształcony, co organ dostrzega wskazując jednak na jego zachowane wartości zabytkowe. Jak wynika z dołączonych do opinii NID ilustracji, staw ten istniał od dawna. Widnieje on na fotografii pałacu z 1911 r., na fragmencie mapy topograficznej z 1929 r. oraz w dokumentacji parku z 1978 roku. Ilustracje wskazują, że posiada on także fragmenty nie dotknięte przekształceniami, zachowujące dawną linię brzegową. To samo odnieść należy do przekształceń działki nr [...]. Organ uwzględnił bowiem znajdujący się na niej budynek hydroforni i współczesne ogrodzenie i również w tym zakresie, opierając się na opinii NID, uznał, że mimo niekorzystnych przekształceń, działka nie utraciła swoich zabytkowych walorów. Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez Ministra jest uprawniona, oparta na ustaleniach znajdujących odzwierciedlenie w aktach, nadto - na właściwej interpretacji przesłanek uregulowanych w at. 13 ust. 1 u.o.z., uwzględniającej zarówno ogólny cel tej ustawy, jak i brzmienie art. 6. Sąd powyższą ocenę podziela jako mieszczącą się w granicach dozwolonego uznania organu. Zdaniem Sądu, Minister Kultury, jako organ posiadający własne kompetencje merytoryczne, prawidłowo ocenił stan zachowania zabytkowego założenia parkowego, w skład którego wchodzą sporne działki oraz wpływ dokonanych w latach 70-tych przekształceń. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji