VII SA/Wa 1575/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lutego 2024 r. sprawy ze skarg E. R. i M. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 maja 2023 r. nr 537/23 w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków oddala skargi

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") zaskarżoną decyzją z 8 maja 2023 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania E. i M. R. (dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej: "PINB") z [...] lutego 2023 r., nr [...], nakazującej I. i A. G. (dalej także "inwestorzy"): demontaż arkuszy blachy stalowej mocowanej na ścianie budynku gospodarczego o wymiarach 4,2 m x 4,0 m usytuowanego na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w S. gm. L., oznaczonego nr 2 w inwentaryzacji budowlanej, od strony granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących, wykonanie w to miejsce ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych (murowanej) spełniającej wymogi odporności ogniowej [...] Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Do PINB 28 sierpnia 2013 r. wpłynął wniosek skarżących o wszczęcie postępowania w celu ustalenia, czy cztery budynki gospodarcze w miejscowości S., ul. [...] zostały pobudowane zgodnie z przepisami prawa. PINB przeprowadził 1 października 2013 r. oględziny, w trakcie których stwierdził, iż na ww. nieruchomości usytuowany jest m.in. budynek gospodarczy o wymiarach 4,2 m x 4,0 m o konstrukcji stalowej obłożonej blachą trapezową, z dachem jednospadowym. Obiekt usytuowany jest na wylewce betonowej w odległości od 0,5 m do 1 m od ogrodzenia działki. Inwestorzy nie przedstawili dokumentacji świadczącej o legalności przedmiotowego obiektu budowlanego. A. G. oświadczył, że budynek gospodarczy został wybudowany w latach 1981-1982 bez wymaganego pozwolenia na budowę. Budynek ten był niezbędny na przechowywanie warzyw, gdyż prowadził działalność gospodarczo-rolną. Powyższe ustalenia stały się podstawą do zawiadomienia 21 listopada 2013 r. stron o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy działki o nr ew. [...] położonej przy ul. [...] w S. Następnie organ nadzoru budowlanego I instancji postanowieniem z [...] lutego 2014 r., nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej wraz z oceną stanu technicznego przedmiotowego budynku gospodarczego. 15 maja 2014 r. do organu nadzoru budowlanego wpłynęła wymagana ww. rozstrzygnięciem dokumentacja tj. inwentaryzacja budowlana wraz z oceną techniczną sporządzona przez inż. Z. S. (nr upraw. [...]). PINB decyzją z [...] marca 2015 r., nr [...] nakazał inwestorom rozbiórkę budynku gospodarczego stalowego usytuowanego na terenie działki o nr ew. [...]. W wyniku postępowania odwoławczego WINB decyzją z 26 maja 2015 r., nr 858/15 uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dalszej kolejności PINB przeprowadził [...] września 2015 r. rozprawę administracyjną oraz pismem z 9 września 2015 r. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy P. o przekazanie informacji dotyczących ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek o nr ew. [...] oraz [...] położonych przy ul. [...] w S., który obowiązywał do 1995 r. W odpowiedzi na pismo wskazano, że do 1995 r. powyższe nieruchomości położone były na terenie o symbolu [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej intensywnej. Według ustaleń planu na jednej działce mógł być wybudowany jeden budynek wolnostojący, pół budynku bliźniaczego lub jeden segment budynku szeregowego. Ponadto na działkach nie dopuszczało się budowy odrębnych budynków garażowych i gospodarczych. PINB na podstawie informacji uzyskanych przez Urząd Gminy w L. ustalił także, że działki o nr ew. [...] oraz [...] przed 1993 r. były położone na obszarze, na którym obowiązywały miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zatwierdzone uchwałami nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 1991 r. oraz nr [...] z dnia [...] maja 1998 r., a ich ustalenia dopuszczały sytuowanie budynków o funkcji gospodarczej. PINB [...] lutego 2016 r. przeprowadził oględziny, w trakcie których stwierdził zgodność załączonej przez inwestorów dokumentacji budowlanej ze stanem faktycznym. Stan budynków gospodarczych nie uległ zmianie. Wobec powyższego PINB decyzją z [...] marca 2016 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie budynku gospodarczego stalowego o wymiarach ok. 4,2 m x 4 m usytuowanego na działce o nr ew. [...] w S. WINB po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 11 maja 2016 r., nr 815/16 uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB decyzją z [...] września 2016 r., nr [...] udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego stalowego budynku gospodarczego. WINB decyzją z 2 grudnia 2016 r., nr 2071/16 uchylił powyższe rozstrzygnięcie i na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane orzekł o udzieleniu inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego stalowego o wymiarach 4,20 m x 4,0 m, oznaczonego w inwentaryzacji budowlanej jako nr 2, usytuowanego na działce o nr ew. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 295/17, uchylił decyzję MWINB z 2 grudnia 2016 r. wraz z poprzedzającą ją decyzję PINB. PINB decyzją z [...] października 2018 r., nr [...] nakazał inwestorom rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczego. Po rozpatrzeniu odwołania inwestorów, WINB decyzją z 4 stycznia 2019 r., nr 11/19, uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pismem z [...] maja 2019 r. PINB zwrócił się do Wójta Gminy L. o przekazanie pełnych wypisów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w latach 1988-2017 dla gminy L. Wymagana dokumentacja wpłynęła do PINB 4 czerwca 2019 r. 29 sierpnia 2019 r. przeprowadzono oględziny celem zobrazowania zabudowy na działkach inwestorów i skarżących względem budynków gospodarczych na działce o nr ew. [...]. Ustalono, że budynek mieszkalny na działce należącej do skarżących jest konstrukcji murowanej z gazobetonu, ocieplony styropianem systemem BSO (bezspoinowy system ociepleń). Obiekt jest dwukondygnacyjny z poddaszem użytkowym i dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Budynek gospodarczy o konstrukcji stalowej jednokondygnacyjny jest kryty blachą trapezową przytwierdzoną do łat z desek. Trzy ściany obłożone są blachą i płytami azbestowymi, a czwarta ściana jest nieosłonięta (budynek wykorzystuje ścianę budynku sąsiedniego). Od strony granicy z działką skarżących brak jest otworów okiennych w ścianie. PINB postanowieniem z [...] października 2019 r., nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie usytuowania budynków gospodarczych z odniesieniem do warunków technicznych obowiązujących w dacie budowy oraz obecnie obowiązujących w zakresie spełnienia warunków przeciwpożarowych. [...]marca 2020 r. została dostarczona do PINB opinia z zakresu ochrony przeciwpożarowej dot. budynków gospodarczych zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A. K. PINB decyzją z [...] lipca 2020 r., nr [...] udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o konstrukcji stalowej, oznaczonego w inwentaryzacji budowlanej jako nr 2. W wyniku postępowania odwoławczego WINB decyzją z 7 października 2020 r., nr 1157/20 uchylił ww. rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB [...] listopada 2020 r. przeprowadził oględziny, w trakcie których ustalił, że na przedmiotowym budynku gospodarczym nie ma żadnych elementów wykonanych z azbestu. Wszystkie ściany wykonane są z elementów stalowych, tj. z blachy płaskiej ocynkowanej (ściana tylna) oraz blachy trapezowej ocynkowanej (na elewacji bocznej). Inwestorka oświadczyła, że fragmenty ściany z azbestu na budynku gospodarczym zostały zastąpione blachą w związku z podnoszonymi przez sąsiada uwagami dotyczącymi zagrożenia jego zdrowia przez elementy azbestowe wbudowane w ściany budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1987/20, oddalił sprzeciw skarżącej od ww. decyzji WINB. PINB decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...] udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wymiarach 4,2 m x 4,0 m w S. WINB decyzją z 6 października 2021 r., nr 1237/21, utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. W związku ze złożoną przez skarżących skargą na powyższe rozstrzygnięcie, WSA w Warszawie wyrokiem z 2 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2320/21, uchylił decyzję WINB z 6 października 2021 r. W wyniku powyższego WINB postanowieniem z 28 lipca 2022 r., nr 1274/22 zlecił PINB ustalenie czy zabudowa znajdująca się na terenie działki o nr ew. [...] podczas obowiązywania uchwały nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 1991 r., w sprawie zatwierdzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L., spełniała cechy zabudowy zagrodowej. W odpowiedzi na powyższe 24 sierpnia 2022 r. przyjęto ustnie złożone wyjaśnienia F. K., K. T. oraz skarżącej. WINB decyzją z 1 września 2022 r., nr 950/22 znak: WOP.7721.818.2021.ND/AO, uchylił ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. PINB decyzją z [...] lutego 2023 r., nakazał inwestorom: demontaż arkuszy blachy stalowej mocowanej na ścianie budynku gospodarczego o wymiarach 4,2 m x 4,0 m usytuowanego na działce o nr ew. [...], oznaczonego nr [...] w inwentaryzacji budowlanej, od strony granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących, wykonanie w to miejsce ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych (murowanej) spełniającej wymogi odporności ogniowej [...] Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie złożyli skarżący. WINB powołaną na wstępie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy ww. decyzję PINB. Na wstępie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że sporny budynek gospodarczy został wykonany w warunkach samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995 r., co skutkowało przeprowadzeniem postępowania legalizacyjnego w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stanowisko w sprawie daty budowy obiektu zaaprobował WSA w Warszawie w wyroku z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 295/17. WINB podał, że zgodnie z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia". Organ wskazał, że skutki samowoli budowlanej na gruncie ww. przepisu oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Jednocześnie podał, że w uchwale 7 NSA z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13 uznał, że przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki, należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy. W ocenie organu analiza przepisów planistycznych wskazuje, że przedmiotowy budynek gospodarczy - jako element zabudowy zagrodowej - jest zgodny z przepisami planistycznymi zawartymi w uchwale Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. (na okres perspektywiczny). Organ w tym zakresie powołując się na stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2320/21 wyjaśnił, że jako zabudowę zagrodową przyjmuje się zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rzeczowa zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Z kolei związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Przy czym dla przyjęcia, że poszczególne grunty stanowią jedno gospodarstwo rolne, nie ma decydującego znaczenia ich wzajemne położenie, a więc to czy tworzą one zwarty kompleks, czy też znajdują się w granicach administracyjnych jednej lub kilku gmin. Istotne jest bowiem ich funkcjonalne powiązanie, które pozwala na stwierdzenie, że stanowią one zorganizowaną całość gospodarczą. WINB podał, że w toku postępowania ustalono, że inwestorzy prowadzili działalność rolniczą dopóki nie przeszli na emeryturę. Potwierdza to pobierana od 2005 r. emerytura z KRUSu. Ponadto 24 sierpnia 2022 r. inwestorka oświadczyła, że uprawiała ziemię w miejscowości K. w powiecie B. (nad P.) (...) o wielkości 1,41 ha. Ponadto przed zakupem działki, na której obecnie się znajdują zabudowania firmy [...] Sp. J., była ona dzierżawiona przez inwesyorów na podstawie umowy ustnej od państwa J. W latach 90- tych na działkach na których obecnie zamieszkują znajdowały się i przechowywane były m. in. narzędzia i maszyny wykorzystywane na cele upraw na ww. działce wraz z budynkiem gospodarczym. Uprawiana była działka o wielkości ok. 3 ha od J. oraz ok. 2ha od drugiego sąsiada. Uprawa została wstrzymana, gdy właściciel [...] Sp. jawna zbudował główny budynek. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez K. T. oraz F. K. Ze znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia lotniczego z 2001 r. wynika zaś, iż teren działek o nr ew. [...] i [...] wykorzystywano na uprawę roślin. Powyższe okoliczności, zdaniem organu, pozwalają na uznanie, że przedmiotowy obiekt jako element zabudowy zagrodowej był zgodny z zapisami ww. planu. Jeden z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących od 1988 r. przewidywał możliwość usytuowania budynku gospodarczego (zabudowa gospodarcza, zagrodowa), stąd też nie można nakazać inwestorom rozbiórki obiektu budowlanego w świetle art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nawet jeśli obiekt nie spełnia warunków wynikających z aktualnie obowiązującego planu. W świetle powyższego zdaniem WINB w sprawie nie można mówić o zaistnieniu przesłanki, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Odnosząc do drugiej przesłanki wskazanej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, WINB wskazał, iż nakazując rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wykazać, że dalsze akceptowanie samowolnie posadowionego obiektu mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. WINB zwrócił uwagę, że w toku prowadzonego postępowania przedłożono opinię z zakresu ochrony przeciwpożarowej dot. budynków gospodarczych zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] porządzoną przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A. K., z której wynika, że wszystkie budynki znajdują się w jednej strefie pożarowej, łącznie z budynkiem mieszkalnym na działce o nr ew. [...] i przyległym do niego budynkiem mieszkalnym na działce o nr ew. [...]. Autor opinii wskazał, że świetle obowiązujących przepisów, dotyczących ochrony przeciwpożarowej, budynki mogą być eksploatowane. Rzeczoznawca wskazał także, że w przedmiotowym przypadku kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, na podstawie których budynek uznaje się za zagrażający życiu ludzi, nie występują. Niemniej z opinii z 14 listopada 2020 r. sporządzonej przez mgr inż. M. P. odniesiono się do kwestii położenia spornego budynku gospodarczego w granicy z działką o nr ew. [...]. W opinii tej autor wskazał, że § 272 ust. 3 z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 poz. 1065) stanowi, że każdy budynek usytuowany przy granicy działki musi od strony działki sąsiedniej mieć ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności odpowiedniej dla tego budynku określonej w § 232 ust. 4 i 5. Budynki gospodarcze na działce [...] nie posiadają ścian od strony granicy spełniających wymogi dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego. Budynek o konstrukcji stalowej posiada ścianę z materiałów niepalnych, jednak ściana ta nie spełnia wymogów odporności ogniowej [...]. Mając na uwadze powyższe, jak również treść art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. WINB uznał, że po wykonaniu demontażu arkuszy blachy stalowej mocowanej na ścianie budynku od strony granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących i wykonaniu w to miejsce ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych (murowanej) spełniającej wymogi odporności ogniowej [...], przedmiotowy obiekt budowlany będzie doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami prawa. Po wykonaniu ww. robót, właściciele przedmiotowego budynku winni wystąpić do PINB z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie. Skarżący na powyższą decyzję złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Jednocześnie zwrócili się o zwrot kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. polegające na: - dokonaniu oceny dowodów - w szczególności dowodu z opinii biegłych z zakresu ochrony przeciwpożarowej dot. budynków gospodarczych zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] - z uchybieniem zasady wszechstronności nakazującej poddać ocenie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie uwzględnienie w toku dokonywanej oceny obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.; - przyznanie wiarygodności dowodowi z opinii biegłego z zakresu ochrony przeciwpożarowej dot. budynków gospodarczych zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] i [...] w zakresie stwierdzenia przez biegłego, że wszystkie budynki znajdują się w jednej strefie pożarowej w sytuacji, gdy działki oznaczone numerami [...], [...] są odrębnymi działkami budowlanymi; - zaniechanie przeprowadzenia wnikliwej oceny zaistniałego stanu faktycznego pod kątem wystąpienia przesłanek stanowiących podstawę do wydania nakazu rozbiórki, przez pominięcie, iż przedmiotowy budynek uniemożliwia skarżącym swobodne dysponowanie swoją nieruchomością, w tym jej zabudowę, powodując niedopuszczalne pogorszenia warunków użytkowych (art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r), jak też narusza obowiązek ochrony ich interesów (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.); - niemającym oparcia w materiale dowodowym, że sporny budynek w jakikolwiek sposób był powiązany z działalnością rolniczą rzekomo prowadzoną przez inwestorów (przede wszystkim przez I. G.) w sytuacji, gdy powiązania funkcjonalnego budynku z prowadzoną działalnością rolniczą nie można wywieść z samego faktu posiadania I. G. statusu rolnika i opłacania składek ubezpieczeniowych do KRUS; - niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym braku zasięgnięcia informacji czy sporny budynek można było zakwalifikować jako budynek gospodarski (nie gospodarczy), ewentualnie czy deklarowany był jako budynek służący do produkcji rolnej na potrzeby podatku od nieruchomości, czy też dokładnego ustalenia, w którym dokładnie miejscu inwestorzy prowadzili swoje gospodarstwo rolne oraz jaki był przeważający zakres prowadzonej produkcji rolnej; art. 11 k.p.a., przez brak podjęcia próby przekonania strony do słuszności stanowiska zawartego w rozstrzygnięciu, a w szczególności poprzestaniu na wskazaniu, iż ocena dotycząca zagrożenia pożarowego zawarta w opinii biegłego A. K., jest prawidłowa, logiczna, zgodna z przepisami, zasadami wiedzy technicznej i doświadczenia życiowego i nie wykroczyła poza granicę swobodnej oceny dowodów w sytuacji, gdy w tejże opinii znajduje się ewidentny błąd. Jednocześnie ocena p.poż. opracowana na zlecenie skarżących przez mgr inż. M. P. została zinterpretowana przez organy tak, że istnieją wątpliwości czy urzędnicy tych organów posiadają umiejętność czytania przepisów oraz dokumentów ze zrozumieniem. W uzasadnieniu skarg skarżący przedstawili argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja WINB utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakazującej inwestorom demontaż arkuszy blachy stalowej mocowanej na ścianie budynku gospodarczego o wymiarach 4,2 m x 4,0 m usytuowanego na działce o nr ew. [...], oznaczonego nr 2 w inwentaryzacji budowlanej, od strony granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących oraz wykonanie w to miejsce ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych (murowanej) spełniającej wymogi odporności ogniowej [...]. Organ stwierdził, że po wykonaniu robót, przedmiotowy obiekt będzie doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, a inwestorzy winni wówczas wystąpić z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na jego użytkowanie. Zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odnosił się już do kwestii możliwości użytkowania powyższego budynku: w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 295/17 zakończonej wyrokiem z 15 grudnia 2017 r. oraz w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2320/21 zakończonej wyrokiem z 2 lutego 2022 r. Wydana w niniejszej sprawie decyzja stanowi konsekwencję uchylania ówcześnie wydanych decyzji WINB, które w ocenie Sądu nie wyjaśniały wszystkich istotnych okoliczności istotnych dla możliwości legalizacji budowy przedmiotowego budynku. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać należy, że w ww. wyroku z 15 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 295/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaaprobował stanowisko organów, iż przedmiotowy budynek powstał przed 1 stycznia 1995 r. w warunkach samowoli budowlanej, a zatem sprawę należało prowadzić w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W powyższym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał, że wobec treści art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., zadaniem organów w niniejsze sprawie było ustalenie, czy nie zachodzi któraś z przesłanek w nim uregulowanych, obligujących właściwy organ do wydania nakazu rozbiórki obiektu lub jego części. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. I tak, w kontekście pierwszej z ww. przesłanek, należało ustalić obecne przeznaczenie terenu, na którym znajduje się obiekt, jak również – przeznaczenie tego terenu od daty jego budowy, stosownie do uchwały 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II OPS 2/13, usuwającej wątpliwości dotyczące stosowania przepisów o planowaniu przestrzennym, o których mowa w ww. art. 37 ust. 1 pkt 1. W toku postępowania administracyjnego ustalono, że działka inwestycyjna o nr ew. [...], znajdywała się w strefie oznaczonej symbolem: • [...] - tereny rolne - zgodnie z Uchwałą Nr [...] Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] maja 1988 r., w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy L. - na okres perspektywiczny, • R - tereny rolne oraz [...]- tereny zabudowy zagrodowej jednorodzinnej i usług - zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. (na okres perspektywiczny), • MNi - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] października 1994 r. w sprawie wprowadzenia zmian do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy L., • U/Mnl - obszar usług i mieszkaniowy zabudowy jednorodzinnej - zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wybranych fragmentów wsi: M., K., N., S. tj. etap I, jednostki planistyczne I i VIII; • 8U/MN - tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej - zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. (cz. północna). Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] czerwca 1991 r. w sprawie zatwierdzenia zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy L. (na okres perspektywiczny) działka nr ew. [...] znajdowała się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową jednorodzinną i usługi. Uznać zatem należy, że budowa przedmiotowego budynku gospodarczego, była przewidziana w jednym z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Jak słusznie bowiem uznał WINB, budynek ten wchodził w skład zabudowy zagrodowej. W ocenie Sądu argumentacja skarżących w żaden sposób nie podważa kwalifikacji przedmiotowego budynku jako jeden z elementów zabudowy zagrodowej. W tym zakresie zauważenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 2 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2320/21 powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśnił, że jako zabudowę zagrodową przyjmuje się zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza. Rzeczona zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Z kolei związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Wskazać należy, że zgodnie z definicją "rolnika" zawartą w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, pod tym pojęciem rozumie się pełnoletnią osobę fizyczną, zamieszkującą i prowadzącą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność rolniczą w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym, w tym również w ramach grupy producentów rolnych, a także osobę, która przeznaczyła grunty prowadzonego przez siebie gospodarstwa rolnego do zalesienia. Jak wynika z ww. przepisu status rolnika nie jest uzależniony od stałego miejsca pobytu na terenie gospodarstwa rolnego. Wystarczy, iż dana osoba będzie zamieszkiwała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie natomiast do treści art. 6 pkt 3 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, działalnością rolniczą jest działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej. Wedle zaś art. 6 pkt 4 tej ustawy, za gospodarstwo rolne rozumie się każde gospodarstwo służące prowadzeniu działalności rolniczej. Ustawowa definicja gospodarstwa rolnego nie kładzie nacisku na prawo własności - daje pierwszeństwo stanowi faktycznemu (rzeczywistemu władztwu nad całością gospodarczą, jaką jest zbiór rzeczy i praw służących określonemu celowi, tj. prowadzeniu działalności rolniczej). Wystarczy, aby dana osoba była posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa, w którym prowadzi działalność rolniczą. Może być jego właścicielem, użytkownikiem wieczystym, dzierżawcą, a także władać nim faktycznie bez tytułu prawnego. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zarówno pojęcie zabudowy zagrodowej, jak też definicja rolnika nie przewidują dla działalności rolniczej wymogu jej prowadzenia na terenie na którym znajdują się budynki stanowiące element zabudowy zagrodowej. Grunty rolne związane z prowadzeniem działalności rolniczej, mogą znajdować się poza granicami danej miejscowości. Nawet kilkukilometrowa odległość dzieląca miejsce zamieszkania rolnika, od terenów, na których prowadzi działalność rolniczą, nie jest przeszkodą w posiadaniu statusu rolnika. Jak wskazał WINB w zaskarżonej decyzji I. G. 24 sierpnia 2022 r. oświadczyła, że uprawiała ziemię w miejscowości K. w powiecie B. (nad P.) o wielkości 1,41 ha (sadziła na niej warzywa). Wraz z mężem dzierżawiła także działki, na których obecnie znajdują się zabudowania firmy [...] Sp. J. (na podstawie umowy ustnej od jej ówczesnych właścicieli - państwa J., za których odprowadzali podatki do Urzędu Gminy L.). Na działce uprawiana była pszenica, jak i warzywa przeznaczone na sprzedaż na targowisku oraz kwiaty. W latach 90-tych na działkach na których obecnie zamieszkują, znajdowały się i przechowywane były m. in. narzędzia i maszyny wykorzystywane na cele upraw na ww. działkach wraz z budynkiem gospodarczym. Uprawa została wstrzymana, gdy właściciel [...] Sp. jawna zbudował główny budynek. Oświadczenie skarżącej zostało potwierdzone przez K. T. oraz F. K. (co nie było w niniejszej sprawie kwestionowane). Ze znajdującego się w aktach sprawy zdjęcia lotniczego z 2001 r. wynika natomiast, iż teren działek o nr ew. [...] i [...] wykorzystywano na uprawę roślin. I. G. Ponadto nie jest kwestią sporną, że I. G. pobiera emeryturę z KRUSu. Musiała zatem posiadać status rolnika. W ocenie Sądu powyższe okoliczności potwierdzają, iż inwestorzy prowadzili działalność rolniczą, zaś przedmiotowy budynek - wchodzący w skład zabudowań gospodarczych - stanowił jeden z elementów zabudowy zagrodowej inwestorów. Do prowadzenia działalności rolniczej niewątpliwie koniecznym było posiadanie przez inwestorów budynków o charakterze gospodarczym, w celu przechowywania płodów rolnych jak i narzędzi czy sprzętów wykorzystywanych w gospodarstwie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że skarżący w żaden sposób nie podważyli ustaleń w ww. zakresie. Samo powoływanie się na małą powierzchnię działki na której znajduje się przedmiotowy budynek czy też, iż inwestorzy nie byli właścicielami odpowiedniej powierzchni terenów do prowadzenia działalności rolniczej, w żaden sposób nie może skutecznie podważyć ustaleń organów. Jak już bowiem wyjaśniono powyżej, działalność rolnicza nie musi być prowadzona jedynie na nieruchomości na której znajdują się budynki stanowiące element zabudowy zagrodowej. Do prowadzenia gospodarstwa rolnego nie jest także wymagane prawo własności nieruchomości - wystarczy, że dana osoba jest posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa, w którym prowadzi działalność rolniczą. W konsekwencji powyższego zgodzić należy się ze stwierdzeniem WINB zawartym w zaskarżonej decyzji, iż nie można mówić, aby w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W rozpoznawanej sprawie dostatecznie zostało wykazane, że przedmiotowy budynek stanowił jeden z elementów zabudowy zagrodowej, która była przewidziana w jednym z obowiązujących na tym terenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest także podstaw aby uznać, iż zaistniała druga z przesłanek stanowiących przeszkodę legalizacji przedmiotowej samowoli, określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., tj. niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wyjaśnić należy, że niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, o których mowa w powyższym przepisie, nie jest tożsame z naruszeniem zasad współżycia społecznego lub zakłóceniem korzystania z nieruchomości sąsiedniej. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przesłanka pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., będzie spełniona wówczas, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany zlokalizowany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej nieruchomości. Organ administracji publicznej orzekający w sprawie nakazu rozbiórki na tej podstawie musi zbadać i wskazać, czy zabudowa sąsiedniej działki stała się rzeczywiście niemożliwa lub czy nastąpiło znaczne jej ograniczenie (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2006 r., II OSK 911/05; wyrok WSA w Warszawie z 6 grudnia 2006 r., VII SA/Wa 1721/06; wyrok WSA w Lublinie z 24 maja 2012 r., II SA/Lu 153/12). Tym samym samo niezachowanie wymaganych odległości od granicy z działką sąsiednią nie przesądza jeszcze, że budynek stwarza niebezpieczeństwo dla życia lub mienia, tym bardziej, że istnieje od wielu lat i takiego niebezpieczeństwa nie spowodował. Niespełnienie warunków technicznych, nie było na gruncie poprzedniej ustawy wystarczającą przesłanką uzasadniającą nakaz rozbiórki. Tylko realne bezpośrednie niebezpieczeństwo, wynikające np. ze złego stanu technicznego budynku, nie dającego się usunąć poprzez wykonanie określonych robót budowlanych, może stanowić podstawę orzeczenia nakazu rozbiórki (por. wyroki: WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2007 r., VII SA/Wa 224/07; WSA w Lublinie, z 17 stycznia 2013 r., II SA/Lu 992/12). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, aby przedmiotowy budynek gospodarczy, uniemożliwiał bądź w istotny sposób ograniczał możliwość zagospodarowania i zabudowy ich działki. Nie stwierdziły także takich ograniczeń organy prowadzące postępowanie. Należy również podkreślić, że skarżący jak wynika z uzasadnienia skargi, nabyli zamieszkiwany przez siebie budynek, zastając niejako istniejący na działce inwestorów stan faktyczny, powinni zatem liczyć się z tym, że samowolnie wzniesione obiekty budowlane mogą zostać zalegalizowane. Odnosząc się do przeszkody uniemożliwiających legalizacji spornej samowoli, w postaci niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia uznać trzeba, że wydając zaskarżoną decyzję WINB prawidłowo odwołał się do opinii rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych inż. A. K. (nr upraw. [...]). Zasadność powołania się na ww. opinię znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2059/20, odnoszącego się do drugiego z budynków budynku usytuowanego na działce o nr ew. [...] (oznaczonego w inwentaryzacji budowlanej jako nr 1). W opinii tej rzeczoznawca wskazał, że godnie z § 213 rozporządzenia wszystkie budynki zlokalizowane na działkach o nr ew. [...] i [...] są zwolnione z wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej i mogą być wykonane jako bezklasowe. W świetle obowiązujących przepisów, dotyczących ochrony przeciwpożarowej, budynki mogą być eksploatowane. Stwierdził także, że w przedmiotowym przypadku kryteria określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, na podstawie których budynek uznaje się za zagrażający życiu ludzi, nie występują. Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że inż. Z. S. (nr upraw. [...]) nie miał zastrzeżeń co do stanu technicznego budynku nr 2. W konsekwencji przyjąć należy, że przedmiotowy budynek nie stwarza realnego zagrożenia dla życia ludzi i mienia, które niewątpliwie winno mieć charakter realny i bezpośredni. Z przedstawionych powyżej opinii wynika, że znajduje się on w dobrym stanie technicznym jak i zbudowany jest z materiałów niepalnych i nie zagraża bezpieczeństwu (jak już natomiast wskazano powyżej samo niezachowanie wymaganych odległości od granicy z działką sąsiednią nie przesądza jeszcze, że budynek stwarza niebezpieczeństwo dla życia lub mienia, tym bardziej, że istnieje od wielu lat i takiego niebezpieczeństwa nie spowodował). Skarżący nie wykazali przy tym, aby przedmiotowy budynek gospodarczy, uniemożliwiał bądź w istotny sposób ograniczał możliwość zagospodarowania i zabudowy ich działki. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaistniało zagrożenie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., które nakazywałoby nałożenie na inwestorów nakazu rozbiórki. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 lutego 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2320/21 WINB ustosunkował się do przedstawionej przez skarżących opinii z 14 listopada 2020 r. sporządzonej przez rzeczoznawcę mgr inż. M. P. (nr upraw. [...]). WINB w tym zakresie prawidłowo stwierdził, że opinia ta odnosi się do kwestii położenia przedmiotowego budynku w granicy z działką skarżących. W opinii tej rzeczoznawca podniósł, że zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Przedmiotowy budynek nie posiada tego rodzaju ściany pomimo, iż usytuowany jest bezpośrednio w granicy z działką nr [...]. Wymogi dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych jak również budynków gospodarczych w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej to klasa odporności ogniowej nie mniejszej niż [...]. Materiały z których jest wznoszona ściana oddzielenia przeciwpożarowego muszą posiadać reakcję na ogień określaną jako niepalne. Ściany oddzielenia przeciwpożarowego muszą ponadto być wyprowadzone ponad pokrycie dachy na wysokość 0,3 m, jeżeli pokrycie dachu jest wykonane z materiałów palnych. Wskazując na powyższe rzeczoznawca stwierdził, że pomimo, iż ściana w granicy wykonana jest z materiałów niepalnych, to nie spełnia wymogów odporności ogniowej [...] Przy czym podkreślenia wymaga, że powyższa opinia nie podważa ustaleń organu, iż przedmiotowy budynek sam w sobie nie stanowi bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa dla życia i mienia (w opinii tej potwierdzono, że budynek ten wykonany jest z materiałów niepalnych). Wskazane zagrożenie pożarowe zostało powiązane z faktem, iż na działce inwestorów składowane są materiały palne w odległości 4 m od granicy z działką skarżących. Zdaniem Sądu uwzględniając ww. opinię zasadnie organ nałożył na inwestorów obowiązek wskazanych w decyzji robót, tj. demontażu arkuszy blachy stalowej mocowanej na ścianie budynku od strony granicy działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących i wykonaniu w to miejsce ściany oddzielenia przeciwpożarowego z materiałów niepalnych (murowanej) spełniającej wymogi odporności ogniowej [...]. Jak wynika bowiem z treści art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że obowiązek wykonania zmian lub przeróbek odnosi się do czynności faktycznych, zwłaszcza robót budowlanych, polegających przykładowo na usunięciu elementów niewłaściwie wykonanych, zastąpieniu pewnych elementów innymi i w efekcie doprowadzeniu do zmian obiektu budowlanego zgodnych z wymogami prawa, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych (por. wyroki NSA z: 20 grudnia 2023 r., II OSK 1880/22; 17 listopada 2022 r., II OSK 3422/19). Przewidziane w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. wykonanie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem należy interpretować możliwie szeroko. Może ono polegać na rozbiórce niektórych elementów obiektu, usunięciu elementów niewłaściwie wykonanych, zastąpieniu pewnych elementów innymi i w efekcie doprowadzenia do zmian możliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów prawa, w szczególności przepisów techniczno-budowlanych (wyrok NSA z 26 lutego 2013 r., II OSK 2018/11). Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że wykonanie przez inwestorów wskazanych przez organ robót będzie skutkowało doprowadzeniem przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem. Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie WINB słusznie uznał, iż nie zaistniała żadna z przesłanek zawartych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., która obligowałaby organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku. Z uwagi natomiast, iż sporny budynek narusza § 272 § 3 rozporządzenia zasadnym było nałożenie przez organ obowiązku wykonania wskazanych w decyzji robót. Zaznaczenia przy tym wymaga, że ustalenia dokonane w niniejszej sprawie zostały oparte na całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 K.p.a.). Zebrany w sprawie materiał był wystarczający do wydania decyzji w niniejszej sprawie, jak również prawidłowo oceniony, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.