VII SA/Wa 1559/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Rowiński, Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), Protokolant: specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2023 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 26 września 2022 r. znak: Z1.4110.2.2022 w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 31 stycznia 2022 r. znak: Z1.4010.49.2020.1.DM, II. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz skarżącego R. S. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2022 r. znak: [...], Rada Doskonałości Naukowej utrzymała w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora. 2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach. 2.1. Wnioskiem z 14 września 2020 r. R. S. (dalej: skarżący) wystąpił do Rady Doskonałości Naukowej (dalej: organ, RDN, Rada) z wnioskiem o nadanie mu tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk humanistycznych. W związku z tym, uchwałą z [...] grudnia 2020 r. RDN powołała 5 recenzentów. W związku z rezygnacją jednego z nich, uchwałą z [...] października 2021 r. Rada powołała piątego recenzenta. Po nadesłaniu recenzji, Zespół Nauk Humanistycznych (dalej: ZNH) na posiedzeniu [...] stycznia 2022 r. wydał negatywną opinię w sprawie wystąpienia o nadanie skarżącemu tytułu naukowego. 2.2. Decyzją z [...] stycznia 2022 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 228 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r. poz. 574; dalej: p.s.w.n.), Rada odmówiła wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie skarżącemu tytułu profesora w dziedzinie nauk humanistycznych. 2.2.1. W uzasadnieniu tej decyzji, organ podniósł, że w swoim autoreferacie skarżący wskazał jako najważniejsze osiągnięcia badawcze monografie: "Homo ludens kultury współczesnej" (2019), "Ku antropologii zabawy. Teoria statusowo-transformacyjna: (2020) oraz kilka wybranych artykułów. Organ ocenił, że wszystkie recenzje sporządzone w toku postępowania zostały napisane zgodnie z wymogami formalnymi, są rzeczowe i bezstronne. Konkluzje trzech recenzji brzmią pozytywne, a dwóch – negatywne. Organ streścił ww. recenzje i wskazał, że w oparciu o powyższe uznał, że skarżący nie spełnia ustawowych wymagań warunkujących nadanie tytułu profesora. 2.2.2. Rada stwierdziła, że zainteresowania badawcze skarżącego mieszczą się w jednej dziedzinie (nauk humanistycznych), lecz w różnych dyscyplinach i obszarach metodologicznych (teoretyczne badania literackie, teatrologiczne, ludologiczne i kulturoznawcze). Ukierunkowanie problemowe: historia teatru, antropologia (podmiotu), wymiar religijny literatury i kultury. Ze względu na szeroki zakres badawczy członkowie ZNH mieli trudność w sformułowaniu jednoznacznej oceny jego wniosku. Kandydat we wniosku nie wskazał dyscypliny, a jedynie dziedzinę nauk humanistycznych. Z kolei autorzy recenzji w analizie dorobku Kandydata różnie rozłożyli akcenty ważności. RDN zauważyła, że w recenzjach zakończonych konkluzjami negatywnymi brakuje istotnego odniesienia do jednej z dwóch głównych (nowszej) monografii pt. "Ku antropologii zabawy", w której – zdaniem innych opiniujących – zawiera się najmocniejszy ładunek nowatorstwa i oryginalności. W recenzjach tych wyeksponowano za to czynniki formalne: brak ustawowo wymaganych osiągnięć w zakresie współpracy zagranicznej, brak projektów konkursowych finansowanych z zewnętrznych źródeł i publikowanie artykułów w niezbyt znanych czasopismach. A zatem mimo różnie hierarchizowanych, lecz nie zakwestionowanych przez żadnego z recenzentów merytorycznych osiągnięć badawczych skarżącego, z braku wymienionych elementów nie może on liczyć na uzyskanie tytułu profesora. 2.2.3. Organ uwzględnił, że skarżący uczestniczył w 2 projektach badawczych finansowanych z budżetu uczelni ([...]). Odbył staże w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych: w 1997 r. i 1998 r. – dwa czteromiesięczne staże na Uniwersytecie [...]oraz w tych samych latach kilkumiesięczne staże w Instytucie Sztuki [...] w W. Skarżący sprawował kierownictwo w uczelnianych projektach badawczych: "Modernizm z perspektywy stulecia (2007) i Modernizm. Zapowiedzi – krystalizacje – kontynuacje" (2008). Brał również udział w Centralnym Programie Badań Podstawowych "Polska kultura narodowa, jej tendencje rozwojowe i recepcja", temat: Dramat i temat religijny w Polsce (opracowanie danych źródłowych do geografii polskiego oświecenia). Po analizie ww. okoliczności, Rada stwierdziła, że skarżący nie spełnia formalnego warunku zawartego w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n. Skarżący nie odbył realnych staży zagranicznych (nie licząc kwerendy w [...]), nie kierował projektami naukowymi, gdzie finansowanie zdobywane jest w drodze konkursu, nie pracował w międzynarodowym zespole badawczym. 2.2.4. Rada uwzględniła, że podczas posiedzenia ZNH za pozytywną opinią w sprawie głosowały 3 osoby przy 12 głosach "przeciw" i 5 wstrzymujących się. W uzasadnieniu decyzji podano również, że podczas posiedzenia Prezydium RDN za wystąpieniem do Prezydenta RP z wnioskiem o nadanie skarżącemu tytułu naukowego głosowała 1 osoba, przy 8 głosach "przeciw" i 5 wstrzymujących się. 2.3. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący wniósł o zmianę ww. decyzji i wystąpienie do Prezydenta RP z wnioskiem o nadanie skarżącemu tytułu naukowego. Skarżący zakwestionował ocenę RDN jakoby nie odbył zagranicznego stażu naukowego. Wskazał również, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne i powierzchowne. 2.4. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2022 r. znak: [...], Rada utrzymała w mocy ww. decyzję z [...] stycznia 2022 r. 2.4.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ podniósł, że spośród 5 przygotowanych recenzji 3 kończą się konkluzją pozytywną, zaś 2 konkluzją negatywną. W jego ocenie, recenzenci pozytywnych opinii nie stwierdzają, że osiągnięcia wskazane przez skarżącego są wybitne. Z tego względu konkluzje recenzentów są odmienne od przyjętego stanowiska przez RDN. W odniesieniu do recenzji zawierających negatywną ocenę, będących podstawą rozstrzygnięcia RDN, organ stwierdził, że są one rzetelne, a prezentowane w nich oceny odpowiednio uzasadnione. W związku z tym Rada przyjęła za własne stanowisko wyrażone w recenzjach zawierających negatywne konkluzje. Uwzględniła również, że w toku ponownego rozpoznania tej sprawy, ZNH wydał negatywną opinię w sprawie profesury skarżącego (7 głosów "tak", 10 głosów "nie", 2 głosy wstrzymujące się") – uznając, że osiągnięcia naukowe skarżącego nie stanowią podstawy do uznania ich za wybitne. Zdaniem Rady, ponowny wniosek nie dostarczył nowych argumentów, które uzasadniałyby zmianę decyzji z [...] stycznia 2022 r. 2.4.2. RDN podała, że dokonała oceny osiągnięcia naukowego Kandydata na podstawie merytorycznej oceny dokonanej przez recenzentów powołanych w sprawie, którzy sporządzili recenzje w sprawie. – W ocenie organu, prof. dr hab. W. S. przedstawił jednoznacznie pozytywną recenzję, jednak w jej treści pominął w istocie informację o stażach naukowych zagranicznych skarżącego tj. recenzent nie wskazał, że nie odbył staży naukowych zagranicznych. Pominięte zostało w recenzji doświadczenie skarżącego w kierowaniu grantami badawczymi na poziomie ogólnopolskim i międzynarodowym. W tym zakresie przywołane zostały informacje z autoreferatu. – Natomiast prof. dr hab. W. K., autor pozytywnej recenzji, traktuje książki skarżącego, jako poważne propozycje o charakterze interpretacji kulturoznawczej. W swojej recenzji stara się bardziej zaprezentować i omówić kategorie teoretyczne budowane i przez skarżącego. Recenzja nie zawiera elementów krytycznego spojrzenia, polemiki oraz nie jest próbą umieszczenia tych prac w szerszym kontekście głównych nurtów kulturoznawczych czy antropologicznych. – Autorka kolejnej pozytywnej recenzji (prof. dr hab. A. C.) przygotowała – zdaniem organu – najbardziej doceniającą opinię, całkowicie akceptując w niej ustalenie teoretyczne i język teoretyczny skarżącego. Jednocześnie uznała, bez próby zbudowania szerszego kontekstu wiedzy kulturoznawczej i teatrologicznej, że jest to język zasadny i uprawniony we współczesnej polskiej humanistyce. – Organ stwierdził, że prof. dr hab. M. L., autorka negatywnej recenzji, starannie omawia dorobek skarżącego. Zwraca uwagę na pewien przesyt i nadmiar przywoływanych filozoficznych koncepcji, tworzących swoisty kolaż teorii w książce "Homo ludens". Wskazuje na mocno tendencyjny sposób budowania krytyki kultury ponowoczesnej, kultury symulakrum i VR/rzeczywistości wirtualnej. Referując problematykę i ustalenia badawcze zawarte w monografii Homo ludens, recenzentka uznała, że trudno "zgodzić się z wieloma twierdzeniami przedstawionymi w tej pracy, jeśli pamiętać o poszerzaniu pola percepcji, jakie dokonało się dzięki kulturze cyfrowej". Omawiając książkę "Ku antropologii zabawy" polemizuje z typologią zabaw skarżącego, trudno weryfikowalną i nie mających raczej zastosowania dla innych korpusów źródeł, niż praca Ł. G. z 1831 r., a szczególnie do tworzenia teorii zabawy w ponowoczesności. Organ podał, że drugą monografię Ku antropologii zabawy, w której autor proponuje oryginalny koncept teoretyczny, recenzentka zbywa jednym akapitem, uznając, że skoro zdaniem badacza opracowany model trudniej odnieść do kultury ponowoczesnej, to po co w ogóle go budować. Recenzentka ta oceniła, że dorobek skarżącego nie jest zbyt obszerny, a jego prace poza nielicznymi, dwoma wyjątkami nie ukazywały się w szeroko znanych czasopismach. Zwraca uwagę na nieobecność staży zagranicznych skarżącego, brak udziału w międzynarodowych zespołach badawczych, brak faktycznego kierowania projektami badawczymi finansowanym w drodze konkursu. Podkreśla sprawność w dydaktyce i nauczaniu młodej kadry naukowej, wskazuje na wielu wypromowanych doktorów, ale konkluzja jest negatywna. Doceniając zasługi dydaktyczne i organizacyjne, recenzentka stwierdziła, że nie znajduje podstaw do poparcia wniosku, argumentując: "Dorobek Kandydata do tytułu profesora nie jest uwzględniony w danych naukometrycznych, nie publikował swoich prac badawczych w ogólnopolskich czasopismach naukowych właściwych dla dyscyplin literaturoznawstwo i nauki o kulturze i religii, w które wpisuje się dorobek Kandydata, nie kierował ani nie uczestniczył w projektach badawczych finansowanych w drodze konkursu ze źródeł krajowych i zagranicznych, nie odbywał staży naukowych w instytucjach zagranicznych ani nie uczestniczył w realizacji projektów w uczelniach zagranicznych." – RDN podała, że prof. dr hab. D. R., autorka negatywnej recenzji, dokładnie omawia idee zawarte w pracy "Homo ludens", wskazuje na ich jednostronną i powtarzalną formułę, gdzie filozofie personalistyczne i nowoczesne zwroty w metafizyce przeciwstawiane są płytkim i dowolnym sensom kultury w ponowoczesności. Jednocześnie wskazuje wyraźnie na fakt, iż skarżący nie wprowadza swoich publikacji w szerszy obieg naukowy, poza bardziej regionalnymi uczelniami, czy w obieg bardziej wymagających czasopism. Nie weryfikuje w ten sposób swoich teorii, ale nadaje im – we własnej ocenie – wyjątkowo duże znaczenie. Recenzentka skupia uwagę na monografii Homo ludens kultury współczesnej, wskazuje na ich jednostronną i powtarzalną formułę, gdzie filozofie personalistyczne i nowoczesne zwroty w metafizyce przeciwstawiane są płytkim i dowolnym sensom kultury w ponowoczesności. Dokładnie omawia idee zawarte w pracy Homo ludens, bez sympatii przyjmując jej konstrukcję (nazywa ją "manierą małych cząstek"), stawia zarzut banalizmu i oczywistości pewnych stwierdzeń. Recenzentka omawia kolejne rozdziały, wynajdując ich słabości, nie zalety. Pisze, że autor "wchodzi w stan wojny z postmodernizmem", poruszając się tylko po jednej "ścieżce metafizycznej, chrześcijańskiej, podczas gdy metafizyka ma "różne (ścieżki", od Arystotelesa zaczynając, poprzez Kanta, Carnapa, Heideggera do Barbary Skargi dochodząc, którą prof. R. szeroko cytuje. (Zarzut wydaje się jednak nietrafny, skoro autor – nie podejmując się przeglądu koncepcji metafizyki – konsekwentnie odnosi się do tradycji chrześcijańskiego personalizmu.) A wreszcie stawia Recenzentka ciężki zarzut nienaukowości tej książki, stanowiącej "oskarżenie postmodernizmu i ponowoczesności o zniszczenie osoby ludzkiej w działaniu "uzabawiającym", książki pozbawionej "bezinteresownej badawczej ciekawości" i rygoryzmu. Recenzentka komentuje jeszcze, bardzo pobieżnie, artykuły skarżącego poświęcone zabawie, obarczone, jak stwierdza, tymi samymi wadami co "duże publikacje". Przyczyny widzi w pewnej lokalności biografii naukowej skarżącego, przemieszczającego się między różnymi ośrodkami i nie współpracującego z czasopismami pierwszej ligi. Wprawdzie docenia osiągnięcia dydaktyczne, ale dorobek naukowy uznaje za "nazbyt prowincjonalny" i odmawia poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. 2.4.3. Rada uznała, że w świetle wymogu posiadania wybitnego osiągnięcia naukowego stwierdzić należy, ponownie nie znalazła podstaw do pozytywnej oceny wskazanego osiągnięcia jako wybitnego. W przekonaniu organu, przy ocenie osiągnięcia naukowego jako wybitnego powinno brać się pod uwagę kryterium merytoryczne, odwołujące się do powszechnego znaczenia słowa "wybitny", przez co rozumie się "wybijającego się ponad przeciętność". Również należy mieć na względzie uwzględnienie okoliczności związanej z tym, że nadanie tytułu naukowego ma stanowić swoiste "ukoronowanie" działalności naukowej, z reguły następujące po spełnieniu warunków do nadania stopnia doktora habilitowanego. Konieczne jest bowiem wykazywanie się jeszcze innymi osiągnięciami, które można byłoby uznać za ponadprzeciętne. Zdaniem organu, prace skarżącego są dowodem pracowitości i pewnej ciągłej pracy teoretycznej, świadczą też o sięganiu do współczesnych ważnych prac związanych z teorią preformatywności. Rzeczywiście prace te nie są jednak wprowadzane w obieg najważniejszych polskich debat kulturoznawczych, debat z zakresu antropologii widowisk czy w obieg czasopism o dużym znaczeniu dla środowiska kulturoznawców. W środowisku kulturoznawczym prace te nie są dyskutowane, nie funkcjonują również, siłą rzeczy, w obiegu międzynarodowym. W związku z powyższym osiągnięć naukowych wskazanych przez skarżącego nie można uznać za wybitne, co oznacza, że w sprawie nie został spełniony warunek z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "a" p.s.w.n. 2.4.4. Organ stwierdził ponadto, że skarżący również nie uczestniczył w międzynarodowym życiu naukowym. Przyznał, że ustawodawca nie sprecyzował, jak należy rozumieć staż ani jak długo powinien on trwać. Mimo że warunek ten pojawia się już po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, nadal trzeba byłoby przyjąć, że chodzi o formę zdobywania wiedzy, umiejętności czy kompetencji w miejscu odbywania stażu. W praktyce chodzi zatem o udział w zajęciach odbywanych w miejscu stażu, seminariach, dyskusjach naukowych czy pracach naukowych, których celem jest poszerzenie posiadanej wiedzy z danego zakresu. Dlatego odbycie stażu powinno być udokumentowane potwierdzeniem odbycia stażu, ale również publikacją naukową, która nabytą wiedzę prezentuje. Nie jest to jednak prawny obowiązek, ale swoiste ułatwienie w wykazaniu spełnienia omawianego warunku. W tym ostatnim przypadku odbycie stażu będzie bardzo podobne do ostatniej z możliwości wskazanych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n., tj. "prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych". W tym ostatnim przypadku warto pamiętać, że ze względu na osobliwości określonej dyscypliny naukowej współpraca z inną uczelnią lub instytucją naukową będzie mogła odbywać się tylko w formie prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, co również nie wyklucza przygotowania po takich badaniach stosownego opracowania. W ocenie organu, ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że skarżący nie odbył realnych staży zagranicznych (nie licząc kwerendy w [...]), nie kierował projektami naukowymi, gdzie finansowanie zdobywane jest w drodze konkursu, nie pracował w międzynarodowym zespole badawczym. 2.4.5. W odniesieniu do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i dotyczących niewłaściwego uzasadnienia uchwały, Rada powołała się na stanowisko SN zawarte w uzasadnieniu wyroku z 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95, w myśl którego decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji glosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Rozstrzygnięcie Rady jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to w głosowaniu tajnym. Głosowanie to jest przy tym tajne zarówno dla kandydata, jak i dla członków Komisji. Z tego powodu uzasadnienie decyzji musi cechować pewna ogólnikowość, gdyż zapadłe w omawianym trybie rozstrzygnięcie stanowi pewną wypadkową szeregu ocen i poglądów, niekoniecznie podzielanych w całości przez całe gremium. RDN jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za treścią uchwały. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa. 3. Pismem z 12 stycznia 2023 r. R. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją RDN, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n. poprzez błędną wykładnię pojęcia "stażu naukowego" i uznanie, że pobyt skarżącego na Uniwersytecie w [...]nie był "stażem realnym", co skutkowało uznaniem, że skarżący nie spełnił warunków formalnych do wystąpienia z wnioskiem o nadanie tytułu profesora (tj. nie odbył zagranicznego stażu naukowego), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. pojęcia powinna doprowadzić organ do uznania, że "stażem" jest każda forma zdobywania wiedzy, umiejętności czy kompetencji w miejscu jego odbycia, niezależnie od długości jego trwania; 2) art. 227 ust. 1 pkt lit. "b" p.s.w.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pobyt skarżącego na Uniwersytecie [...]nie był zagranicznym stażem naukowym, podczas gdy powyższa okoliczność (tj. odbycie stażu zagranicznego) została potwierdzona przez jednostkę macierzystą skarżącego (tj. Uniwersytet [...] w B.) oraz Uniwersytet w [...]oraz wynika z dokumentacji złożonej przez skarżącego wraz z wnioskiem o nadanie tytułu profesora; 3) art. 228 ust. 5 pkt 2 p.s.w.n. poprzez jego zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie wystąpienia o nadanie skarżącemu tytułu profesora wskutek nieuzasadnionego przyjęcia, że nie spełnił on jednego z warunków do wystąpienia z wnioskiem o nadanie tytułu profesora, tj. nie odbył stażu w zagranicznej instytucji naukowej: "(...) nie odbył realnych staży zagranicznych (nie licząc kwerendy w [...])"; 4) art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 228 ust. 3 p.s.w.n. poprzez błędną wykładnię i zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że recenzenci powołani przez organ winni wprost wskazać przy dokonywaniu oceny (recenzji), że osiągnięcia kandydata były "wybitne", bez możliwości użycia terminów równoważnych lub podobnych; 5) art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez: – uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z czym związany jest obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prawidłowego udokumentowania przebiegu postępowania i właściwego uzasadnienia decyzji z [...] września 2022 r. oraz z [...] stycznia 2022 r., – brak wyjaśnienia zasadności rozstrzygnięcia poprzez niewskazanie z jakich przyczyn Organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej trzem opiniom recenzentów (pozytywnym), zaś oparł się na opinii dwóch z nich (negatywnych) oraz ZNH, – sporządzenie lakonicznego (w wymierzę jakościowym) uzasadnienia obu wydanych decyzji, co w konsekwencji w sposób zasadniczy utrudnia postawienie tym decyzjom stosownych i pełnych zarzutów oraz dokonanie ich kontroli instancyjnej. 4. W odpowiedzi na skargę, Rada wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu. 5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. 6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było rozpatrzenie wniosku skarżącego o nadanie tytułu naukowego profesora w dziedzinie nauk humanistycznych. 6.1. Zgodnie z art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n., tytuł profesora może być nadany osobie, która posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, a także spełnia wymaganie, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 5 p.s.w.n. (tj. w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. nie pracowała w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2023 r. poz. 342), nie pełniła w nich służby ani nie współpracowała z tymi organami). Z art. 227 ust. 3 p.s.w.n. wynika, że osiągnięcie, o którym mowa powyżej, może stanowić zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne. 6.2. W art. 228 ust. 1 p.s.w.n. przewidziano, że postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora wszczyna się na wniosek osoby, o której mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n., zawierający uzasadnienie wskazujące na spełnienie wymagań, o których mowa w art. 227, składany do RDN. W reakcji na taki wniosek, stosownie do art. 228 ust. 3 p.s.w.n., RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n. Opinia ta jest wydawana w terminie 3 miesięcy od dnia zlecenia jej wydania. Jak stanowi art. 228 ust. 5 p.s.w.n., w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania opinii, RDN w drodze decyzji administracyjnej: 1) występuje do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora albo 2) odmawia wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora. Zgodnie z art. 228 ust. 6 i 7 p.s.w.n., od ww. decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji, który RDN rozpatruje w terminie 6 miesięcy od dnia jego doręczenia. W myśl art. 228 ust. 8 p.s.w.n. (w brzmieniu obowiązującym w toku kontrolowanego postępowania), w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy RDN może zasięgać opinii recenzentów, o których mowa w ust. 3. Przepisy regulujące procedurę nadania tytułu naukowego zawiera również statut RDN, o którym mowa w art. 236 p.s.w.n. W § 8 pkt 3 tego statutu wskazano, że rozstrzygnięcia w sprawach dotyczących nadania tytułu profesora podejmuje Prezydium, które jest (obok Przewodniczącego i zespołów) jednym z organów Rady (art. 235 ust. 2 p.s.w.n.). Ponadto, opinie w takich sprawach wydaje zespół, działający w ramach właściwej dziedziny nauki (§ 9 pkt 5 lit. "c" statutu RDN). Ponadto, ustawodawca zdecydował, że w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 228 ust. 9 p.s.w.n.). 6.3. W świetle powyższych przepisów, postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli opinii stanowiących podstawę decyzji RDN. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed RDN nie doszło naruszenia norm wynikających z przepisów ustawy i statutu RDN, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 30 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 212/08; Lex nr 505357). W tym miejscu należy podkreślić, że zadaniem RDN jest dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Bezspornym jest w związku z tym fakt, że do tego postępowania będą miały "odpowiednie" zastosowanie przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej, a takim jest przecież RDN (art. 232 ust. 2 p.s.w.n.), ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej. Okoliczność, że RDN podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że jest ona zwolniona od wszechstronnej oceny wszystkich zebranych w toku postępowania dowodów (por. wyrok NSA z 26.04.2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05). 7. Pierwszym zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie, powołanym przez RDN w uzasadnieniu obu wydanych decyzji, była ocena, czy skarżący spełniał wymóg z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n. W przepisie tym wskazano, że jednym z 3 alternatywnych warunków nadania tytułu naukowego jest odbycie staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. 7.1. W tym miejscu Sąd zauważa, że wymóg ten zawierał również poprzednio obowiązujący art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r. poz. 1789). Na tle tego przepisu podnoszono, że w celu spełnienia "stażowego" wymogu z art. 26 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, należy wykazać odbycie – co najmniej dwóch – staży naukowych (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r. sygn. akt III OSK 6168/21). W piśmiennictwie, na tle ww. przesłanki podnosi się, że "ustawodawca nie sprecyzował jednak, jak należy rozumieć staż ani jak długo powinien on trwać. Mimo że warunek ten pojawia się już po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego, nadal trzeba byłoby przyjąć, że chodzi o formę zdobywania wiedzy, umiejętności czy kompetencji w miejscu odbywania staży. W praktyce chodzi zatem o udział w zajęciach odbywanych w miejscu stażu, seminariach, dyskusjach naukowych czy pracach naukowych, których celem jest poszerzenie posiadanej wiedzy z danego zakresu. Dlatego wydaje się, że odbycie stażu powinno być udokumentowane nie tylko samą "fizyczną obecnością" w miejscu stażu (potwierdzeniem odbycia stażu), ale również – zwłaszcza w przypadku nauk społecznych – publikacją naukową, która nabytą wiedzę prezentuje. Nie jest to jednak prawny obowiązek, ale swoiste ułatwienie w wykazaniu spełnienia omawianego warunku. W tym ostatnim przypadku odbycie stażu będzie bardzo podobne do ostatniej z możliwości wskazanych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n., a mianowicie "prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych". W tym ostatnim przypadku warto pamiętać, że ze względu na osobliwości określonej dyscypliny naukowej współpraca z inną uczelnią lub instytucją naukową będzie mogła odbywać się tylko w formie prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, co również nie wyklucza przygotowania po takich badaniach stosownego opracowania" (K. Ślebzak [w:] Komentarz do wybranych przepisów ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce [w:] Akademickie prawo zatrudnienia. Komentarz, red. K. W. Baran, Warszawa 2020, art. 227). 7.2. Jak już wyżej zasygnalizowano, ustawodawca nie zdecydował się na zdefiniowanie stażu naukowego. Słownik Języka Polskiego PWN wskazuje, że "staż" to "praktyczna nauka zawodu odbywana w jakiejś instytucji przez absolwentów szkoły lub studiów, czasem stanowiąca próbny okres ich pracy; też: czas tej nauki" oraz jako "czas, który upłynął od momentu rozpoczęcia pracy w jakiejś instytucji lub od chwili rozpoczęcia działalności w jakiejś dziedzinie". Również Wielki słownik języka polskiego wiąże definicję stażu z "czasem" lub "okresem" pewnej działalności, np. pracy. Stażem jest zatem czas, w ciągu którego ktoś zdobywał doświadczenie w pewnej dziedzinie. Zatem przez staż naukowy należałoby rozumieć czas, w ciągu którego ktoś podejmował czynności związane z działalnością naukową. Definicje tego pojęcia, na własny i wewnętrzny użytek zawierają niekiedy inne akty prawne, często wewnątrzuczelniane. Przykładowo, w dostępnym publicznie zarządzeniu Rektora Szkoły Głównej Handlowej z 28 lutego 2018 r. wskazano, że stażem naukowym są "powiązane ze sobą działania o charakterze naukowym, konsultacyjnym lub szkoleniowym, organizowane i realizowane przez jednostkę naukową przyjmującą (...), których celem jest udostępnienie stażyście informacji i wiedzy w zakresie wyników badań naukowych oraz metodologii naukowej jednostki naukowej przyjmującej, poprzez bezpośredni udział stażysty w pracach tej jednostki" (https://www.sgh.waw.pl/sites/sgh.waw.pl/files/2021-04/ZR_15_2018_zasady_odbywania_stazu_naukowego_LZ.pdf). W analizowanym art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n. nie wprowadzono żadnych wymogów dotyczących stażu naukowego, poza obowiązkiem jego odbycia w jednostce naukowej (krajowej, zagranicznej). W szczególności nie określono długości stażu, sposobu udokumentowania odbycia tego stażu, przebiegu stażu lub podstawy prawnej (trybu) jego organizacji. Zatem aby podważyć przedstawione przez kandydata do tytułu naukowego informacje wskazujące na odbycie stażu naukowego, niezbędne byłoby ustalenie, że okres spędzony przez kandydata w instytucji naukowej nie był związany z działalnością naukową, przez którą zgodnie z art. 4 p.s.w.n. rozumie się: – badania naukowe (badania podstawowe rozumiane jako prace empiryczne lub teoretyczne mające przede wszystkim na celu zdobywanie nowej wiedzy o podstawach zjawisk i obserwowalnych faktów bez nastawienia na bezpośrednie zastosowanie komercyjne oraz badania aplikacyjne rozumiane jako prace mające na celu zdobycie nowej wiedzy oraz umiejętności, nastawione na opracowywanie nowych produktów, procesów lub usług lub wprowadzanie do nich znaczących ulepsze), – prace rozwojowe (nabywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnej aktualnie wiedzy i umiejętności, w tym w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń) oraz – twórczość artystyczną (działania twórcze w sztuce, której efektem jest stanowiące wkład w rozwój kultury dzieło artystyczne materialne lub niematerialne, w tym także artystyczne wykonanie). Należy również podkreślić, że w świetle pozostałych wymogów zawartych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n., staż naukowy jest czymś innym niż udział w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, jak również czymś innym niż prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Są to rozłączne (odrębne) przesłanki, których spełnienie jest alternatywne. Wykładnia tego przepisu musi uwzględniać ten zabieg legislacyjny. 7.3. W decyzji z [...] stycznia 2022 r., RDN stwierdziła, że "skarżący nie odbył realnych staży naukowych (nie licząc kwerendy w [...])". Tymczasem we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, skarżący wyjaśnił, że został delegowany do odbycia stażu na Uniwersytecie [...]przez Uniwersytet [...] w B. i odbył staż pod kierunkiem i opieką naukową prof. J. M. w Katedrze Literatury Czeskiej i Literaturoznawstwa Uniwersytetu [...]. Pobyt skarżącego na stażu trwał od 30 kwietnia do 10 maja 2019 r. i został potwierdzony sprawozdaniem z 14 maja 2019 r., przyjętym przez władze wydziału w macierzystej uczelni skarżącego. Skarżący podał, że przedmiotem tego stażu było zdobywanie i poszerzanie wiedzy w zakresie czeskich publikacji nad zabawą i grami oraz w zakresie dawnej literatury religijnej, a staż zaowocował "ofertą materiałowego wsparcia badań prof. M. nad barokową literaturą religijną oraz literackimi związkami polsko-niemiecko-czeskimi". Rozpoznając ww. wniosek zaskarżoną decyzją, RDN w jej uzasadnieniu nie odniosła się do tych szczegółowych wyjaśnień, powielając przytoczone wyżej zdanie zawarte w utrzymanej w mocy decyzji, co samo w sobie należy uznać za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu warto wskazać, że w uzasadnieniu decyzji organ sam sobie przeczy – wskazując, że skarżący odbył staże naukowe i następnie stwierdzając, że ich nie odbył i nie spełnia wymogu z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. "b" p.s.w.n. W ocenie Sądu, RDN nie miała wystarczających podstaw do przyjęcia, że skarżący nie odbywał stażów naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Z autoreferatu i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wynika, że skarżący odbył co najmniej 2 pobyty badawcze w instytucjach naukowych: 1) opisany wyżej pobyt na Uniwersytecie [...] w Republice Czeskiej oraz 2) pobyt naukowy w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk, odbywający się od 15 lutego do 30 czerwca 1997 r. oraz od 15 lutego do 30 czerwca 1998 r. – pod kierunkiem prof. E. K. i prof. L. S. RDN nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, dlaczego pobyty te nie mogą być uznane za staże naukowe, wobec czego obie wydane w tej sprawie decyzje RDN należy uznać za arbitralne i naruszające art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, Rada uwzględni ocenę prawną Sądu w tym zakresie. 8. W zaskarżonej decyzji, RDN stwierdziła ponadto, że skarżący nie posiada wybitnego osiągnięcia naukowego krajowego lub zagranicznego, tj. że nie spełnia również wymogu z art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. 8.1. Również i w tym przypadku, przepisy analizowanej ustawy nie precyzują kiedy osiągnięcie naukowe może być uznane za wybitne, dlatego należy odwołać się do literalnego znaczenia pojęcia "wybitny", czyli "wybijający się ponad przeciętność". Niemniej jednak, ocena czy osiągnięcia kandydata mają charakter wybitny nie należy do Sądu, lecz do recenzentów i zespołu RDN – jako złożonego z naukowców działających w danej dziedzinie nauki oraz do Prezydium RDN jako organu wyspecjalizowanego. Niemniej jednak, skoro postępowanie w sprawie nadania tytułu naukowego jest postępowaniem administracyjnym, to Sąd ma obowiązek weryfikacji, czy ocena ta została podjęta na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), czy materiał ten został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony (art. 77 § 1 k.p.a.) i czy działanie RDN doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 § 1 k.p.a.), jak również, czy uzasadnienie decyzji jest tak sformułowane, że pozwala poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (art. 107 § 3 k.p.a.). 8.2. Stanowisko organu dotyczące braku "wybitnych" osiągnięć naukowych skarżącego, oparto na negatywnych recenzjach sporządzonych przez 2 z 5 powołanych w tym postępowaniu recenzentów. Sąd podkreśla, że RDN – w stanie prawnym obowiązującym w toku kontrolowanego postępowania – nie była związana opiniami recenzentów ani ich konkluzjami. Niemniej jednak, skoro recenzje stanowią dowód w sprawie, to RDN ma obowiązek wskazania dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na nieprawidłowości w ocenie ww. dowodów przez RDN. 8.2.1. RDN zakwestionowała moc dowodową recenzji prof. W. S., albowiem pominął informacje o stażach naukowych skarżącego oraz doświadczenie skarżącego w kierowaniu projektami badawczymi. Już w tym zakresie organ popełnił błąd, skoro na s. 9 opinii tego recenzenta jest informacja o odbyciu staży naukowych i 10 kwerend bibliotecznych. RDN całkowicie natomiast zignorowała stanowisko tego recenzenta dotyczące oceny osiągnięć naukowych skarżącego, zawartych na 9 stronach sporządzonej opinii. Nie jest jasne, z jakiej przyczyny organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej stanowisku tego recenzenta. 8.2.2. We fragmencie uzasadnienia zaskarżonej decyzji dotyczącym recenzji prof. W. K., RDN stwierdza, że "recenzja nie zawiera elementów krytycznego spojrzenia, polemiki oraz nie jest próbą umieszczenia tych prac w szerszym kontekście głównych nurtów kulturoznawczych czy antropologicznych". Sądowi nie są znane przepisy prawa, które wskazywałyby, aby recenzja zawierała takie elementy. W art. 228 ust. 3 p.s.w.n. wskazano, że jedynie, że opinia recenzenta ma dotyczyć spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2 p.s.w.n. Opinia tego recenzenta zawiera niezbędne elementy. W umotywowany sposób na 17 stronach maszynopisu wskazuje spełnienie przez skarżącego wymogów art. 227 ust. 1 p.s.w.n. Recenzent ten jednoznacznie uznaje, że już pierwsza z monografii "profesorskich" skarżącego mogła stanowić podstawę do uzyskania tytułu naukowego (s. 8), a następnie nazywa monografie skarżącego ważnymi osiągnięciami naukowymi, które spełniają warunek ustawowy jako wybitne osiągnięcia naukowe (s. 14). W ocenie Sądu, nie można odmawiać dowodowi wiarygodności i mocy dowodowej z powodów pozaprawnych. Organ nie zakwestionował logiczności rozumowania tego recenzenta, którego sam przecież ustanowił w celu oceny drogi naukowej skarżącego. 8.2.3. Odnośnie do recenzji prof. A. C., RDN stwierdziła, że recenzentka ta akceptuje ustalenia teoretyczne i język teoretyczny skarżącego, jako język zasadny i uprawniony we współczesnej polskiej humanistyce, wskazując, że "nie podjęła próby zbudowania szerszego kontekstu wiedzy kulturoznawczej i teatrologicznej". Podobnie i w tym przypadku, RDN odmówiła wiarygodności opinii recenzenta z niezrozumiałych przyczyn. Sąd przypomina, że to RDN powołuje recenzentów, a przedmiotem rozpoznania w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego nie jest prawidłowość recenzji lecz dorobek naukowy i działalność naukowa kandydata do tytułu. Osoba ubiegająca się o nadanie tytułu naukowego nie może ponosić negatywnych konsekwencji za działania lub zaniechania recenzenta. 8.2.4. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezbicie wynika, że RDN dała wiarę recenzjom negatywnym. Widać to wyraźnie choćby po ilości miejsca poświęconego tym recenzjom w uzasadnieniu decyzji – znacznie większej niż przy referowaniu recenzji pozytywnych. Organ jednak w sposób nieuprawniony podważał moc recenzji pozytywnych, krytykując je za brak posługiwania się sformułowaniami ustawowymi, choć każda z nich zawierała konkluzję o spełnieniu przez skarżącego ustawowych wymogów stawianych kandydatom do tytułu naukowego. Nawet w przypadku oceny recenzji negatywnych, RDN nie ustrzegła się uchybień mających znaczenie dla sprawy. przykładowo, organ wprost wskazał, że prof. M. L. "zbywa" jedną z monografii skarżącego. Niezrozumiałe jest więc dlaczego organ przyznał wyższą moc dowodową opinii, w której osiągnięcie naukowe kandydata do tytułu naukowego jest "zbywane". Podobnie jest w przypadku drugiej recenzji negatywnej, sporządzonej przez prof. D. R. W motywach zaskarżonej decyzji, RDN ocenia jeden z zarzutów tej recenzentki pod adresem dorobku skarżącego za "nietrafny" oraz wskazuje, że recenzentka ta "komentuje jeszcze, bardzo pobieżnie, artykuły kandydata". Na podstawie tak skonstruowanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani skarżący ani Sąd nie są w stanie poznać, z jakich rzeczywistych przyczyn organ dał wiarę dowodom w postaci negatywnych recenzji. 8.3. Sąd stwierdził zatem, że RDN naruszyła art. 8, art. 11, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Na podstawie lektury zaskarżonej decyzji nie sposób bowiem zrozumieć, z jakich przyczyn organ uznał, że osiągnięcia naukowe skarżącego nie są wybitne. Nie jest jasne, dlaczego organ przyznał wyższą moc dowodową recenzjom, które jednoznacznie sam skrytykował za "zbywanie" lub "pobieżny komentarz". Nie jest również wiadome, dlaczego odmówił mocy dowodowej recenzjom pozytywnym, w szczególności w zakresie oceny osiągnięć naukowych kandydata. Ponownie rozpoznając sprawę, organ wszechstronnie rozpatrzy i oceni zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadni w sposób zapewniający poznanie rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję RDN, działając na podstawie art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.